IV SA/Wr 43/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 20 grudnia 2011 r. R. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na tle orzecznictwa sądowego ukształtował się pogląd, że powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez tenże sąd zostałby wzruszony w wyniku uwzględnienia skargi. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 122). Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne ( zob. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., II GZ190/07, publ. CBOSA, postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2009 r., II FZ 282/08, LexPolonica nr 2253300). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, która nie kreuje żadnych obowiązków ani też nie daje skarżącemu żadnych uprawnień. Tym samym, trudno mówić w tym przypadku o wykonalności takiej decyzji w opisanym wyżej rozumieniu. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku i udzielenia stronie tzw. ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji w omawianej sprawie nie spowoduje zatem negatywnych konsekwencji dla skarżącego, nie grozi także powstaniem nieodwracalnych skutków oraz wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżący nie podał przy tym żadnych powodów, które uzasadniałyby złożony wniosek. Podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie natomiast podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. W związku z powyższym, na podstawie z art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.