IV SA/Wr 322/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na niewykonanie przez Rektora A wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1/18 postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 maja 2018 r. K. S. (zwany dalej skarżącym lub stroną), wniósł skargę na niewykonanie przez Rektora A wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1/18 uwzględniającego skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2018 r. skarżący został wezwany – pod rygorem odrzucenia skargi – do wykazania w terminie 7 dni, że przed złożeniem skargi wezwał na piśmie organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W przewidzianym okresie, który upływał z dniem 3 sierpnia br., strona nie wyjaśniła jednak, czy przed wniesieniem skargi zwracała się do organu z żądaniem wykonania wyroku z dnia 9 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W świetle przywołanego przepisu należy podkreślić, że warunkiem dopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku jest – po pierwsze – rodzaj orzeczenia, którego wyegzekwowania domaga się strona (tj. wyłącznie wyrok uwzględniający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) oraz – po drugie – uprzednie wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (por. postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych w: Gdańsku z dnia 13 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 484/16, Warszawie z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1953/16 oraz Krakowie z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1213/17). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 17 lipca 2018 r. przesłano stronie skarżącej wezwanie do wykazania, czy przed wniesieniem przedmiotowej skargi zwróciła się do organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wydanego wyroku, z tym pouczeniem, że niewyjaśnienie tej kwestii w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Stosownie do treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W przedmiotowej sprawie wezwanie do wskazania, czy przed wniesieniem skargi strona skierowała do organ żądanie wykonania wyroku, zostało jej doręczone w dniu 27 lipca 2018 r. Zatem termin na wykonanie wezwania upływał z dniem 3 sierpnia 2018 r., który wypadał w piątek. W zakreślonym terminie strona nie odniosła się jednak do kwestii spełnienia wskazanego warunku dopuszczalności skargi. Wobec powyższego wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Odnosząc się na zakończenie do oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi, przesłanym do tutejszego Sądu drogą elektroniczna w dniu 29 lipca 2018 r., należało wskazać, że w aktualnym stanie prawnym nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu administracyjnego pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym oraz pisma przesłanego za pomocą środków komunikacji elektronicznej jak np. faks, e-mail czy platforma usług publicznych. Żądanie zaś wniesione tą droga obarczone jest brakiem formalnym, który strona zobowiązana jest usunąć (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13). Niemniej jednak wezwanie strony do podpisania wskazanego oświadczenia – w okolicznościach niniejszej sprawy – okazało się bezcelowe. Strona może bowiem skutecznie cofnąć skargę dopiero wówczas, gdy pozbawiona jest ona jakichkolwiek wad formalnych uniemożliwiających jej rozpatrzenie, a jednocześnie jej dopuszczalność nie budzi wątpliwości. Cofnięcie zatem skargi niedopuszczalnej – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – stanowiłoby obejście prawa, gdyż prowadziłoby do przyznania stronie skarżącej uprawnień, które na tym etapie postępowania jej nie przysługują. Nawiązując z kolei do wniosku organu o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, należy jedynie wskazać, że koszty takie – w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a – przysługują wyłącznie stronie skarżącej i tylko w sytuacji kiedy jej skarga została uwzględniona.