IV SA/Wr 395/10

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata T.O. o zasądzenie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia ... w przedmiocie orzeczenia obowiązku zwrotu kwoty wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: przyznać adwokatowi T. O. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (dwieście dwadzieścia jeden i 40/100 złotych), w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2010 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony w dniu 22 listopada 2010 r. adwokat T.O.. Pełnomocnik wraz z opinią o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej pismem z dnia 10 grudnia 2010 r. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w zw. z pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.