IV SA/Wr 325/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. na uchwałę Rady Miejskiej Wałbrzycha z dnia 24 stycznia 2012 r. nr XXV/209/12 w przedmiocie zamiaru likwidacji Publicznego Gimnazjum nr 5 im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Wałbrzychu, przy ulicy Melchiora Wańkowicza 13 postanawia: odrzucić skargę; umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 11 maja 2012 r. D. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej Wałbrzycha z dnia 24 stycznia 2012 r. nr XXV/209/12 w przedmiocie zamiaru likwidacji Publicznego Gimnazjum nr 5 im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Wałbrzychu, przy ulicy Melchiora Wańkowicza 13. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W jego uzasadnieniu podniosła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Wskazała, że zaskarżona uchwała nie została jej skutecznie doręczona, a to z uwagi na doręczenie jej osobie, która nie podjęła się oddania tej przesyłki adresatowi. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 maja 2012 r. skarżąca została wezwana do złożenia wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała administracyjny tok instancji poprzez wezwanie Rady Miejskiej Wałbrzycha do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 29 maja 2012 r., jednak do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżąca nie zareagowała na wezwanie. W odpowiedzi na skargę podniesiono zarzut braku uprzedniego wezwania Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc m.in. o odrzucenie skargi z tego powodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1980 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl natomiast art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (zob. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83). Nie ulega wątpliwości, że warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy jest jej poprzedzenie wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W niniejszej sprawie warunek ten nie został jednak spełniony. W aktach brak takiego wezwania, a wyznaczony skarżącej zarządzeniem termin do wyjaśnienia tej kwestii upłynął bezskutecznie. Na brak wezwania zwraca też uwagę organ w odpowiedzi na skargę. Powyższe uprawnia Sąd do wniosku, że tego rodzaju wezwania skarżąca nie skierowała do Rady Miasta. Tym samym, nie wyczerpała trybu poprzedzającego wniesienie skargi na zasadzie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. W związku z tym, co powiedziano za bezprzedmiotowe należy uznać postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podkreślenia wymaga, że wobec braku wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, termin do złożenia skargi nie rozpoczął biegu. Poza tym, nawet gdyby termin do wniesienia skargi do Sądu zostałby skarżącej przywrócony, to skarga i tak podlegałaby odrzuceniu z przyczyny wyżej wskazanej. Tak więc, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji postanowienia.