IV SA/Wr 359/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV w dniu 4 września 2018 r. sprawy ze sprzeciwu A sp. z o.o. z siedzibą w B. od decyzji D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w czasie kontroli I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. W dniu 7 lutego 2018 r. upoważniony pracownik Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w W. przeprowadził kontrolę w A sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej strona, skarżąca lub Spółka) w zakresie wprowadzania do obrotu detergentu pod nazwą "B". W wyniku kontroli stwierdzono, że: 1) na oznakowaniu wskazanego detergentu występuje graficzne przedstawienie owoców w zależności od typu produktu: cytryna, zielone jabłko, malina, pomarańcza, które może wprowadzać użytkownika w błąd – co stanowi naruszenie art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów (Dz. U. UE L z 2004 r., nr 104 ze zm., dalej rozporządzenie nr 648/2004), art. 35 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz. U. UE L z 2008 r., poz. 353 ze zm., dalej rozporządzenie nr 1272/2008) oraz art. 22 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 143 ze zm., dalej u.s.ch.), 2) na stronie internetowej producenta nie udostępniono wykazu składników spełniających wymagania załącznika VII D – co stanowi naruszenie załącznika VII C rozporządzenia nr 648/2004, w którym zapisano, że wykaz powinien zawierać wszystkie składniki umieszczone w porządku malejącym według wagi, jak również dla każdego składnika zwyczajowe nazwy chemiczne lub nazwę IUPAC, numer CAS oraz nazwę z Farmakopei Europejskiej. Pismem z dnia 15 lutego 2018 r. Spółka złożyła wyjaśnienia względem nieprawidłowości stwierdzonych podczas przeprowadzonej kontroli informując, że na stronie internetowej firmy zostały już zamieszczone niezbędne arkusze. Jednocześnie strona zakwestionowała ustalenie w zakresie pierwszej z wymienionych niezgodności stwierdzając, że opakowanie przedmiotowego detergentu zawiera niezbędne oznaczenia z zakresu bezpieczeństwa i nie odbiega swoją szatą graficzną od innych podobnych produktów dostępnych na rynku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W., działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1261 ze zm., dalej u.P.I.S.), art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 648/2004, art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1272/2008, art. 22 ust. 1 pkt 5 u.s.ch. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.), nakazał Spółce usunięcie stwierdzonych w toku kontroli uchybień poprzez zapewnienie prawidłowego oznakowania detergentu ciekłego "B" w terminie do 30 czerwca 2018 r. Organ pierwszej instancji, powołując się na wskazane w podstawie prawnej przepisy oraz stanowisko wyrażone przez Biuro do spraw Substancji Chemicznych w Łodzi stwierdził, że opakowania, które zawierają substancję lub mieszaninę stwarzająca zagrożenie, przeznaczoną do sprzedaży dla konsumentów, nie mogą mieć kształtu lub dekoracji graficznej, które mogą przyciągać uwagę i ciekawość dzieci lub wprowadzać konsumentów w błąd. W niniejszej zaś sprawie opakowanie detergentu zawiera wizerunek soczystego owocu, co może być dla konsumentów mylące i sugerować, że jest to produkt spożywczy. Stąd też w ocenie organu nieprawidłowość tę należało usunąć z uwagi na fakt, że przedmiotowy detergent jest mieszaniną stwarzającą zagrożenie dla zdrowia. Odwołując się od powyższej decyzji Spółka zarzuciła organowi dokonanie błędnego ustalenia, że opakowanie płynu do naczyń nie zostało prawidłowo oznakowane i narusza w tym względnie obowiązujące przepisy prawa materialnego. Podniosła również, że organ nie uwzględnił oznaczeń innych tego typu produktów funkcjonujących na rynku z wykorzystaniem wizerunku owoców, a także sporządził wadliwe uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, niewskazujące jakie uchybienia zostały stwierdzone i w jaki sposób winny zostać usunięte. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia inspektorowi powiatowemu. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 u.p.i.s. oraz art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ odwoławczy stwierdził, że PPIS w W. prawidłowo ustalił okoliczności faktyczne sprawy opierając się na wnioskach wynikających z kontroli przeprowadzonej w Spółce. Organ pierwszej instancji dokonał bowiem w jej toku zarówno oceny karty charakterystyki przedmiotowego detergentu, jak i jego oznakowania w oparciu o regulacje dotyczące wprowadzania do obrotu produktów stwarzających zagrożenie. Przepisy te zakazują zaś stosowania opakowań substancji lub mieszanin niebezpiecznych przeznaczonych do sprzedaży dla konsumentów, mających kształt lub dekorację graficzną mogącą przyciągać uwagę i ciekawość dzieci oraz wprowadzać konsumentów w błąd co do wyglądu lub oznaczenia stosowanego dla środków spożywczych, pasz, leków lub kosmetyków. W niniejszej sprawie na opakowaniu detergentów produkowanych przez Spółkę umieszczony został wizerunek owocu ociekającego sokiem, co może być dla konsumentów mylące i może sugerować, że jest to produkt spożywczy, choć w rzeczywistości stanowi on mieszaninę stwarzającą zagrożenie dla zdrowia. Podobne stanowisko w toku postępowania zajęło również Biuro do spraw Substancji Chemicznych w Łodzi. Jak zauważył dalej organ odwoławczy, nie można podzielić argumentacji strony, że umieszczenie graficznego wizerunku owocu jest praktyką stosowaną powszechnie przez inne podmioty działające na rynku, co uzasadniałoby odstąpienie od stosowania w stosunku do niej niezbędnych wymogów identyfikacyjnych. Ewentualne zaniechania działań nadzorczych przez uprawnione podmioty w tym zakresie nie mogą bowiem stanowić przesłanki do innego sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutu odnoszącego się do wadliwie – zdaniem strony – sporządzonego uzasadnienia. Zaskarżona decyzja spełnia bowiem wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a uzasadnienie, choć nieobszerne, w wystarczający sposób tłumaczy na jakiej podstawie faktycznej i prawnej uznano opakowanie przedmiotowego produktu za nieprawidłowe. Inspektor wojewódzki uznał natomiast za zasadny zarzut braku precyzyjności nałożonego na stronę obowiązku. Nakaz o treści wynikającej z decyzji organu pierwszej instancji został sformułowany niewłaściwie i nieprecyzyjnie. Nie wynika bowiem z niego w jaki konkretny sposób strona ma wykonać nałożony na nią obowiązek. Stwierdzenie takie nie powinno zaś wywoływać żadnych wątpliwości co do swojej treści i nie może stanowić przedmiotu domniemania bądź interpretacji. Organ pierwszej instancji winien był zatem w treści obowiązku zawartego w sentencji decyzji wskazać, jakie konkretne uchybienia w zakresie oznakowania przedmiotowego produktu strona powinna usunąć, aby było ono zgodne z wymogami wynikającymi z art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1272/2008 (np. poprzez zmniejszenie albo wyeliminowanie wizerunku owocu lub soku, wyeksponowanie napisu "płyn do naczyń"). W ocenie organu odwoławczego rodzaj uchybień jakich dopuścił się inspektor powiatowy nie pozwalał jednak na ich usunięcie bezpośrednio w postępowaniu odwoławczym, albowiem godziłoby to w zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Stąd też organ drugiej instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu. W sprzeciwie wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, tj.: ← uznanie, że opakowanie detergentu ma kształt lub dekoracje graficznie, które mogą przyciągać uwagę lub ciekawość dzieci lub wprowadzać konsumentów w błąd, a co za tym idzie opakowanie nie ma prawidłowego oznakowania, podczas gdy opakowanie to spełnia wszelkie wymagania przewidziane przepisami prawa i w żaden sposób nie może wprowadzać odbiorców w błąd, nie przyciąga też uwagi i nie wzbudza ciekawości; ← nieuwzględnienie, że na właściwym rynku typowe jest stosowanie wizerunków owocu jako wskazującego na kompozycję zapachową, które to oznaczenia są w taki sam sposób postrzegane, czego organ drugiej instancji w ogóle nie wziął pod uwagę dowolnie oceniając materiał dowodowy. W uzasadnieniu strona skarżąca odniosła się do rozważań organu dotyczących prawidłowości oznaczeń stosowanych na wytwarzanym przez nią detergencie wskazując, że są one zgodne z obowiązującymi przepisami i powszechnie wykorzystywanymi wzorcami rynkowymi, zawierają wymagane ostrzeżenia oraz zostały skonstruowane w sposób uniemożliwiający niekontrolowane wydostanie się substancji na zewnątrz. W związku z tym opakowanie produktu nie pozostawia najmniejszych wątpliwości co do jego zawartości oraz przeznaczenia i nie może zostać uznane za wprowadzające konsumentów w błąd, czy wzbudzające ciekawość u dzieci. Zastosowanie zaś wizerunku owocu na opakowaniu, podobnie jak u pozostałych producentów tego typu środków, ma prowadzić jedynie do wskazania kompozycji zapachowej danego detergentu, a nie sugerować jego inne przeznaczenie. Z tych przyczyn strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na sprzeciw organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko odnośnie nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli. Podkreślił również, że zmiana decyzji organu pierwszej instancji na etapie odwoławczym stanowiłaby o pozbawieniu strony prawa do dwuinstancyjnego postępowania, gdyż kreowałaby na nowo nałożone na stronę obowiązki. Jednocześnie dodał, że kontrola sprawowana przez sądy administracyjne w postępowaniu wywołanym wniesieniem sprzeciwu ogranicza się wyłącznie do oceny zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie jest natomiast władny odnosić się do istoty sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ wniósł o oddalenie wniesionego sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami sprzeciwu, czy też powołaną w nim podstawą prawną (art. 134 § 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), która wprowadziła zmiany w p.p.s.a. W myśl art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasatoryjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest natomiast władny odnosić się wprost do istoty sprawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy oznacza to więc, że podniesione przez stronę zarzuty co do prawidłowości stosowanego przez nią opakowania, nie mogły zostać uwzględnione. Dotyczyły one bowiem wyłącznie kwestii merytorycznej, podczas gdy w ramach postępowania sądowego prowadzonego na skutek wniesionego sprzeciwu ocenie podlegają tylko formalne przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej, wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. W myśl tego przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną, jeśli organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Natomiast konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasatoryjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16). Wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a. ustanawiającym, obok innych wymogów decyzji, obowiązek zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe obowiązki ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tyle dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, co rozpatrzyć merytorycznie całość sprawy. Na organie odwoławczym ciążą zatem te same obowiązki co na organie pierwszej instancji w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W tym zakresie może on zaś działać samodzielnie, bądź za pośrednictwem organu pierwszej instancji. Jak wynika bowiem z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zatem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Ponadto należy zwrócić również uwagę na § 2 cytowanego przepisu, obowiązującego od 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którym jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję. Dokonując w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji według kryteriów określonych w art. 64e p.p.s.a. tutejszy Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wydał decyzję z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy bezpodstawnie uchylił się bowiem od załatwienia sprawy co do jej istoty. Jak wynika ze stanowiska organu odwoławczego, powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji było wyłącznie nieprecyzyjne określenie przez inspektora powiatowego obowiązku nałożonego na stronę. Z samego stwierdzenia o konieczności zapewnienia prawidłowego oznaczenia produktu nie można było bowiem – zdaniem organu odwoławczego – wywnioskować w jakim zakresie strona została zobligowana do zapewnienia zgodności stosowanego opakowania z treścią obowiązujących przepisów. W ocenie Sądu, wskazane okoliczności stanowiły zatem co najwyżej o naruszeniu przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania nakazujących zawarcie w wydanej decyzji jej rozstrzygnięcia rozumianego jako konkretny i wykonalny nakaz powinnego zachowania. Organ jednak nie wskazał jakiegokolwiek przepisu, którego naruszenia w tym zakresie miałby się dopuścić organ pierwszej instancji. W żaden sposób organ nie stwierdził również, aby do wyjaśnienia pozostawały jakiekolwiek fakty mające istotne znaczenie dla sprawy. Co więcej, organ wprost w uzasadnieniu swojej decyzji uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegający na braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie oraz niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego. W takiej sytuacji należało uznać, że nie zostały spełnione obligatoryjne przesłanki wydania decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy nie określił bowiem przepisów, których naruszenia dopuścił się organ pierwszej instancji i brak było z jego strony jakichkolwiek wątpliwości względem ustalonego stanu faktycznego. Inspektor wojewódzki zobowiązany był zatem do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy poprzez wydanie jednej z decyzji administracyjnych określonych w art. 138 § 1 k.p.a. Wbrew jego twierdzeniom na przeszkodzie temu nie stała zasada dwuinstancyjności, albowiem jej istota sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy, tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Oznacza to zaś m.in., że organ odwoławczy zobligowany jest do oceny całego materiału dowodowego i rozstrzygnięcia sprawy w takim samym zakresie, jak i organ pierwszej instancji. Przy czym rodzaj wydawanej przez niego decyzji uzależniony jest od wyników tej oceny. Ustawodawca wyposażył bowiem organ odwoławczy w szeroki katalog rozstrzygnięć, umożliwiając mu także wydawanie decyzji reformatoryjnych, w ramach których organ może uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Takie rozstrzygnięcie świadczy zatem o tym, że reformatoryjne orzeczenie przez organ odwoławczy nie może być zawsze traktowane jako przekroczenie zasady dwuinstancyjności. W stanie faktycznym niniejszej sprawy Inspektor wojewódzki, dochodząc do wniosku, że sformułowana przez organ pierwszej instancji sentencja decyzji jest nieprecyzyjna, mógł ją skonkretyzować w takim zakresie, w jakim czynność tę zlecił organowi pierwszej instancji. Takie dookreślenie nie stanowiło bowiem rozstrzygnięcia, które kreowałoby zupełnie nowe, dotychczas nieznane stronie obowiązki. Nie budziło wątpliwości strony, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji ukierunkowane jest na zmodyfikowanie stosowanej przez nią etykiety. Dlatego też sprecyzowanie w jaki sposób strona miałaby to uczynić nie mogło zostać uznane za nowego rodzaju obowiązek, którego nałożenie wymagałoby ponownego przeprowadzenia pełnego postępowania administracyjnego. Podsumowując przyjąć należy, że organ odwoławczy uchylił się od ponownego rozpoznania sprawy co do jej istoty i wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 138 § 2 k.p.a. Nie ma przy tym znaczenia fakt zawartego przez skarżącą w odwołaniu żądania uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Na organie odwoławczym ciążył bowiem obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy niezależnie od wniosków strony co do kierunku rozstrzygnięcia. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego, na które składają się wpis od skargi (100 złotych) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 złotych) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (17 złotych) orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.