IV SA/Wr 337/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatokwska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. A. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy W. M. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 ustawy ustawodawca nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, że zachodzą przewidziane w nim przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 (OSS 2005 r., nr 3, poz. 72) wyjaśnił, że w razie złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu rzeczą sądu jest zbadać okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Tym niemniej uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie (por. M. Bogusz w glosie do przytoczonego wyżej postanowienia NSA, Gdańskie Studia Prawnicze, Przegląd orzecznictwa 2006 r., nr 1, poz. 1), z czym należy się zgodzić. Tymczasem skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania nie wymienił okoliczności uzasadniających zgłoszone żądanie, w szczególności zaś nie przedstawił rzeczowej argumentacji w celu uprawdopodobnienia jaka szkoda powstanie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji i w czym upatruje nieodwracalność skutków tego aktu. Sąd działając z urzędu również nie dopatrzył się takich okoliczności. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (publ. CBOSA) wskazać należy, że nie każda szkoda stanowi przesłankę wstrzymania wykonania aktu, lecz ta która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Nie można zatem uznać, że fakt zameldowania na pobyt stały w lokalu mieszkalnym stanowi jedną z przesłanek wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić przede wszystkim należy, że meldunek jest jedynie rejestracją pobytu określonej osoby w danym lokalu, służącą celom ewidencyjnym. W świetle powyższego, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.