IV SA/Wr 397/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na Zakład Ubezpieczeń Społecznych oddział L. postanawia: I odrzucić skargę; II oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Odręcznym pismem z dnia 18 maja 2021 r. (data nadania k. 5) A. T. (dalej skarżący, strona) wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o nieustalonym przedmiocie na Zakład Ubezpieczeń Społecznych oddział L. (zgodnie ze wskazaniem w nagłówku). Pismem z dnia 8 czerwca 2021 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Wniosek zarejestrowano pod sygn. akt IV SPP/Wr 126/12. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 9 czerwca 2021 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz wskazanie: daty i numeru zaskarżonej decyzji, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. 41). Wezwanie zostało doręczono skarżącemu w dniu 22 czerwca 2021 r. W dniach 18, 21 i 29 czerwca 2021 r. skarżący nadesłał nieczytelne kserokopie sporządzonych przez siebie odręcznych pism. W dniu 29 lipca 2021 r. skarżący nadesłał kolejne pismo, w którym ponowił swój wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), skarga spełniająca wymogi pisma procesowego określone w art. 46 p.p.s.a., powinna wskazywać zaskarżoną decyzję, postanowienie, inny akt lub czynność a także przedmiot bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Niedokładne lub w ogóle niewskazanie przedmiotu zaskarżenia, uniemożliwiają skardze nadanie biegu. W sprawie niniejszej treść pisma z dnia 18 maja 2021 r. (zarejestrowanego jako skarga) nie wskazuje, jaki jest przedmiot zaskarżenia (czego dokładnie skarga dotyczy). Pomimo wezwania do uzupełnienia braków w powyższym zakresie, które zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 22 czerwca 2021 r., również nie uzyskano odpowiedzi w tym zakresie, mimo prawidłowego pouczenia o skutkach nieusunięcia tych braków. Skarżący przesłał bowiem do sądu szereg kserokopii pism o nieczytelnej treści. W tych okolicznościach należy zatem uznać, że formalne braki skargi nie pozostały usunięte, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Także analiza załączonych do skargi dokumentów nie pozwala sprecyzować, jaki jest przedmiot zaskarżenia. Sąd nie jest również władny we własnym zakresie precyzować skargi w tej części, bowiem jest to obowiązkiem strony skarżącej, tym bardziej, że liczne pisma są sporządzone odręcznie i są praktycznie nieczytelne. W tej sytuacji sąd ocenił skargę jako dotkniętą brakami formalnymi skutkującymi jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w pkt I sentencji. Odnosząc się zaś do dwukrotnie złożonego przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy skargi podlegającej odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność z wyżej przedstawionych przyczyn formalnych, a to z kolei stanowi o oczywistej bezzasadności skargi i tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji.