IV SA/Wr 33/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 października 2019 r. A sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisane w sentencji postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej wskazując, że na postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie przysługuje zażalenie, a zatem nie ma możliwości jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 stycznia 2020 r., wezwano stronę do usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej (pełny odpis z KRS), w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę sądową zawierającą powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 12 lutego 2020 r. (k. 11 akt sądowych). W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła wskazanego braku skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych, będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych, które - w myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. - nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż nie przysługuje na nie zażalenie. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia były przepisy art. 23 § 1, § 4 pkt 2, § 6 i § 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej: u.p.e.a.). Stosownie do art. 23 § 6 u.p.e.a., organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. W myśl natomiast art. 23 § 8 u.p.e.a. na postanowienie o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych lub wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego służy zażalenie wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Z powyższego unormowania wynika, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie wstrzymujące (tamujące) czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne. Ponadto uprawnienie to przysługuje wyłącznie wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 653/13, dostępny - tak jak wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia - w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Świadczy o tym treść zmiany wprowadzonej z dniem 1 stycznia 2016 r. W poprzednim stanie prawnym treść omawianego przepisu brzmiała: "Na postanowienie w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych lub wstrzymania postępowania egzekucyjnego (...)". Uzasadniony był zatem wniosek, że zapis "postanowienie w sprawie wstrzymania" obejmował swoim zakresem nie tylko rozstrzygnięcie o wstrzymaniu egzekucji, ale również odmawiające wstrzymania czynności egzekucyjnych. Obecnie w treści art. 23 § 8 u.p.e.a. mowa jest o "postanowieniu o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych lub wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego (...)". Powyższa zmiana stanu prawnego jednoznacznie wskazuje, że intencją ustawodawcy było ograniczenie możliwości złożenia zażalenia na rozstrzygnięcia dotyczące wstrzymania czynności egzekucyjnych (postępowania egzekucyjnego). Nadto uprawnienie to przysługuje wyłącznie wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/WA 1527/16, postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II SA/Go 525/17, czy postanowienia WSA w Krakowie z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 1120/18 i z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 315/18). Podsumowując stwierdzić trzeba, że w przedmiotowej sprawie skarżącej nie przysługiwało zażalenie na postanowienie odmawiające wstrzymania czynności egzekucyjnych, o czym strona została prawidłowo pouczona w jego treści. W konsekwencji zaskarżone postanowienie nie należy do katalogu spraw, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Po myśli art. 29 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a., organy albo osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W sytuacji, gdy braki formalne skargi nie zostaną uzupełnione w wyznaczonym terminie, skarga podlega odrzuceniu przez sąd (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez osobę prawną, jednocześnie do pisma nie załączono odpisu KRS. W związku z tym Sąd podjął czynności zmierzające do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej (pełny odpis z KRS) doręczono stronie w dniu 12 lutego 2020 r. (środa), a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia tego braku upłynął z dniem 19 lutego 2020 r. (środa). W zakreślonym terminie strona nie uzupełniła wskazanego braku skargi. Z tych względów, działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.