IV SA/Wr 403/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz-Sass, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zaspokojenie innych potrzeb oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 4 [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu po rozpatrzeniu odwołania T. K. (dalej: skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta W. W. z dnia 23 grudnia 2013r., Nr [...]w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zaspokojenie innych potrzeb tj. na uiszczenie opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictw, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. , art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz.1362 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan prawny i faktyczny sprawy: W dniu 18 grudnia 2013r. skarżący T.K złożył w Ośrodku Pomocy Społecznej w Wałbrzychu wniosek o przyznanie zasiłku celowego na uiszczenie opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictw w sprawach podatkowych . W toku postępowania ustalono, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z zasiłku okresowego w kwocie 271,00 zł. Zarejestrowany jest w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Opisaną wyżej decyzją organu I instancji z dnia 23 grudnia 2013 r. odmówiono przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na zaspokojenie innych potrzeb, tj. na uiszczenie opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictw. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił zasady przyznawania pomocy w ramach zasiłku celowego, stwierdzając, że opłata skarbowa za udzielenie pełnomocnictw w sprawach podatkowych - nie jest niezbędną potrzebą bytową i z tych względów odmówiono udzielenia pomocy. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wypłaty zasiłku celowego w wysokości 300 zł za 2013 r., wyjaśniając, że podczas wyjazdów w 2013 r. związanych z poszukiwaniem pracy oraz obroną swych praw przed sądami wydał łącznie ponad 1200 zł, natomiast na miejscu , tj. w Wałbrzychu 3000 zł. Domaga się przyznania pomocy jedynie w zakresie zwrotu 20% poniesionych wydatków tytułem dojazdu do urzędów oraz organów sądowych. Kolegium nie uwzględniło wniesionego odwołania. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, stwierdziło, że w myśl art. 3 i art. 4 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Powyższe oznacza, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu jedynie wspieranie osób i rodzin w trudnym dla nich okresie, natomiast nie mogą stanowić stałego źródła dochodów. Osoby korzystające z pomocy społecznej powinny dołożyć wszelkich starań by za pomocą własnych sił i możliwości zmienić trudną sytuację w jakiej się znalazły. Na organie nie ciąży obowiązek zaspokojenia wszystkich potrzeb osób ubiegających się o przyznanie pomocy, a możliwe do spełnienia jest tylko to na co pozwalają środki w chwili załatwiania sprawy. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 pkt 1, 3 ustawy o pomocy społecznej, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje, jeżeli dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 456 zł (kryterium dochodowe) i co w niniejszej sprawie ma miejsce, tym niemniej organ instancji jako powód odmowy przyznania pomocy na pokrycie opłaty skarbowej za pełnomocnictwo podał, iż nie jest to niezbędna potrzeba bytowa. Kolegium wskazało, że w myśl art. 39 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne. Zasiłek celowy może być przyznany w formie biletu kredytowanego. Mimo tego, że ustawodawca nie zdefiniował w ustawie o pomocy społecznej pojęcia "niezbędnej potrzeby bytowej", to jednak w art. 39 ust. 2 zawarł przykładowe, a więc nie wyczerpujące, wyliczenie tego typu potrzeb, co stanowić może wskazówkę do interpretacji tego pojęcia. W przepisie tym wymienione są potrzeby: zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, kosztów pogrzebu, które są uzasadnione podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę, z założenia konsumujące się jednorazowo. Chodzi przede wszystkim o potrzeby, bez których zaspokojenia powstaje niebezpieczeństwo zagrożenia życia i zdrowia osoby (żywność, leki, leczenie, opał, odzież). W ten kanon wpisują się również potrzeby w postaci niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw, jednak chodzi tu tylko o takie naprawy i remonty, które zabezpieczają byt, a nie które podnoszą jakość życia. Kolegium podkreśliło, przywołując orzecznictwo, że organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń ( por.wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012r., sygn. akt. I OSK 1742/11). Nadto Kolegium wskazało, że decyzje w przedmiocie zasiłku celowego są wydawane w ramach tzw. uznania administracyjnego. Takie uznanie istnieje wówczas, gdy administracja dla urzeczywistnienia stanu prawnego może wybierać między różnymi rozwiązaniami. Uznanie stwarza dla administracji możliwość działania na własną odpowiedzialność, jakkolwiek na podstawie upoważnienia udzielonego przez ustawodawcę. Zawsze jednak administracja jest zobowiązana mieć "na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli" (art. 7 k.p.a.). Cel uznania i trafność rozstrzygnięcia konkretnego przypadku wymagają szczegółowego wyważenia wszelkich argumentów przemawiających za, jak i przeciw określonemu rozstrzygnięciu (zob. E, Ochendowski - Prawo administracyjne. Część ogólna. Toruń 2009. Wyd. VII, str. 210-212). Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza – podkreśliło Kolegium, dowolności. Instytucja ta godziłaby w istotę państwa praworządnego, gdyby uprawniała organ do działania według swego "widzi mi się" (por. E.Iserzon, J.Starościak: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz- teksty- wzory - formularze. W-wa 1970). Mając na uwadze powyższe, Kolegium stwierdziło, że organ I instancji w ramach przysługującego mu uznania administracyjnego określił zasady jakimi kieruje się przy przyznawaniu przedmiotowych zasiłków, uwzględniając przy tym ograniczone środki jakimi dysponuje, wskazując, że zasiłki celowe są przyznawane na: 1. dofinansowanie do zakupu opału w sezonie grzewczym głównie dla osób pobierających zasiłki stałe, osób samotnych, starszych, dla rodzin niepełnych z małoletnimi dziećmi do 3 roku życia i wielodzietnych 3 i więcej dzieci, 2. dofinansowanie do zakupu leków w wysokości 50 % wartości wycenionych recept, 3. inne potrzeby ( zakup niezbędnych przedmiotów codziennego użytku, remonty zrobienie zdjęć do dowodu osobistego itp.), 4. pomoc w szczególnych sytuacjach np. kryzysowych, zdarzenia losowego lub na wniosek asystenta rodziny gdy pomoc rokuje duże szanse na stabilizację i poprawę sytuacji rodziny. Uwzględniając cyt. wyżej przepis art. 39 ustawy o pomocy społecznej oraz przyjęte przez organ I instancji kryteria przyznawania zasiłków celowych, Kolegium stwierdziło, że przyznanie pomocy na opłacenie opłaty skarbowej tytułem udzielonych pełnomocnictw w sprawach podatkowych - jest bez wątpienia potrzebą drugoplanową w stosunku do zabezpieczenia środków na zakup żywności, środków czystości czy leków, a więc potrzeb pierwszoplanowych. Taka potrzeba z całą pewnością nie stanowi - zdaniem Kolegium, niezbędnej potrzeby bytowej w rozumieniu art. 39 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 u.p.s., a tym samym nie odpowiada celom pomocy społecznej. W konsekwencji powyższego, Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zasadnie odmówił stronie przyznania pomocy na wnioskowany cel. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący T.K domagał się uchylenia wskazanych decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzjom zarzucił naruszenie prawa, gdyż postępowanie poprzedzające ich wydanie zostało przeprowadzone bez jego czynnego udziału, nie okazano mu żadnego materiału dowodowego, tj. wypełnienia obowiązku zawartego w art. 6-16 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.). I tak zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest w myśl art.3 ust.1 w/w ustawy - wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Nie oznacza to jednak, że pomoc społeczna ma zaspokajać wszystkie potrzeby i oczekiwania osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej. Zwłaszcza, że jak powszechnie wiadomo - możliwości finansowe ośrodków pomocy społecznej nie są nieograniczone, a liczba osób wymagających wsparcia jest znaczna i stale rośnie. Przepis art. 39 ust. 1 i 2 w/w ustawy o pomocy społecznej stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. Użyty w przepisie zwrot "może" wskazuje na to, że zasiłek celowy nie ma charakteru obligatoryjnego, a jego przyznanie pozostawione jest uznaniu organu orzekającego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że uznanie organu doznaje ograniczeń w myśl art. 7 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, organ winien załatwiać sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ - działając w ramach uznania - winien zatem przeprowadzić wnikliwe postępowanie zmierzające do oceny stwierdzonego stanu faktycznego. Cytowany wyżej przepis art. 39 ust. 1 i 2 ustawy nie wyklucza zatem możliwości odmowy przyznania świadczenia, jednakże nakłada na organ obowiązek wskazania przesłanek odmowy udzielenia przedmiotowego świadczenia. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] który to organ powołując się m.innymi na przepis art.39 ustawy o pomocy społecznej - odmówił przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na zaspokojenie innych potrzeb tj. na uiszczenie opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictw w sprawach podatkowych. Podstawową kwestią w niniejszej sprawie było udzielenie odpowiedzi, czy w świetle zgromadzonych materiałów, zasadnie odmówiono skarżącemu udzielenia pomocy w postaci przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem, jak sformułował to skarżący w swym wniosku z dnia 18 grudnia 2013r., cyt. : " na uiszczenie opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictw w sprawach podatkowych.". Trafnie organy podkreśliły, że decyzja w sprawie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Oznacza to, co już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, że sam fakt spełniania ustawowych kryteriów nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego. Z przepisów ustawy o pomocy społecznej, regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Oznacza to, że organ obowiązany jest uwzględnić nie tylko sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenia, jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, lecz także zakres udzielonej mu ze środków publicznych pomocy. W myśl bowiem art. 3 ust. 4 i art. 4 omawianej ustawy, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, a osoby korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Celem pomocy społecznej nie jest natomiast stałe dostarczanie środków utrzymania i zastępowanie osobistej aktywności osób w tym zakresie. W wyroku z dnia 20 listopada 2001 r., sygn. akt SK 15/01, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że pomoc społeczna jest ostatnim ogniwem w systemie zabezpieczenia społecznego i ma charakter uzupełniający. Polityka udzielania pomocy przez państwo winna brać pod uwagę subsydiarny charakter pomocy w stosunku do aktywności samego zainteresowanego w staraniach o znalezienie i podjęcie pracy (OTK 2001/8/252). W świetle powyższego przyjąć należy, że organ rozpoznający wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć zatem na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, ale również interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Nie można bowiem zapominać, że przyznawanie i wypłata zasiłków celowych należy do zadań własnych gmin o charakterze obowiązkowym, stąd też gminy muszą gospodarować ograniczonymi środkami finansowymi w taki sposób, aby zachować zdolność wywiązania się z ustawowo nałożonych obowiązków przez okres całego roku. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje zostały wydane w granicach uznania administracyjnego, po szczegółowym zgromadzeniu i rozważeniu całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, trafnie biorąc przy tym pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielenia tej pomocy. Z lektury akt sprawy niewątpliwie wynika, że organ I instancji posiadał bardzo skromne środki finansowe na zasiłki celowe, gdy zaś liczba osób ubiegających się o tę pomoc oraz zgłoszonych żądań była znaczna. Stąd organ rozpoznający wniosek skarżącego o przyznanie przedmiotowego zasiłku celowego, musiał mieć na względzie nie tylko interes skarżącego, lecz również interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, że organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012r., sygn.akt I OSK 1742/11, LEX nr 1122879). Istotne jest przy tym, iż cyt. wyżej przepis art. 39 ustawy o pomocy społecznej, jedynie przykładowo wymienia cele, na jakie może być przyznany zasiłek celowy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został pogląd, w pełni podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że jego założeniem jest natomiast to, że ma on zaspokoić niezbędną potrzebę bytową, o czym przesądza ust. 1 art. 39, tj. taką, która związana jest z codziennym życiem i codziennym zaspokajaniem potrzeb żywieniowych, zdrowotnych, mieszkaniowych, edukacyjnych itp. (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2007 r., sygn.akt I OSK 1022/06; Lex Nr 349601) W tej sytuacji, organ rozpatrując wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na uiszczenie opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictw w sprawach podatkowych, zasadnie wziął pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielenia tej pomocy, z jednej strony wskazując, że nie posiada środków finansowych w takiej wysokości, która umożliwiałaby zaspokojenie wszystkich, nawet szczególnie uzasadnionych potrzeb, a z drugiej strony trafnie przyjmując, iż w okolicznościach niniejszej sprawy - nie sposób zaliczyć do niezbędnej potrzeby bytowej, opłat skarbowych od udzielonych przez skarżącego pełnomocnictw w sprawach podatkowych. Choć zgodzić się należy ze skarżącym, że Jego sytuacja bytowa jest trudna, tym niemniej organ orzekając w przedmiocie przyznania przedmiotowej pomocy musiał uwzględnić - nawet mając do czynienia z obiektywnie istotnymi życiowo potrzebami – ograniczone środki finansowe, jakimi dysponował. Przy ocenie prawidłowości zaskarżonych decyzji nie bez znaczenia bowiem pozostaje fakt, że środki na pomoc społeczną muszą zabezpieczyć potrzeby związane z całym rokiem i uwzględniać potrzeby wszystkich podopiecznych, w tym tych gospodarstw domowych, gdzie na utrzymaniu są uczące się dzieci, a dochody rodziny są znacznie poniżej minimum socjalnego. Z akt sprawy zaś niewątpliwie wynika, że organ I instancji w planie wydatków finansowych na rok 2013 dysponował na świadczenia o charakterze fakulatywnym na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych w formie zasiłków celowych, celowych specjalnych i pomocy w naturze - kwotą 855.571,00 zł, gdy w 2012r. na ten cel wydatkowano kwotę 1.242.456,00 zł. Z powyższych danych jednoznacznie wynika, że organ w roku 2013 dysponował znacznie mniejszą kwotą z przedmiotowym przeznaczeniem, gdy z doświadczenia życiowego wiadomym jest, że ilość osób ubiegających się o przedmiotową pomoc nie uległa zmniejszeniu. W okolicznościach niniejszej sprawy, podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z Jego sytuacją osobistą, aczkolwiek bardzo istotne z punktu widzenia skarżącego, nie mogły być uwzględnione przez Sąd z tej to przede wszystkim przyczyny, iż względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej Sąd ten nie może brać pod uwagę, jako, że dotyczą one sfery pozaprawnej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż wbrew zarzutom skarżącego, tak zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji - nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270) skargę oddalił.