IV SA/Wr 429/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia z urzędu członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. od udziału w sprawie odmowy udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 18 czerwca 2013r. skarżący Z. R., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...] w przedmiocie wyłączenia z urzędu członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu od udziału w postępowaniu w sprawie wywołanej podaniem skarżącego z dnia 3 czerwca 2013r., oznaczonym jako "Wniosek z Zażaleniem", w zakresie dotyczącym, wydanej z upoważnienia Prezydenta Wrocławia decyzji Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...]maja 2013r. ([...]) odmawiającej udzielenia zasiłku okresowego. W odpowiedzi na skargę Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zgodnie z art.3 § 2 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - niedopuszczalna jest skarga na opisane wyżej postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto w myśl § 3 art.3 p.p.s.a. - sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że Sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg jedynie na trzy rodzaje postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, tj. na postanowienia, na które służy zażalenie, na postanowienia kończące postępowanie oraz na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie nie jest żadnym z postanowień wymienionych w cyt. wyżej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., jak też nie ma miejsca sytuacja określona w art.3 § 3 p.p.s.a., Podkreślić należy, że zgodnie z art. 27 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 267), zwaną dalej k.p.a., członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 k.p.a. O wyłączeniu tego członka w przypadkach określonych w art. 24 § 3 k.p.a. postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu. Jeżeli zaś samorządowe kolegium odwoławcze wskutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy, minister właściwy do spraw administracji publicznej, w drodze postanowienia, wyznacza inne samorządowe kolegium odwoławcze (art. 27 § 3 k.p.a.). Istotne jest przy tym, iż w orzecznictwie przyjęte zostało, że wyłączenie tak pracownika, jak i członka organu kolegialnego lub odmowa jego wyłączenia od udziału w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. następuje w formie postanowienia (art.123 § 1 i 2 k.p.a.). Jednakże na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 209/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1225/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz M. Jaśkowska, A. Wróbel w: Komentarz do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, publ. Lex 2013). W myśl bowiem art. 141 § 1 k.p.a. - na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, tylko wówczas, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku postanowienia o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia pracownika bądź członka organu kolegialnego, ustawa – Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje wniesienia zażalenia, zaś strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może zaskarżyć postanowienie wydane w sprawie wyłączenia pracownika, na podstawie art. 142 k.p.a., w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w danej sprawie (por.postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 2021/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1156/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wskazać także należy, że postanowienie o wyłączeniu pracownika, członka organu kolegialnego nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne w danej instancji, czy też postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skoro zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem wymienionym w cyt. wyżej art. 3 § 2 pkt 2 lub 3 p.p.s.a., ani innym z aktów, o jakich mowa w przytoczonych wyżej przepisach tej ustawy, to nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.