IV SA/Wr 440/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na pismo D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania się niewłaściwym i przekazania pisma według właściwości Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. Z. K. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę na opisane w sentencji pismo D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W, którym przekazano Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu jej wniosek z dnia 14 lutego 2017 r. uznając, że to właśnie ten organ jest właściwy do rozpatrzenia sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...]. Zdaniem skarżącej z wniesionego przez nią podania wprost jednak wynika, że doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...]. Dlatego też organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji pozostaje D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny jako organ wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na enumeratywnie wskazane w tym przepisie akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu lub czynności. W kontekście przywołanych przepisów należy uznać, że skarga została złożona na akt niepodlegający kontroli sądu administracyjnego. Jak bowiem wynika z treści art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej k.p.a.), będącego podstawą prawną zaskarżonego pisma, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Przekazując podanie, organ administracji nie podejmuje zatem żadnego rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. Ocenia on jedynie, że wniesione żądanie nie mieści się w zakresie jego kompetencji i podlega rozpoznaniu przez inny, właściwy organ, dając temu wyraz w uzasadnieniu i zawiadamiając o tym fakcie wnoszącego podanie. Wskazane czynności mają więc charakter materialno-techniczny i nie podlegają zaskarżeniu w drodze skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1040/16 oraz wojewódzkich sądów administracyjnych w Gdańsku z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 726/13 oraz w Warszawie z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1990/11). Mając zatem na uwadze, że przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie nie mieści się w katalogu aktów i czynności podlegających kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.