IV SA/Wr 423/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z 18 maja 2015 r. K. S. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], orzekającą o odmowie przyznania zasiłku okresowego. Wraz ze skargą strona wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zarówno zwolnienie z kosztów sądowych jak i ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Podkreślić przy tym należy, że zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga wniesiona przez stronę okazała się spóźniona. Jak wynika bowiem z akt sprawy wnioskodawczyni nadała skargę za pośrednictwem operatora pocztowego (InPost S.A.), w stosunku do którego nie znajdował zastosowania art. 83 § 3 p.p.s.a. stanowiący, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529, zwanej dalej p.p.) lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Operator pocztowy, z usług którego strona skorzystała nie jest bowiem operatorem wyznaczonym. Przyjmując więc za datę wniesienia skargi do sądu dzień, w którym skarga faktycznie wpłynęła do organu tj. 25 maja 2015 r. należało stwierdzić, że skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu, który w niniejszej sprawie upływał z dniem 20 maja 2015 r. Stąd też w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że należało uznać ją za skargę oczywiście bezzasadną, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a.