IV SA/Wr 415/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi H. A. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i przyznania prawa do stypendium I. stwierdza nieważność decyzji I i II instancji w zakresie uchylenia decyzji w sprawie przyznania prawa do stypendium; II. oddala skargę w pozostałym zakresie; III. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie określonym w pkt I. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta Powiatu W., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił: 1. decyzję własną z dnia [...] w sprawie uznania H. A. z dniem 27 kwietnia 2009 r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku; 2. decyzję własną z dnia [...] w sprawie przyznania wyżej wymienionemu prawa do stypendium od dnia 20 maja 2009 r. Jednocześnie, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), odmówił nadania stronie statusu osoby bezrobotnej z dniem 27 kwietnia 2009 r. Jak wskazał w uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji, decyzją z dnia [...] uznano H.A. z dniem 27 kwietnia 2009 r., za osobę bezrobotną i odmówiono mu prawa do zasiłku. Kolejną decyzją organu I instancji przyznano stronie prawo do stypendium od dnia 20 maja 2009 r., z powodu podjęcia stażu. W dniu 7 lipca 2009 r. Okręgowy Inspektor Pracy we W. poinformował, że podczas kontroli przeprowadzonej w firmie Usługi Leśne "W." w dniach 1 czerwca 2009 r., 8 czerwca 2009 r. i 17 czerwca 2009 r. ustalono, że H.A. świadczył w niej pracę zarobkową na podstawie umowy o dzieło zawartej na okres od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. Z zeznań złożonych przez stronę w dniu 9 lipca 2009 r. wynika, że mimo, iż umowa o dzieło została zawarta na okres od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r., to pracę na podstawie powyższej umowy polegającą na sadzeniu drzewek i wykonywaniu ogrodzenia świadczył od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 24 kwietnia 2009 r. W dniu 24 kwietnia 2009 r. ostatni raz był w pracy. W dniu 26 kwietnia 2009 r. żona strony poinformowała syna pracodawcy, że H.A. nie zgłosi się już do pracy. Z zeznań strony wynika także, że zrezygnowała z pracy z powodu złego stanu zdrowia, jak również nieodpowiednich warunków pracy. Umowę o dzieło, na podstawie której H.A. świadczył pracę otrzymał dopiero po licznych interwencjach teścia i żony w dniu 29 kwietnia 2009 r. lub 30 kwietnia 2009 r. Umowę podpisał, mimo że nie zgadzał się okres świadczenia pracy. Świadkami tego, że zakończył pracę w dniu 24 kwietnia 2009 r. są osoby razem z nim pracujące, których nazwisk i adresów nie zna. Poświadczyć o tym, że pracował do dnia 24 kwietnia 2009 r., może też jego teść i żona. Przesłuchany w charakterze świadka właściciel firmy Usługi Leśne "W." W. K. zeznał, że pracę na podstawie umowy o dzieło H.A. wykonywał w okresie od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r., a nie jak zeznał do dnia 24 kwietnia 2009 r. Umowę o dzieło na podstawie, której świadczył pracę otrzymał dnia 2 kwietnia 2009 r. albo dnia 3 kwietnia 2009 r. Wynagrodzenie za pracę otrzymał w maju 2009 r. W dniu 14 lipca 2009 r. przesłuchano w charakterze świadka małżonkę strony – M. A., która zeznała, że pracę w firmie Usługi Leśne "W." H.A. wykonywał w okresie od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 24 kwietnia 2009 r. Umowę o dzieło, na podstawie której wykonywał pracę otrzymał w dniu 29 kwietnia 2009 r. lub w dniu 30 kwietnia 2009 r. Świadek dalej zeznała, że podpisał on powyższą umowę bez zastrzeżeń, ponieważ nie zna języka polskiego i nie wiedział co podpisuje. Również przesłuchiwani w charakterze świadków teściowa strony – E. M. oraz teść A. M. zeznali, że pracę w firmie Usługi Leśne "W." H.A. wykonywał w okresie od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 24 kwietnia 2009 r. Umowę o dzieło otrzymał po interwencjach teścia około dnia 30 kwietnia 2009 r. Wynagrodzenie zaś wypłacono w maju 2009 r. Jak dalej wskazał organ orzekający, zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym nie może być osoba zatrudniona lub wykonująca inną pracę zarobkową. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że w dniu 2 kwietnia 2009 r., pomiędzy stroną a firmą Usługi Leśne " W." została zawarta umowa o dzieło na okres od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. W powyższym okresie H.A. miał wykonywać prace leśne. Za wykonaną pracę miał otrzymać 818 zł. Z umowy wynika, że jej zmiana wymagała formy pisemnej. Z załączonego rachunku wynika, że wynagrodzenie za pracę H.A. otrzymał w dniu 18 maja 2009 r., w kwocie 818 brutto czyli 700 zł netto. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że pracę na podstawie umowy o dzieło H.A. wykonywał w okresie od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. Zeznania strony, że wykonywała pracę do dnia 24 kwietnia 2009 r. budzą wątpliwości co do ich wiarygodności również z tych powodów, że rejestrując się w tutejszym Urzędzie w dniu 27 kwietnia 2009 r. zataiła w ogóle fakt wykonywania pracy na podstawie tej umowy. W tych okolicznościach organ I nie dał też wiary zeznaniom świadków: M. A., E. M. i A. M., że pracę strona wykonywała do dnia 24 kwietnia 2009 r. Mając powyższe na względzie Starosta W. uznał, że w dacie rejestracji tj. dnia 27 kwietnia 2009 r., H.A. wykonywał pracę zarobkową na podstawie umowy o dzieło, a zatem nie przysługiwał mu status osoby bezrobotnej. Od tej decyzji strona odwołała się podnosząc, ze pracę wykonywała do dnia 24 kwietnia 2009 r. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda D., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał kwestionowaną decyzję w mocy. Uzasadniając swe stanowisko Wojewoda D. wskazał, że w związku z uzyskaniem przez organ I instancji od Okręgowego Inspektora Pracy we W. informacji, iż H.A. świadcząc pracę zarobkową w firmie Usługi Leśne "W." W.K. w W., na podstawie umowy o dzieło zawartej od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r., był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku i nie poinformował o tym Urzędu, zaistniała podstawa do wydania postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r. o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty W. z dnia [...] i z dnia [...], gdyż niewątpliwie zaistniały przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nieznaną okolicznością faktyczną dla organu I instancji, istniejącą w dniu wydania decyzji z dnia [...], istotną dla sprawy, był fakt, iż skarżący w dniu rejestracji, tj. w dniu 27 kwietnia 2009 r. świadczył pracę na podstawie umowy o dzieło. Zaistniała zatem przesłanka, po wznowieniu postępowania, do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie, czy zachodzą przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., czy w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny to osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, w przypadku osoby niepełnosprawnej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej Zgromadzone w sprawie dowody, w szczególności w postaci umowy o dzieło zawartej na okres od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. i listy płac, z której wynika, że w dniu 18 maja 2009 r. wypłacono stronie wynagrodzenie za pracę za okres od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. wskazują, że od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. odwołujący się świadczył pracę w firmie Usługi Leśne "W." W. K. w W. na podstawie umowy o dzieło. Skoro wiec, w dniu 27 kwietnia 2009 r., odwołujący wykonywał pracę zarobkową, to zgodnie z wyżej cytowanym art. 2 ust. 1 pkt 2 nie spełniał warunków dla posiadania statusu osoby bezrobotnej. W dniu rejestracji bezrobotny został poinformowany, że status bezrobotnego może mieć osoba niezatrudniona i niewykonująca pracy zarobkowej. Istniała zatem podstawa do uchylenia decyzji ostatecznych z dnia [...] i z dnia [...]. oraz jednoczesnego rozstrzygnięcia o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 27 kwietnia 2009 r. W skardze na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu H. A. wskazał, że rażąco narusza prawo poprzez całkowite pominięcie faktów przytaczanych przez świadków postępowania. Podał, że całkowicie pominięto w niej dowody materialne zgromadzone w sprawie. Skarżący podniósł, że wykonywał czynności w firmie od dnia 2 kwietnia 2009 r. do dnia 24 kwietnia 2009 r., a jako bezrobotny zarejestrował się dnia 27 kwietnia 2009 r. Nadto dodał, że do pracy został przyjęty na podstawie ustnie zawartej umowy o dzieło. A więc, na podstawie umowy cywilnoprawnej. W związku z tym, już sformułowania inspektora PIP we W., iż został przyjęty do pracy na podstawie umowy o dzieło są absurdalne, gdyż praca może się odbywać tylko w ramach stosunku pracy, a nie na podstawie umowy cywilnoprawnej o dzieło. Inspektor uległ tu typowej retoryce mediów, które za normę przyjęły, iż pracodawcy oszukują na wynagrodzeniach i świadczeniach pracowniczych poprzez tzw. potocznie "zatrudnianie na podstawie umów o dzieło". Kolejnym, jego zdaniem, elementem oszustwa, którego dopuściła się firma "W.", w której "był wynajęty do wykonania umowy o dzieło" był fakt, iż umowa ta została sporządzona na piśmie na użytek kontroli PIP, jaka miała miejsce w tej firmie dopiero "po wygaśnięciu terminu gdy została ustalona w formie ustnej". Ponieważ skarżący nie znał dobrze języka polskiego, a dotychczasowy zleceniodawca prosił go o podpisanie umowy o dzieło po terminie tłumacząc, iż nie będzie on miał żadnych kłopotów, a uratuje jedynie jego sytuację formalną - zleceniobiorca umowy zgodził się na to (na podpisanie z antydatowaniem) nie wiedząc, jakie to rodzi konsekwencje. Tymczasem, ani organ odwoławczy, ani PIP w ogóle nie próbowały ustalić stanu faktycznego, terminu wykonywania i podpisania umowy z pozostałymi osobami, którym zlecono w tym czasie czynności w firmie. Mimo, że skarżący nie znał danych tych osób - to powoływał się na nie i wystarczyło sprawdzić poprzez PIP lub samodzielnie, kto w tym czasie wykonywał czynności dla firmy "W." i jakie podają te osoby fakty na poparcie stanowiska skarżącego. Zdaniem skarżącego nie wzięto pod uwagę zeznań świadków dotyczących tego, że w tym czasie nie wykonywał już żadnych czynności, gdyż skończyły się one dnia 24 kwietnia 2009 r. i nie był związany żadną umową. Ponadto, pominięto najważniejsze, że już w dniu 27 i 28 kwietnia 2009 r. zgłosił się do Biura Pracy celem zarejestrowania i są to czynności udokumentowane. Kolejną "bzdurą" ukazującą powierzchowność ustaleń PIP i PUP, a potem Wojewody D. są stwierdzenia, iż dowodem wykonywania pracy są listy płac za ten okres. Kontrolujący powinien wiedzieć, że nie można łączyć przepisów ustawy o prawie cywilnym i zawieraniu umów cywilnoprawnych z ustawą Kodeks Pracy i zawieraniem na jej podstawie umów o pracę. Podkreślił, że rozróżnia się zapłatę za pracę według listy płac od zapłaty za wykonaną umowę o dzieło na podstawie rachunku wystawianego przez wykonującego dzieło. Na takim pomieszaniu faktów i czynności prawnych oraz na niewłaściwym interpretowaniu prawa oparł swoje uzasadnienie Wojewoda D. Tym samym, pozbawiono nawet minimum zabezpieczenia socjalnego osoby, która w kraju jest leganie i nie zna dobrze trudnego języka polskiego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zdaniem Sądu zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w zakresie, w jakim zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję o uchyleniu decyzji w sprawie przyznania skarżącemu prawa do stypendium. Otóż, poprzedzająca zaskarżoną decyzję decyzja z dnia [...] została wydana po wznowieniu postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Starosty Powiatu W. z dnia [...] w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i odmowy przyznanie prawa do zasiłku oraz z dnia [...] w sprawie przyznania prawa do stypendium. Wznowienie nastąpiło mocą postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., które stosownie do art. 149 § 2 k.p.a., stanowiło podstawę przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Podstawą prawną decyzji z dnia [...] jest art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i wśród przedstawicieli doktryny utrwalony jest pogląd, który podziela Sąd w obecnym składzie, że w wypadku przewidzianym w powołanym przepisie organ nie wydaje dwóch odrębnych decyzji, tylko w jednej decyzji kończącej wznowione postępowanie zawiera dwa rozstrzygnięcia: o uchyleniu decyzji dotychczasowej oraz (nowe rozstrzygnięcie) o istocie sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 968/99, Wspólnota z 2001 r. nr 39, s. 48, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1196/98, LEX nr 44234, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 1996 r., sygn. akt SA/Wr 3437/95, LEX nr 27359, a także B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006 r., s. 685). Orzeczenie, wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., jedynie o uchyleniu decyzji ostatecznej kończącej wznowione postępowanie, bez jednoczesnego podjęcia rozstrzygnięcia o istocie sprawy stanowi rażące naruszenie tego przepisu (zob. powołane wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego). Poprzedzająca zaskarżoną decyzję decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] w punkcie 2 jedynie uchyla decyzję z dnia [...] w sprawie przyznania prawa do stypendium od dnia 20 maja 2009 r. Nie zawiera natomiast rozstrzygnięcia co do istoty postępowania. Wobec tego należy stwierdzić, że decyzja organu I instancji w tym zakresie, wydana została z rażącym naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji, również zaskarżona decyzja, w zakresie w jakim utrzymuje w mocy decyzję obarczoną wadą nieważności, rażąco narusza prawo i zachodzą przesłanki do stwierdzenia jej nieważności określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaistniała więc konieczność stwierdzenia nieważności obydwu wydanych w sprawie decyzji. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia zbędna jest, zdaniem Sądu, na tym etapie postępowania, merytoryczna wypowiedź w sprawie dotyczącej zasadności uchylenia decyzji o przyznaniu stypendium. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Przystępując do oceny zgodności z prawem poddanej kontroli sądowej decyzji organu w zakresie dotyczącym statusu osoby bezrobotnej, wskazać należy, iż zapadła ona w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.). Ustawodawca w przywołanym akcie prawnym zdefiniował warunki, jakim odpowiadać ma osoba uzyskująca status bezrobotnego. W treści art. 2 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy określił wymogi nabycia statusu bezrobotnego, a jako jeden z nich wskazał, iż osoba taka nie może być zatrudniona i nie może wykonywać innej pracy zarobkowej. Warunku tego w żaden sposób nie znosi to, że skarżący jest cudzoziemcem. Pojęcie "inna praca zarobkowa" zostało również definiowane przez ustawodawcę. Zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy o dzieło. Status osoby bezrobotnej jest zatem w pełni zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Konsekwentnie do tego trzeba przyjąć, iż nie każdy podmiot o trudnej sytuacji życiowej i materialnej jest osobą bezrobotną w rozumieniu prawa. Istota uprawnień osoby bezrobotnej nie wynika z samego faktu braku źródła dochodów lecz ustawodawca wiąże te uprawnienia z określonymi warunkami i stosowną aktywnością pozostającej bez źródeł dochodów osoby w przezwyciężaniu sytuacji, w jakiej się znalazła, a w szczególności z jej pełną, nie ograniczoną innym zajęciem zarobkowym gotowością do podjęcia oferowanej pracy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 1998 r., sygn. II SA 565/98, LEX nr 41865). Reasumując stwierdzić należy, iż dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest nie tylko niezatrudnienie ale także niewykonywanie innej pracy zarobkowej, pobieranie renty, nie prowadzenie działalności gospodarczej, czy też nie uzyskiwanie miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia - z innych źródeł niż praca zarobkowa (np. z umowy najmu). Sam fakt posiadania lub podjęcia w czasie zarejestrowania w urzędzie pracy jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bez względu na wysokość zarobku, skutkuje brakiem możliwości uzyskania lub utratą statusu osoby bezrobotnej. Nie jest bowiem dopuszczalne prawnie równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i wykonywanie pracy zarobkowej. Jeżeli osoba bezrobotna sama aktywizuje swoją sytuację zawodową, to nie może zarazem pozostawać osobą o statusie bezrobotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zatem stanowisko Wojewody D., co do tego, że niespełnienie przez skarżącego wymagań wiążących się z przyznaniem statusu osoby bezrobotnej musi wywoływać określone prawem konsekwencje, a przepisy regulujące zdarzenia związane z nabywaniem i utratą statusu osoby bezrobotnej nie dają organom administracji uprawnień do wydawania decyzji uznaniowych. Z tych więc względów, z momentem uzyskania informacji o wykonywaniu przez skarżącego pracy na podstawie umowy o dzieło, która to informacja nie była znana w czasie wydawania skarżącemu decyzji w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej, organ administracji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wznowieniowe i zasadnie załatwił sprawę w tym zakresie zaskarżoną decyzją. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego zawartych w złożonej skardze, co do znajdującej się w aktach sprawy umowy o dzieło, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla, że nie jest w jego mocy kwestionowanie autentyczności zawartych w niej zapisów, potwierdzonych zresztą, co sam przyznaje skarżący, jego podpisem. Podkreślenia również wymaga, że akta sprawy bezspornie pozwalają na uznanie, iż skarżący został pouczony o wymogach uzyskania statusu osoby bezrobotnej, a więc o wykazaniu się brakiem zatrudnienia lub brakiem wykonywania innej pracy zarobkowej, której definicja została mu przedstawiona. Świadczy o tym jego podpis złożony na karcie rejestracyjnej oraz na otrzymanej informacji. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku. Orzeczenie w punkcie III sentencji wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 tej ustawy.