IV SA/Wr 320/07

Wrocław 31 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca A. D. listem poleconym nadanym w dniu [...] r., wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na oznaczoną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przesłał w dniu [...] r. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.)(zwanej dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, doręczono skarżącej w dniu [...] r. Zatem ostatni dzień do wniesienia skargi, zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., przypadał na dzień [...] r. Oznacza to, iż dzień [...] r. - z zachowaniem wymogu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. - był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, A. D. złożyła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Z kolei przekazanie skargi Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. nastąpiło natomiast w dniu [...] r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi. W takim przypadku liczy się bowiem nie data nadania skargi przez stronę skarżącą w placówce pocztowej, lecz data przekazania skargi przez sąd właściwemu organowi administracyjnemu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1973 r. sygn. akt II CZ 183/73, OSP 1974 Nr 5 poz. 97). W tym miejscy przypomnieć jedynie należy, że zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli do końca 2005 r. skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 upsa, sąd administracyjny przekazywał organowi, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga. Skarga taka, wniesiona z zachowaniem trzydziestodniowego terminu bezpośrednio do sądu administracyjnego, była prawnie skuteczna, a termin wyznaczała data nadania skargi w placówce pocztowej bądź złożenia w biurze podawczym sądu administracyjnego. Jednak od dnia 1 stycznia 2006 r., w przypadku, gdy strona wnosi skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego, dniem złożenia skargi w organie administracyjnym, za pośrednictwem którego skarga powinna zostać wniesiona, jest dzień przekazania skargi przez Sąd temu organowi. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca wniosła skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną. Mając zatem na uwadze, iż czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.