IV SA/Wr 384/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], którym po rozpatrzeniu zażalenia R. L. (dalej: skarżący) utrzymano w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie W uzasadnieniu postanowienia Komendant Wojewódzki Policji podał, że skarżący po raz kolejny zwrócił się z wnioskiem z dnia 23 września 2013 r. o wydanie zaświadczenia o wysokości "sortów mundurowych" oficera nadkomisarza w latach 1990-2013. Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r. nr 7 odmówił skarżącemu wydania żądanego zaświadczenia, uzasadniając odmowę brakiem interesu prawnego. Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że wysokość i warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U nr 47 poz. 279 ze zm.). Powyższe rozporządzenie wydane zostało na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji( t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz. 1687 ze zm.), podobnie jak akty normatywne wcześniej regulujące przedmiotową kwestię (rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych). Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do § 2 zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowo potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Żądanie wydania zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, objęte w/w podaniami wnioskodawcy, dotyczy kwestii określonej normatywnie. Określające przedmiotową kwestię w poszczególnych okresach czasu rozporządzenia i zarządzenia stanowiły źródło prawa, zatem organy władzy państwowej mają obowiązek stosować regulacje w nich zawarte. Wobec powyższego należy stwierdzić, że to przepisy rozporządzeń i zarządzeń określają przedmiotową kwestię w poszczególnych okresach czasu. Zaświadczenie, o które ubiega się wnioskodawca mogłoby jedynie powielać treść regulacji w nich zawartych. Zdaniem organu orzekającego brak jest podstaw do wydania przedmiotowego zaświadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił naruszenie: a) prawa procesowego (k.p.a.) b) prawa materialnego - przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Skarżący w kolejnych pismach procesowych z dnia 7 czerwca 2014 r., z dnia 22 lipca 2014 r., z dnia 19 września 2014 r. dwóch opatrzonych datą z dnia 14 października oraz dwóch opatrzonych datą z dnia 27 października 2014 r. zawarł polemikę ze stanowiskiem organów orzekających wyrażonym w odpowiedzi na skargę. W jego opinii organ ten winien wydać wnioskowane zaświadczenie lub wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem oceny Sądu jest legalność postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki, jeżeli przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 1) lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Jeśli chodzi o drugi przypadek, który - jak wynika z wniosku skarżącego - ma miejsce w niniejszej sprawie, organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Organ administracji może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Prowadzenie jednak takiego postępowania wyjaśniającego opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. W pierwszej kolejności zatem, w ramach takiego postępowania organ ustala jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz co najważniejsze, czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PIP 2004/10, str. 63). W przedmiotowej sprawy Komendant Powiatowy Policji, słusznie odwołał się do art. 219 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Istotne jest w sprawie, że żądanie skarżącego o wydanie zaświadczenia o wysokości "sortów mundurowych" oficera nadkomisarza w latach 1990-2013 - pozostaje w ścisłym związku z uprawnieniem do tegoż równoważnika, które uregulowane jest w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U nr 47 poz. 279 ze zm.). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r.o Policji( t. j. Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz.1687 ze zm.), podobnie jak akty normatywne wcześniej regulujące przedmiotową kwestię (rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych). Skarżący występując do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia o wysokości "sortów mundurowych" oficera nadkomisarza w latach 1990-2013 nie był już funkcjonariuszem Policji. Z tej racji należy stwierdzić, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, jak i nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego lecz tylko potwierdza istniejący stan prawny lub faktyczny. Zaświadczenie jest jedynie czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Nie rozstrzyga ono o żadnych prawach, jak i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn.akt I OSK 377/09). Wskazać należy, że postępowanie w zakresie wydania zaświadczeń rządzi się własnymi regułami. Jego istotą jest stwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, zatem wydanie zaświadczenia może mieć miejsce tylko wówczas, gdy stan prawny lub fakty mogą być urzędowo potwierdzone przez organ zobowiązany do wydania zaświadczenia. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się o prawach i faktach, ale tylko się je potwierdza. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko - w pełni podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia" (por wyrok NSA z dnia 16 września 2005 r. II OSK 36/05). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji