IV SA/Wr 414/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia postanawia I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy; III. odmówić zawieszenia postępowania sądowego. 1. Zaskarżonym postanowieniem SKO we W. na podstawie art. 111 § 1 i 1b k.p.a. odmówiło uzupełninia co do rozstrzygnięcia "w przedmiocie wniosku strony o zmianę lub uchylenie decyzji organu pomocowego ze względu na słuszny interes strony i społeczny w oparciu o art. 154 k.p.a." decyzji SKO we W. z dnia [...] grudnia 2013 r. ([...]) stwierdzającej nieważność decyzji MOPS we W. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] o przyznaniu Z. R. dodatku mieszkaniowego na okres od 12 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach,5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. W myśl § 3 tego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisu ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w ustawie. Z treści powołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że przedmiotem skargi są postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W niniejszej zaś sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Kolegium odmawiające uzupełnienia decyzji tego organu, wydane w trybie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: kpa). Zgodnie z art. 111 § 1 kpa, strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Z treści § 1b tego przepisu wynika, iż uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej postanowienia (art. 111 § 2 kpa). Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (postanowienie NSA z 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, LEX nr 74155; postanowienie NSA 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07, LEX nr 505244). Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Środek zaskarżenia przysługuje jedynie od decyzji będącej przedmiotem wniosku o jej uzupełnienie. Skoro na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, bowiem nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, to zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie jest niezaskarżalne i tym samym nie podlega kontroli sądów administracyjnych, skoro sąd ten kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., w tym postanowienia wymienione w § 2 pkt 2 tego przepisu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji. 2. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Zgodnie z art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Za skargę oczywiście bezzasadną uważa się także skargę podlegającą odrzuceniu. W związku z tym, na podstawie cytowanego przepisu prawa, należało oddalić wniosek skarżącego o udzielenie pomocy prawnej. 3. Brak również podstaw do zawieszenie postępowania sądowego zgodnie z żądaniem skargi. Omówiona bowiem w pkt 1 uzasadnienia sprawa ma samoistny charakter i nie wiąże się z postępowaniem prowadzonym z inicjatywy procesowej skarżącego, a dotyczącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO i stwierdzenie nieważności jego postanowienia z dnia 4 i 25 ]lutego 2014 r. Przepisy art. 56 i art. 124 § 1 pkt 6 ppsa nie mają tu zastosowania. Z tego względu należało odmówić zawieszenia postępowania sądowego w sprawie określonej w sentencji postanowienia.