IV SA/Wr 388/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zmiany decyzji przyznającej zasiłek stały postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Postanowieniem z dnia 8 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem T. P. o zmianę pełnomocnika z urzędu przyznanego mu prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie ze skargi wyżej wymienionego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zmiany decyzji przyznającej zasiłek stały. W dniu 15 marca 2013 r. Sąd doręczył skarżącemu odpis powyższego postanowienia wraz ze stosownym pouczeniem. Skarżący, w dniu 26 marca 2013 r., złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2013 r. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący podniósł, że terminowi uchybił, ponieważ mylnie zaadresował przesyłkę zawierającą zażalenie. Zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z siedzibą przy ulicy Św. Mikołaja, w przepisanym terminie skierował ją do tego Sądu, jednakże przy ulicy Św. Antoniego. Tak zaadresowaną przesyłkę Urząd Pocztowy zwrócił nadawcy, dlatego zażalenie do Sądu wniósł po terminie, tj. w dniu 26 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie mówi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 p.p.s.a., to uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2013 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 marca 2013 r., zatem termin do złożenia zażalenia upływał w dniu 22 marca 2013 r. Oznacza to, że wniesione w dniu 26 marca 2012 r. zażalenie było spóźnione. Kolejną kwestią jest ustalenie, czy wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności (wniesienia zażalenia), z jednoczesnym dokonaniem tej czynności został złożony w ustawowym terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Sąd uznał, że skoro w dniu 22 marca 2013 r. Urząd Pocztowy Wocław 66 opatrzył stemplem pocztowym i adnotacją "adresat nieznany" przesyłkę skierowaną pod zły adres i przekazał ją w tym dniu do zwrotu, to nawet mimo braku informacji na temat daty, w jakiej skarżący odebrał zwróconą przesyłkę, dzięki czemu dowiedział się, że uchybił terminowi do złożenia zażalenia, z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia wystąpił w siedmiodniowym terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. w dniu 26 marca 2013 r. W omawianej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu skarżący wskazał błędne zaadresowanie przesyłki zawierającej zażalenie. Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że jako kryterium oceny winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia terminu świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może przywrócić uchybionego terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od strony. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Za takie powody uznaje się na przykład: nagłą chorobę, awarię komunikacyjną, pożar, powódź. Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy skarżący nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wr 408/07, publ. LEX nr 383769). Uwzględniając zatem okoliczności, na które powołuje się skarżący Sąd stwierdził, że nie uprawdopodabniają one braku winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Podkreślenia wymaga, że do okoliczności uzasadniających odstąpienie od reguły wskazanej w art. 85 p.p.s.a. nie zalicza się, błędne zaadresowanie koperty. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że nieprawidłowe zaadresowanie koperty świadczy o niedołożeniu należytej staranności przez stronę i stanowi błąd, za który ponosi ona winę (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 139/12, publ. LEX nr 1120744). W związku z powyższym nie można uznać, że mylne zaadresowanie przez skarżącego koperty, tj. wskazanie ul. Św. Antoniego zamiast ul. Św. Mikołaja było zdarzeniem nagłym czy zdarzeniem od strony niezależnym. Niewątpliwym jest, że skarżący znał adres Sądu. Potwierdza to, zawarta w aktach sprawy, korespondencja dotychczas prawidłowo adresowana. Powyższe świadczy zatem o niedołożeniu przez skarżącego należytej staranności, a tym samym o zawinieniu w uchybieniu terminu. Mając na względzie to, co powiedziano Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.