IV SA/Wr 326/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi spółki A. z siedzibą w B. P. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastozowania niezbędnych środków ochronnych, zabezpieczających pracowników oddala skargę. Decyzją Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2007 r. Nr 89, poz. 589), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] E. W. Sp. z o.o. w B. P., od decyzji nr 1 zawartej w nakazie z dnia [...] nr [...] o następującej treści: 1. Zastosować niezbędne środki ochronne, zabezpieczające pracowników przed możliwością pochwycenia i urazu przez obracające się elementy transportowe przenośnika, zainstalowanego przy ścianie w pomieszczeniu magazynu opakowań, w miejscu opadania pionowych elementów w osłoniętą część przenośnika. Termin wykonania: decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego bo jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Podstawa prawna: - art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589), - art. 207 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - § 55 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) postanowiono utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję nr 1 zawartą w nakazie z dnia [...] nr [...]. W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia podano, że w dniach od 12.02.2008 r. do 15.02.2008 r. przeprowadzono kontrolę pracodawcy [...] E. we W. Sp. z o.o. w B. P. W trakcie kontroli w zakładzie produkcji telewizorów ciekłokrystalicznych inspektor pracy stwierdził między innymi, że "Do magazynu opakowań dostarczane są opakowania, które transportowane są z zewnątrz magazynu przy pomocy dwóch przenośników. Przenośniki transportują opakowania z parteru na 1 piętro". W wyniku poprzedniej kontroli która miała miejsce u pracodawcy w dniach od 05.10.2007 r. do 14.11.2007r., inspektor pracy decyzją nr 1, zawartą w nakazie z dnia [...] nr rej. [...] nakazał usunąć zagrożenie, związane z możliwością kontaktu pracowników z ruchomymi elementami przenośnika, na pierwszym z dwóch przenośników, służących do transportu opakowań. Z wyjaśnień uzyskanych od przedstawiciela pracodawcy wynika, iż decyzja inspektora pracy z dnia [...] dotyczyła tylko jednego z dwóch przenośników, bowiem drugi przenośnik zainstalowany przy ścianie pomieszczenia magazynu wcześniej nie był użytkowany przez pracodawcę. W czasie kontroli przeprowadzanej w dniu 12.02.2008 r. inspektor pracy ustalił, że również drugi przenośnik zainstalowany przy ścianie jest użytkowany przez pracodawcę. W dniu 14.02.2008 r. zostało skierowane do pracodawcy żądanie nr [...], w którym wniesiono o przedstawienie atestu i innych dokumentów potwierdzających dopuszczenie do użytku na terenie RP przenośników służących do transportu opakowań oraz przedłożenia informacji wskazującej jakie wymogi budowlane i administracyjne oraz z zakresu Polskich Norm, zdaniem pracodawcy, spełniają przenośniki. Do dnia zakończenia postępowania kontrolnego w/w żądanie pozostało bez odpowiedzi ze strony pracodawcy. Powyższe ustalenia zostały przedstawione na fotografiach i opisane w protokole kontroli nr [...]. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego i stwierdzonych zagrożeń inspektor pracy wydał w dniu [...] decyzję, w której nakazał zastosować niezbędne środki ochronne, zabezpieczające pracowników przed możliwością pochwycenia i urazu przez obracające się elementy transportowe przenośnika, zainstalowanego przy ścianie w pomieszczeniu magazynu opakowań, w miejscu opadania pionowych elementów w osłoniętą część przenośnika. Decyzja w związku z istniejącymi zagrożeniami została opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. W odwołaniu strona odwołując się wniosła o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ewentualnie zmianę terminu jej wykonania. W uzasadnieniu strona zarzuciła między innymi "błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, zwłaszcza kodeksu pracy, a także rozporządzenia Ministra Pracy Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r., a także art. 108 § 1 k.p.a., która doprowadziła do wadliwego uznania, że istnieją przesłanki do nałożenia na odwołującego obowiązku ujętego w w/w decyzji". Ponadto strona zarzuciła "naruszenie przepisów art. 6, art. 7 art. 77 par. 1, art. 80 i art. 84 par. 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego ...wobec czego sama decyzja organu I instancji nie została poparta prawidłowymi i rzetelnymi ustaleniami faktycznymi i jest wyrazem dowolnej oceny dowodów ze strony organu I instancji. Podniesiono, że pracownicy zatrudnieniu przy spornej maszynie zostali przeszkoleni w zakresie jej obsługi, co eliminuje możliwość zagrożenia z jej strony. Decyzja jest niekonkretna, gdyż nie wskazuje rodzaju zastosowanych środków ochronnych. Oznacza to, że nakaz jest iluzoryczny, bowiem nie poddaje się kontroli. Zarzucono, że przed wydaniem decyzji nie zwrócono się o opinię biegłego. Okręgowy Inspektor Pracy rozpatrując odwołanie od decyzji zawartej w nakazie z dnia [...] na podstawie ustaleń poczynionych w toku postępowania odwoławczego stwierdził, że pracodawca mimo obowiązku wynikającego z art. 207 § 2 pkt 1 Kodeksu pracy nie zapewnił bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Brak zabezpieczeń mających za zadanie ochronić pracowników przed urazami kończyn górnych mogącymi powstać w wyniku kontaktu z będącymi w ruchu elementami przenośnika do transportu opakowań. W ustalonym stanie faktycznym pracownicy mogą operować dłońmi w strefie niebezpiecznej, w szczególności w sytuacji, gdy wystające pionowe elementy chowają się w otwór technologiczny. W świetle powyższych ustaleń, Okręgowy Inspektor Pracy uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, gdyż stwierdzone uchybienie stanowiło wystarczającą przesłankę do jej wydania. Natomiast istniejące zagrożenia w pełni uzasadniały nadanie przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W myśl art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, do zakresu jej działania należy w szczególności nadzór i kontrola przestrzegania przez pracodawców prawa pracy, w tym przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. W przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, jest uprawniony do nakazania pracodawcy usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym w nakazie terminie. Ustosunkowując się do zarzutu niekonkretności decyzji z uwagi na brak wskazania rodzaju środka ochronnego, zabezpieczającego pracowników przed urazami, organ odwoławczy powołał się na art. 207 § 3 Kodeksu pracy, w myśl którego pracodawca oraz osoba kierująca pracownikami są obowiązani znać w zakresie niezbędnym do wykonywania ciążących na nich obowiązków, przepisy o ochronie pracy, w tym przepisy oraz zasady bezpieczeństwa i higieny pracy, a inspektorzy pracy nakazując usunięcie stwierdzonych uchybień nie mogą szczegółowo wskazać sposobu ich usunięcia, bowiem byłoby to sprzeczne z art. 207 § 2 pkt 1, zgodnie z którym, to do pracodawcy należy organizowanie pracy w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Z uwagi na powyższe a także mając na względzie postanowienia § 55 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy (Dz. U. Nr 191, poz. 1596 ze zmianami), stanowiące, że w przypadku wystąpienia ryzyka bezpośredniego kontaktu z ruchomymi częściami maszyn, mogącego powodować wypadki, stosuje się osłony lub inne urządzenia ochronne, które zapobiegałyby dostępowi do strefy zagrożenia lub zatrzymywałyby ruch części niebezpiecznych, Okręgowy Inspektor Pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego [...] E. we W., sp. z o.o. zarzuciło naruszenie przepisów art. 77 § 1 k.p.a poprzez pominięcie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, jak i jego rozpatrzenia, naruszenie art. 81 oraz 80 k.p.a poprzez pominięcie okoliczności faktycznej, która może być uznana za udowodnioną jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzenia dowodów oraz naruszenia art. 80 k.p.a poprzez brak dokonania oceny całokształtu materiału dowodowego przez organ administracji publicznej, czy dana okoliczność została udowodniona. Zważywszy na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi II instancji m.in. nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym w szczególności brak aktywności organu w zakresie podejmowania wszelkich kroków niezbędnych dla wyjaśnienia i załatwienia sprawy, i tym samym niedopuszczenie jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Skarżący zarzucając organowi naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania uzasadnił, swój zarzut niedopuszczeniem wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę bądź uniemożliwienie stronie zajęcia stanowiska dotyczącego przeprowadzonych dowodów. Nadto skarżący zarzucił organowi II instancji brak uzasadnienia decyzji w "wystarczającym zakresie". W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację. W odpowiedzi na zarzuty skargi stwierdzono, że przedstawiciele skarżącego brali czynny udział w czynnościach kontrolnych inspektora pracy, wszelkie informacje i dane liczbowe zostały uzgodnione z przedstawicielami skarżącego. Skarżący został zapoznany z ustaleniami faktycznymi inspektora pracy przez odczytanie protokołu z kontroli, został także pouczony o prawie, do wniesienia zastrzeżeń do ustaleń w nim zawartych i skorzystał z tego prawa. Inspektorzy pracy szczegółowo w piśmie z dnia 7.03.2008 r., stanowiącym załącznik do protokołu z kontroli, odnieśli się do wszystkich wniesionych zastrzeżeń. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby poddać w wątpliwość ustalenia faktyczne zawarte w protokole z kontroli. Twierdzenie zatem, że organ naruszył "przepisy procedury" jest bezzasadne. Strona przeciwna w żaden sposób nie uchybiła przepisom art. 80 i następne k.p.a, a zaskarżone rozstrzygnięcie ma oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym w tym w szczególności zawartym w protokole z kontroli. Ustalenia te poczyniono prawidłowo i trafnie, skarżącemu umożliwiono także możliwość wypowiedzenia się co do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Należy dodać, iż także strona ma prawo zwrócić się do organu administracyjnego o przeprowadzenie dowodu np. z opinii biegłego ( art. 78 k.p.a.), niemniej nie jest to żądanie o charakterze wiążącym. Decyzja organu może być skutecznie zaskarżana w przypadku, gdy ustalenie stanu faktycznego zostało dokonane w sposób fachowo nieprawidłowy, nietrafny, lub błędny. W tym przypadku ustalenie stanu faktycznego nastąpiło prawidłowo i profesjonalnie. W ocenie strony przeciwnej, skarżący polemizując de facto z prawem, albo nie rozumie, albo nie chce rozumieć istoty systemu norm prawnych, składających się na instytucję ochrony pracy, rozumianej jako całokształt gwarancji prawnych służących zabezpieczeniu życia i zdrowia ludzkiego w procesie pracy. Podstawowym składnikiem tej instytucji są przepisy dotyczące obowiązków pracodawców w zakresie ochrony życia i zdrowia pracowników. Obowiązki te wynikają z przepisów prawa, z zasad bezpieczeństwa i higieny pracy oraz osiągnięć nauki i techniki. Obowiązki te mają charakter bezwarunkowy, a ich przestrzeganie jest egzekwowane środkami przymusu państwowego. Pismem procesowym z dnia 24 września 2008r. pełnomocnik procesowy skarżącego J. P. stwierdził, że wobec stwierdzonego przez inspektora pracy faktu wykonania decyzji, postępowanie stało się bezprzedmiotowe, wobec czego wnosi o jego umorzenie. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik Okręgowego Inspektora Pracy we W. w piśmie z dnia 14 października oświadczył, że nie znajduje uzasadnienia dla umorzenia postępowania w podanej przez skarżącego części. Podczas rozprawy w dniu 10 grudnia 2008r. pełnomocnik strony skarżącej r.pr. I. S. reprezentowana przez upełnomocnionego substytuta apl. radc. R. P. stwierdził, że pismo z dnia 24 września 2008r. nie jest równoznaczne z cofnięciem skargi, wobec czego skargi nie cofa. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę i wnioski w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem, rozpoznając skargę na decyzję, Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Uwzględniając fakt, że kontrola sądowa obejmuje stan faktyczny i prawny istniejący w dacie zaskarżonej decyzji (a nie w dacie orzekania przez Sąd), oraz to, że wniesienie skargi zasadniczo nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że kontrolą może być objęta decyzja już wykonana, jak i jednoznaczne oświadczenie skarżącego popierające skargę, należy stwierdzić, że zaistniały podstawy do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w rozważanej sprawie stanowił art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, art. 207 § 2 pkt 1 kodeksu pracy oraz art. 55 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (wszystkie akty powołane wyżej). Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Zgodnie z drugim unormowaniem pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy. Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników poprzez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest obowiązany organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy. W myśl § 55 ust. 1 i 3 rozporządzenia MPiPS z dnia 26 września 1997r. elementy ruchome i inne części maszyn, które w razie zetknięcia się z nimi stwarzają zagrożenie, powinny być do wysokości co najmniej 2,5 m od poziomu podłogi (podestu) stanowiska pracy osłonięte lub zaopatrzone w inne skuteczne urządzenia ochronne, z wyjątkiem przypadków, gdy spełnienie tych wymagań nie jest możliwe ze względu na funkcję maszyny. Osłony stosowane na maszynach powinny uniemożliwiać bezpośredni dostęp do strefy niebezpiecznej. Osłony niepełne (wykonane z siatki, blachy perforowanej, prętów itp.) powinny znajdować się w takiej odległości od elementów niebezpiecznych, aby przy danej wielkości i kształcie otworów nie było możliwe bezpośrednie dotknięcie tych elementów. Odległości bezpieczeństwa określają Polskie Normy. Pierwszy ze wskazanych przepisów ma charakter kompetencyjny wskazując organy Państwowej Inspekcji pracy jako właściwe w sprawach związanych z naruszeniem przepisów prawa pracy. Przepis art. 207 kodeksu pracy służy wyeksponowaniu odpowiedzialności pracodawcy za stan bhp w zakładzie pracy, na który składają się czynniki o charakterze materialnym, technologicznym i osobowym. Powołana w podstawie prawnej decyzji dyrektywa techniczna o której stanowi art. 207 § 2 k.p., jest dyrektywą o charakterze prawnym. Z odesłania do niej wynikają bowiem określone obowiązki dla pracodawcy (wykorzystania osiągnięć) i uprawnienia dla pracowników (do korzystania z tych osiągnięć). Przestrzeganie tej dyrektywy jest zabezpieczone określonymi sankcjami (wykroczeniową, karną, cywilną), jak również środkami do bezpośredniego zastosowania przez pracownika, np. powstrzymanie się od pracy niebezpiecznej lub niezwłoczne rozwiązanie stosunku pracy. Z kolei, przepisy rozporządzenia normujące zasady postępowania w zakresie bhp regulują obowiązki pracodawcy w sposób szczegółowy, odnosząc się przede wszystkim do wymagań o charakterze technicznym. Traktować je zatem należy jako konkretyzację, ujętego w sposób ogólny, obowiązku nałożonego na pracodawcę. Przytoczone przepisy wchodzą w skład systemu norm prawnych składających się na instytucję ochrony pracy, rozumianej jako całokształt gwarancji prawnych służących zabezpieczaniu zdrowia i życia ludzkiego w procesie pracy. Podstawowym składnikiem instytucji ochrony pracy są przepisy dotyczące obowiązków pracodawców w zakresie ochrony życia i zdrowia pracowników, przybierające postać prawa, którego przestrzeganie może być egzekwowane środkami przymusu państwowego. Obowiązki pracodawcy w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy mają charakter bezwarunkowy (obciążają pracodawcę niezależnie od sposobu spełniania świadczenia przez pracownika), niepodzielny (działania i zaniechania innych podmiotów nie zwalniają pracodawcy od odpowiedzialności za stan bhp w miejscu pracy), realny (muszą być wykonane w naturze, bez możliwości wykonania zastępczego w postaci wypłaty równowartości nieotrzymanego świadczenia) oraz podwójnie zakwalifikowany (są powinnościami ze stosunku pracy o charakterze zobowiązanym wobec pracownika i publicznoprawnym wobec państwa, którego wykonanie jest zabezpieczone nadzorem państwowym). Przenosząc te ustalenia na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W opinii Sądu organ należycie ustalił stan faktyczny sprawy, zgromadził i rozpatrzył cały materiał dowodowy, by następnie dokonać prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod stosowną normę prawną. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że podniesione przez skarżącego zarzuty, odnoszące się do naruszenia przez organ zasad postępowania nie znajdują uzasadnienia w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika, że przedstawiciele skarżącego brali czynny udział w czynnościach kontrolnych inspektora pracy. Skarżący został zapoznany z ustaleniami faktycznymi inspektora pracy przez odczytanie protokołu z kontroli, został także pouczony o prawie do wniesienia zastrzeżeń do ustaleń w nim zawartych i skorzystał z tego prawa. Inspektor pracy szczegółowo w piśmie z dnia 7.03.2008 r. stanowiącym załącznik do protokołu z kontroli odniósł się do wszystkich wniesionych zastrzeżeń. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby poddać w wątpliwość ustalenia faktyczne zawarte w protokole z kontroli. Twierdzenie zatem, że organ naruszył "przepisy procedury" jest bezzasadne. Oznacza to, że organ kontroli nie uchybił przepisom art. 80 i następne k.p.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie ma oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym w tym w szczególności zawartym w protokole z kontroli. Skarżącemu umożliwiono także możliwość wypowiedzenia się co do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Prawidłowo wskazano, że także strona ma prawo zwrócić się do organu administracyjnego o przeprowadzenie dowodu np. z opinii biegłego ( art. 78 k.p.a.), niemniej nie jest to żądanie o charakterze wiążącym. W odpowiedzi na zarzut, iż wydana przez inspektora pracy decyzja jest niekonkretna bowiem nie wskazuje jakiego rodzaju środki ochronne, zabezpieczające pracowników należy zastosować, organ trafnie wskazał, że zgodnie z art. 207 § 3 kodeksu pracy pracodawca oraz osoba kierująca pracownikami są obowiązani znać w zakresie niezbędnym do wykonywania ciążących na nich obowiązków, przepisy o ochronie pracy, w tym przepisy oraz zasady bezpieczeństwa i higieny pracy. Inspektorzy pracy nakazując usuniecie stwierdzonych uchybień nie mogą szczegółowo określać sposobu ich usunięcia, bowiem byłoby to sprzeczne z art. 207 § 2 pkt 1, który pracodawcy nakazuje organizowanie pracy w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Wobec braku konkretnego wskazania należało odwołać się w tym zakresie do odpowiednich reguł technicznych, technologicznych i in. określających sposób wykonania nakazu. Syntetyczny charakter przepisu pozwala przy tym uwzględnić wymagania wynikające z lokalnych uwarunkowań determinujących i jednocześnie konkretyzujących wybór techniczno-organizacyjnych rozwiązań optymalizujących sposób wykonania nałożonego obowiązku. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, m.in., gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. W przedmiotowej sprawie nakaz dotyczył zastosowania niezbędnych środków ochronnych zabezpieczających pracowników przed możliwością pochwycenia i urazu przez obracające się elementy transportowe przenośnika, zainstalowanego przy ścianie w pomieszczeniu magazynu opakowań, w miejscu opadania pionowych elementów w osłoniętą część przenośnika. Należy uznać, że istniejące zagrożenie uzasadniało nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.