IV SA/Wr 415/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca) Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 26 maja 2025 r. nr SKO 4103/96/2025 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi G. J. (dalej: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO, organ odwoławczy) z dnia 26 maja 2025 r. nr SKO 4103/96/2025 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Wałbrzycha (dalej: Prezydent, organ pierwszej instancji) z dnia 17 października 2017 r. nr MOPS.DŚ.505/8409/DW/2.2022 o odmowie przyznania dodatku węglowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca w dniu 14 września 2022 r. złożyła wniosek o wypłatę dodatku węglowego dotyczący budynku jednorodzinnego położonego w W. przy "ul. [...]" nr [...]. Oświadczyła, że prowadzi wieloosobowe gospodarstwo domowe (dwie osoby), a głównym źródłem ogrzewania jest kocioł na paliwo stałe. Wskazała inny adres zamieszkania. Na wezwanie organu pierwszej instancji skarżąca przedstawiła deklarację dotyczącą źródeł ciepła i źródeł spalania paliw (dalej: deklaracja CEEB) dla budynku położonego w W. przy "ul. [...] nr [...] oraz ze wskazaniem adresu zamieszkania w W. przy "ul. [...]" nr [...]. Decyzją z 13 grudnia 2022 r. organ pierwszej instancji odmówił przyznania dodatku węglowego wskutek weryfikacji w Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków (CEEB), że deklaracja została złożona na formularzu B – budynki i lokale niemieszkalne, wobec czego skarżąca nie spełnia warunków przyznania dodatku węglowego. W wyniku odwołania SKO decyzją z 20 lutego 2023 r. uchyliło w całości decyzję Prezydenta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nakazując przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w celu ustalenia, gdzie skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe, gdzie znajduje się miejsce jej zamieszkania i jakie jest główne źródło ogrzewania w tym miejscu. Pismem z 18 marca 2023 r. skarżąca wyjaśniła, że adres w W. [...] nr [...] i nr [...] to ten sam budynek. Pismem z 20 marca 2023 r. doręczonym 6 kwietnia 2023 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącą o umożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Postanowieniem z 14 kwietnia 2023 r. wniosek skarżącej został pozostawiony bez rozpatrzenia z powodu uniemożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Skarżąca pismem z 15 maja 2023 r. wyraziła niezadowolenie. Pismo to SKO zakwalifikowało jako zażalenie na ww. postanowienie oraz wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie nieważności pisma organu pierwszej instancji. Postanowieniem z 7 sierpnia 2023 r. SKO stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Prawomocnym wyrokiem z 20 czerwca 2024 r. o sygn. akt IV SA/Wr 677/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ten oddalił skargę w tej sprawie. Postanowieniem z 7 sierpnia 2023 r. SKO odmówiło wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności pisma, które w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy – utrzymało w mocy, a prawomocnym wyrokiem z 22 sierpnia 2024 r. o sygn. akt IV SA/Wr 43/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w tej sprawie. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji wydał decyzję z 17 października 2024 r. i na podstawie art. 2, art. 3 oraz art. 15 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1207 ze zm.; dalej: u.d.w.) odmówił przyznania dodatku węglowego w powodu uniemożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego mającego na celu ustalenie zaistnienia przesłanek do jego przyznania. Przedstawił ustalenia faktyczne, a następnie wskazał, że w wyznaczonym w wezwaniu dniu pracownik socjalny nie mógł samodzielnie potwierdzić źródła ciepła, ponieważ nie zastał nikogo pod adresem wskazanym we wniosku o dodatek węglowy i wyjaśnionym w toku postępowania. Ponowienie wywiadu środowiskowego uznał za niecelowe ze względu na upływ czasu, który mógł wpłynąć na zmianę stanu faktycznego sprzed dwóch lat. W odwołaniu skarżąca – reprezentowana przez adwokata – zarzuciła, że uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego nie stanowi ustawowej przesłanki do negatywnego rozpatrzenia wniosku o dodatek węglowy. Taka przesłanką jest brak wyrażenia zgody na przeprowadzenie wywiadu – art. 2 ust. 15e u.d.w., czego skarżąca nigdy nie wyartykułowała. Ponadto zarzucił naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu ze względu na uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do całokształtu sprawy przed wydaniem decyzji. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Przedstawiło ustalenia w sprawie wskazując, że we wniosku o dodatek węglowy skarżąca wskazała adres zamieszkania W. "ul. [...] . Z deklaracji CEEB z 27 czerwca 2022 r. wynika natomiast adres zamieszkania – W. ul.[...]. Deklaracja ta dotyczy budynku/lokalu przemysłowego; źródła ciepła – kocioł na paliwo stałe (węgiel, drewno, pellet lub inny rodzaj biomasy) z ręcznym podawaniem paliwa/zasypowy; w budynku nie znajduje się inny lokal lub lokal mieszkalny ogrzewany źródłem ciepła nieuwzględnionym w deklaracji; dane adresowe wypełniającego – czyli skarżącej - nie są tożsame z adresem budynku/lokalu, którego dotyczy formularz. SKO wskazało, że skarżąca w piśmie z 17 listopada 2022 r. podała, że deklaracja CEEB dotyczy budynku przy "ul [...]" i jest zgodna ze stanem faktycznym oraz że nie składała do niej korekty. Wskazało następnie, że z CEIDB wynika, że pod adresem w W. "ul. [...]" nr [...] prowadzona jest działalność gospodarcza: sprzedaż hurtowa odpadów i złomu. Powołując treść notatki służbowej pracownika socjalnego SKO wskazało, że pracownik ten udał się pod adres W. "ul. [...]", lecz nikogo tam nie zastał. W związku z tym pismem z 20 marca 2023 r. wezwano skarżąca do umożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Organ odwoławczy wskazał następnie na wyjaśnienia pisemne skarżącej z 18 marca 2025 r., że adres: W. "ul. [...]" nr [...] lub [...] jest oznaczeniem tej samej posesji (oba oznaczenia figurują na drzwiach wejściowych), a nieścisłości są wynikiem omyłkowego wpisu notariusza w akcie notarialnym. Wskazało, że w wezwaniu do umożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego - skutecznie doręczonym upoważnionej córce skarżącej w dniu 6 kwietnia 2023 r. - podany został numer telefonu w celu ustalenia daty wywiadu w 7-dniowym terminie oraz pouczenie o skutkach prawnych. Skarżąca nie zareagowała na to wezwanie. Wskazało na pozyskane do sprawy informacje, że na adres "ul. [...]" skarżąca i L. J. złożyli deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na dwie osoby naliczanej od 6 października 2017 r., natomiast na adres "ul. [...]" i [...] nie zostały złożone żadne deklaracje w tym zakresie. Powołując się na przepisy u.d.w. oraz ustawy z 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz.U. z 2022 r., poz. 438, 1561 i 1576; dalej: ustawa o wspieraniu termomodernizacji) , zwłaszcza art. 2 ust. 15b i ust. 15d u.d.w. SKO stwierdziło, że skarżąca nie spełniła przesłanek do przyznania dodatku węglowego, ponieważ nie jest osobą zamieszkującą pod wskazanym we wniosku adresem ("ul [...]", W.), gdzie jak podała głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, w budynku jednorodzinnym, natomiast w deklaracji CEEB podała, że dotyczy ona budynku/lokalu przemysłowego z adresem "ul. [...] oraz z adresem zamieszkania: "ul [...]", który ponadto został zgłoszony w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami przez skarżącą. Okoliczności te organ odwoławczy, podobnie jak organ pierwszej instancji, uznał za świadczące o braku prowadzenia gospodarstwa domowego przez skarżąca pod adresem wskazanym we wniosku o dodatek węglowy. Brak skontaktowania się z organem w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, mimo wezwania skutecznie doręczonego, SKO oceniło jako niewyrażenie zgody na jego przeprowadzenie ze skutkami z art. 2 ust. 15e u.d.w. W skardze na tę decyzję skarżąca skrytykowała sposób działania organów w odniesieniu do terminów, obiegu dokumentów. Zakwestionowała sposób prowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji wskazując, że nie zostało jej doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania i o oględzinach w terenie, co narusza art. 10, art. 79 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Nie została też zawiadomiona o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, o zakończeniu postępowania w sprawie, ani nie poinformowano jej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia przed wydaniem decyzji, nie dotrzymany został 60-dniowy termin wydania decyzji. Ponadto uzasadnienie decyzji nie odnosi się do zarzutów podanych w odwołaniu oraz mylnie wskazało adres prowadzenia gospodarstwa domowego skarżącej jako "ul [...] w W., który nie jest znany skarżącej. Skarżąca przedstawiła rozumienie pojęcia miejsca zamieszkania z odwołaniem do orzecznictwa sądowego. Oświadczyła, ze jest właścicielką więcej niż jednej nieruchomości i w każdej z nich przebywa i stanowią one ośrodek jej osobistych i majątkowych interesów, wchodzą w skład jej gospodarstwa domowego, są miejscem pracy i relaksu. Argumentowała, że wniosek o dodatek węglowy dotyczył nieruchomości w W. przy "ul. [...]", a obiekt ten ogrzewany kotłem węglowym. Potwierdziła, ze doręczono jej wezwanie do przedłożenia deklaracji CEEB i zaprzeczyła, ze otrzymała zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wyjaśniła sposób usytuowania ww. budynku oraz kwestie związaną z jego adresem. Wskazała, ze jest budynek użytkowy, położony w obrębie luźnej zabudowy na terenie mieszkalnictwa z usługami nieuciążliwymi. Zakwestionowała możliwość umówienia terminu wywiadu środowiskowego prze telefon. Odniosła się też do bezczynności organu. Końcowo przedstawiła informację o rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą oraz przez jej męża pod adresem W. "ul. [...]". W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026, poz. 143; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd nie jest związany granicami. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Poddane kontroli legalności Sądu decyzje dotyczą odmowy przyznania dodatku węglowego ze względu na niespełnioną przesłankę z art. 2 ust. 1 i ust. 3 u.d.w. Organy obu instancji ustaliły – w oparciu o wniosek skarżącej i deklarację CEEB – że pod adresem podanym we wniosku skarżąca nie prowadzi gospodarstwa domowego (art. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.d.w.) oraz uniemożliwiła i tym samym odmówiła (art. 2 ust. 15e u.d.w.) przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w celu ustalenia tego faktu. W konsekwencji stwierdziły, że skarżącej nie może być przyznany dodatek węglowy. Skarżąca kwestionuje obie decyzje wskazując, że organy przeprowadziły postępowanie z naruszeniem jego zasad, skarżąca ma wiele nieruchomości i we wszystkich prowadzi gospodarstwo domowe. Natomiast o wywiadzie środowiskowym nie została zawiadomiona, wobec czego nie można uznać, że odmówiła jego przeprowadzenia. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga jest bezpodstawna. Sporne w sprawie jest spełnienie przez skarżąca przesłanki warunkującej przyznanie dodatku węglowego, tj. umożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w okolicznościach sprawy wskazujących na potrzebę weryfikacji. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.w. dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2023 r. poz. 2496 oraz z 2024 r. poz. 1089), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Na podstawie art. 2 ust. 2 u.d.w. przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się: 1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo 2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe). Wedle art. 2 ust. 9 u.d.w. wniosek o wypłatę dodatku węglowego składa się w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. Zgodnie z ust. 15 tego przepisu Wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania w centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków. Z kolei w oparciu o ust. 15a dokonując weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego, wójt, burmistrz albo prezydent miasta bierze pod uwagę w szczególności: 1) informacje wynikające z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 r. poz. 399); 2) informacje uzyskane w związku z postępowaniem o przyznanie: a) świadczeń rodzinnych oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, o których mowa odpowiednio w art. 2 i art. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 323 i 858), b) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2024 r. poz. 421 i 858), c) dodatku osłonowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 953), d) dodatku mieszkaniowego, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1335); 3) dane zgromadzone w rejestrze PESEL oraz rejestrze mieszkańców, o których mowa odpowiednio w art. 6 ust. 1 i art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2024 r. poz. 736 i 854). Jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 odpowiednio pkt 1 i 2, odnośnie samotnego zamieszkiwania w przypadku jednoosobowych gospodarstw domowych oraz wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą w przypadku gospodarstw domowych wieloosobowych. Przepis art. 3 ust. 2 stosuje się (ust. 15b). Wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania wnioskodawcy (ust. 15c). W toku wywiadu środowiskowego ustala się, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku węglowego (ust. 15d). Niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ust. 15b, stanowi podstawę do odmowy przyznania dodatku węglowego (ust. 15e). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca we wniosku o dodatek węglowy skarżąca wskazała adres zamieszkania W. "ul. [...]". Z deklaracji CEEB z 27 czerwca 2022 r. wynika natomiast adres zamieszkania – W. "ul. [...]". Deklaracja ta dotyczy budynku/lokalu przemysłowego położonego w W. przy "ul [...]" z niejednoznacznym oznaczeniem "c" lub "e"; źródła ciepła – kocioł na paliwo stałe (węgiel, drewno, pellet lub inny rodzaj biomasy) z ręcznym podawaniem paliwa/zasypowy; w budynku nie znajduje się inny lokal lub lokal mieszkalny ogrzewany źródłem ciepła nieuwzględnionym w deklaracji; dane adresowe wypełniającego – czyli skarżącej - nie są tożsame z adresem budynku/lokalu, którego dotyczy formularz. Na wezwanie organu pierwszej instancji skarżąca podała - pismo z 17 listopada 2022 r. - że ww. deklaracja CEEB dotyczy budynku przy "ul [...] i jest zgodna ze stanem faktycznym oraz że nie składała do niej korekty. Skarżąca w toku sprawy wyjaśniła, że budynek o adresie "ul. [...] i [...]" to ten sam adres, a nieścisłość numeracji wynika z pomyłki notariusza. Organy ustaliły w oparciu o CEIDG, że pod adresem w W. "ul. [...]" nr [...] prowadzona jest działalność gospodarcza: sprzedaż hurtowa odpadów i złomu. Akta sprawy potwierdzają ustalenia organów, że na adres "ul. [...]" skarżąca i L. J. złożyli deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na dwie osoby naliczanej od 6 października 2017 r., natomiast na adres "ul. [...] i [...]" nie zostały złożone żadne deklaracje w tym zakresie. Jednocześnie skarżąca również w skardze potwierdziła ustalenia organów, że pod adresem (W. "ul [...]" ) prowadzona jest działalność gospodarcza. Okoliczności te w sposób oczywisty potwierdzają zaistnienie podstaw do przeprowadzenia weryfikacji wniosku o dodatek węglowy za pomocą wywiadu środowiskowego w oparciu o art. 2ust. 15 i ust. 15a u.d.w. Zlecony wywiad środowiskowy pod adresem podanym we wniosku – i z zastrzeżeniem samej skarżącej, ze adres [...] nr [...] i nr [...] jest tożsamy - nie został przeprowadzony, ponieważ pracownik socjalny nikogo nie zastał (co potwierdza notatka służbowa z 17 kwietnia 2023 r.). Nieprzeprowadzenie wywiadu przez pracownika w nieznanej dacie i bez zawiadomienia skarżącej – co słusznie z kolei podnosi skarżąca – nie ma wpływa na wynik sprawy, ponieważ organy nie wyprowadziły skutków prawnych z tej okoliczności. Skutki dla wniosku skarżącej prawidłowo wywiodły z okoliczności braku reakcji na wezwanie z dnia 20 marca 2023 r. do umożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, w którym wskazany został sposób ustalenia daty wywiadu i zakreślony termin, w którym organ pierwszej instancji będzie oczekiwał na podanie tej daty przez skarżącą. Wezwanie to niewątpliwie zostało doręczone skutecznie skarżącej (tj. córce upoważnionej do odbioru pism w sprawie) w dniu 6 kwietnia 2023 r. Na wezwanie to skarżąca nie zareagowała i równocześnie ustalenia tego nie kwestionuje. Brak reakcji na ww. wezwanie upoważniało organy do uznania, że skarżąca odmówiła przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, skoro nie zastosowała się do wezwania, ani nie poinformowała o przeszkodach w tym względzie (i dotychczas przeszkód tych nie wskazała mimo skargi). W konsekwencji, jakkolwiek skarżąca w terminie złożyła wniosek o dodatek węglowy (14 września 2022 r.), to jego przyznanie nie jest możliwe wobec treści art. 2 ust. 15e u.d.w. Uniemożliwienie przez skarżącą przeprowadzenia wywiadu środowiskowego - który miał na celu jednoznaczne ustalenie, czy skarżąca w zgłoszonym miejscu prowadzi gospodarstwo domowe i spełnia pozostałe warunki do przyznania dodatku węglowego – wypełnia dyspozycję normy prawnej zawartej w tym przepisie. Mając na uwadze przytoczone niesporne, niekwestionowane przez skarżącą ustalenia, organy obu instancji prawidłowo uznały, że w oparciu o zebrane dowody w sprawie i znane skarżącej - skarżąca nie spełnia warunków przyznania dodatku węglowego dla gospodarstwa domowego wskazanego we wniosku, ponieważ nie jest osobą zamieszkującą pod wskazanym we wniosku adresem ("ul [...]", W.), sama nie wykazała i uniemożliwiła organowi pierwszej instancji weryfikację, że prowadziła gospodarstwo domowe pod adresem wskazanym we wniosku i w budynku mieszkalnym jednorodzinnym (a nie budynku przemysłowym, jak wynika to z deklaracji CEEB), którego głównym źródłem ogrzewania jest kocioł na paliwo stałe. Ustalenia w sprawie jednoznacznie dowodzą poprawności wnioskowania organów co do stanu faktycznego sprawy, które świadczą o braku prowadzenia gospodarstwa domowego przez skarżąca pod adresem wskazanym we wniosku o dodatek węglowy. Sformułowane w treści skargi zarzuty naruszenia postępowania administracyjnego nie maja wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 3 ust. 3 u.d.w. w sprawach nieuregulowanych maja zastosowanie przepisy k.p.a. Postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem nie wymaga powtórnego wszczęcia tego postepowania przez organ, ponieważ sam wniosek wszczyna już takie postępowanie. Organ zawiadomił skarżącą o zamiarze przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, nie wyznaczył terminu pozostawiając to swobodzie skarżącej, przy czym żądał poinformowania w tej sprawie w wyznaczonym 7-dniowym terminie. Nie doszło wiec do naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. Przepis art. 85 § 1 k.p.a. nie ma w sprawie zastosowania. Należy podkreślić, że środek prawny w postaci wywiadu środowiskowego jest autonomicznie uregulowany w art. 2 u.d.w. Wskazanie w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji adresu zamieszkania skarżącej jako "ul. [...]" stanowi oczywistą omyłkę. Kwestie związane z opieszałością w realizacji czynności procesowych przez organ zostały rozpatrzone przez SKO w wyniku złożonego przez skarżącą ponaglenia, czego dowodzi zalegające w aktach administracyjnych sprawy postanowienie SKO z 11 października 2024 r. nr SKO 4103/380/2024. Trzeba przy tym podkreślić, że data doręczenia decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnikowi skarżącej była przedmiotem sporu, w rezultacie którego SKO uwzględniło wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Rozstrzygnięcie sprawy przez SKO nastąpiło bez zbędnej zwłoki. Z tych względów Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.