IV SA/Wr 448/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 lutego 2009 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska Naczelnika Sekcji i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Policji we W. z jednoczesnym powierzeniem obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 437, poz. 277 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. G. -Naczelnika Sekcji Dochodzeniowo - Śledczej Komisariatu Policji W. – G. od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji we W. Nr [...] z dnia [...], Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał kwestionowany rozkaz w mocy. Uzasadniając swe stanowisko Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Miejski Policji we W. zwolnił z dniem 31 maja 2008 r. kom. D. G. z zajmowanego stanowiska Naczelnika Sekcji Dochodzeniowo - Śledczej KP W. –G. i przeniósł ją do swojej dyspozycji. Jednocześnie na okres pozostawania w dyspozycji powierzył stronie pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji we W. Jako podstawę prawną wydania powyższego rozkazu wskazano art. 32 ust. 1 i 2, art. 37a ust. 1 oraz art. 37 ustawy o Policji. W odwołaniu od rozkazu personalnego z dnia [...] D. G. wskazała, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji we W. jest dla niej krzywdząca. Stwierdziła, iż jest ona nieadekwatna do uzasadnienia i winna być mocno poparta dowodowo, zaś konsekwencją jej wydania będzie w rzeczywistości przeniesienie na niższe stanowisko. Ponadto, zarzuciła błędy proceduralne przy wydaniu negatywnej opinii służbowej. W związku z powyższym, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz powołanie komisji do zbadania zasadności negatywnej opinii oraz wynikłych z tego powodu konsekwencji. Jak dalej wskazał organ odwoławczy, komisarz D. G. stanowisko Naczelnika Sekcji Dochodzeniowo - Śledczej Komisariatu Policji W. – G. objęła w dniu 1 grudnia 2005 r. Przeprowadzona w lutym 2007 r. kontrola wewnętrzna ujawniła uchybienia w funkcjonowaniu Sekcji, której następstwem w myśl polecenia Komendanta Miejskiego Policji we W. było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotowe postępowanie potwierdziło uchybienia i nieprawidłowości w wykonywaniu obowiązków służbowych przez odwołującą się, a tym samym w funkcjonowaniu podległej jej Sekcji. W sprawozdaniu z postępowania wyjaśniającego, obok wniosku rzecznika dyscyplinarnego w sprawie nierzetelnie wykonywanych obowiązków przez stronę, drugi wniosek dotyczył sporządzenia opinii służbowej o przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Przy czym organ odwoławczy podkreślił, że w myśl art. 134 ustawy o Policji sporządzenie negatywnej opinii służbowej na zajmowanym stanowisku nie mieści się w katalogu kar dyscyplinarnych, tak jak to zostało podniesione w odwołaniu. W dniu 19 marca 2007 r. Komendant Komisariatu Policji W.G. wydał opinię służbową dotyczącą kom. D. G. o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej. Od powyższej opinii w dniu 22 marca 2007 r. strona odwołała się do Komendanta Miejskiego Policji we W. Komisja powołana do zbadania zaskarżonej opinii sporządziła sprawozdanie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej opinii w całości i wydanie nowej z uwzględnieniem wniosków końcowych pracy komisji. W dniu 2 maja 2007 r. Komendant Komisariatu Policji W. G. wydał ocenę okresową za okres od dnia 1 grudnia 2005 r. do dnia 2 maja 2007 r. gdzie we wnioskach końcowych oceniono pracę kom. D. G. na zajmowanym stanowisku na poziomie "poniżej wymagań". Zainteresowana tak dokonanej oceny swojej służby nie kwestionowała. Po upływie ponad trzech miesięcy, w dniu 14 sierpnia 2007 r., Komendant Komisariatu Policji W. – G. sporządził opinię służbową dotyczącą kom. D. G. o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej. Od tej opinii strona złożyła odwołanie do Komendanta Miejskiego Policji we W., który opinię tę utrzymał w mocy w całości. Przy czym organ odwoławczy przyznał, że strona nie została poinformowana, iż Komendant Miejski Policji we W. utrzymał zaskarżoną opinię w mocy w całości i że stała się ona ostateczna. Z dalszych wyjaśnień organu decyzyjnego wynika, że od dnia 1 sierpnia 2007 r. do dnia 17 marca 2008 r. kom. D. G. przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Wobec czego w miesiącu październiku 2007 r. została skierowana do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej celem przeprowadzenia badań określających przydatność do dalszego pełnienia służby. Po zakończeniu zwolnienia lekarskiego kom. D. G. udała się na zaległy za 2006 i 2007 rok urlop wypoczynkowy. W październiku 2007 r. w okresie nieobecności spowodowanej zwolnieniem lekarskim kom. D. G. została poinformowana przez Naczelnika Sekcji Kadr i Szkolenia KMP we W. o zamiarze Komendanta Miejskiego Policji we W. powierzenia jej obowiązków Kierownika Referatu Dochodzeniowo Śledczego w Komisariacie Policji W. - R. Decyzja ta wynikła z faktu, iż zainteresowana otrzymała pierwszą ujemną opinię służbową, a długotrwała absencja chorobowa kom. D. G. nie gwarantowała wykonywania obowiązków służbowych na oczekiwanym poziomie, wymaganym od Naczelnika Sekcji Dochodzeniowo -Śledczej KP W. - G. W dniu 31 stycznia 2008 r. podczas rozmowy kadrowej z kom. D. G. Komendant Miejski Policji we W. podtrzymał swoją decyzję o zamiarze powierzenia jej obowiązków Kierownika Referatu i zapewnił o możliwości powrotu na stanowisko Naczelnika Sekcji uzależniając to jednak od jej postawy, tj. przede wszystkim zaangażowania w służbę i wykonywania przez nią obowiązków służbowych na zadawalającym poziomie. Ponadto poinformowano stronę, iż powierzenie jej obowiązków Kierownika Referatu Dochodzeniowo - Śledczego KP W. – R. nie będzie się wiązało z obniżeniem uposażenia. Zainteresowana w odpowiedzi oświadczyła, że ze względów prestiżowych nie chce pełnić obowiązków kierownika referatu i nie przyjęła argumentów Komendanta. Od dnia 1 sierpnia 2007 r. Sekcja Dochodzeniowo - Śledcza Komisariatu Policji W. - G była pozbawiona kierownictwa. Obowiązki Naczelnika Sekcji były wykonywane przez Kierowników Referatu I i II co w dłuższej perspektywie czasu jest stanem niepożądanym i w oczywisty sposób wpływało na dezorganizację pracy wymienionej Sekcji. W związku z powyższym, oraz z uwagi na fakt sporządzenia pierwszej ujemnej opinii służbowej oraz długotrwałe zwolnienie lekarskie odwołującej się bezpośredni przełożony Komendant Komisariatu W. – G. w dniu 22 kwietnia 2008 r. zwrócił się z wnioskiem o zwolnienie policjantki ze stanowiska Naczelnika Sekcji Dochodzeniowo - Śledczej i przeniesieniu jej do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji we W., co z kolei pozwoli na mianowanie na to stanowisko innego funkcjonariusza. Jak podkreślił Komendant Wojewódzki Policji, zadaniem organu odwoławczego jest zbadanie, czy zaskarżony rozkaz personalny nie zawiera wad prawnych, a w szczególności, czy istniały podstawy prawne do jego wydania. Jako podstawę prawną wydania kwestionowanego rozkazu wskazano art. 32 ust. 1 i 2, art. 37a ust. 1 oraz art. 37 ustawy o Policji. Art. 32 ust. 1 tej ustawy umożliwia właściwemu przełożonemu mianowanie, przeniesienie oraz zwolnienie policjanta ze stanowiska, jak również wskazuje na to, że stosunek służbowy policjantów charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem. Fakt, że jako przepis kompetencyjny, nie zawiera kryteriów i przesłanek rozstrzygnięć w tych sprawach, nie oznacza, że organ nie może podejmować decyzji, do których został tym przepisem upoważniony. W myśl art. 37a ustawy o Policji policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Zwolniony w tym trybie policjant pozostaje w dalszym ciągu w służbie. Wprowadzenie przez ustawodawcę instytucji dyspozycji pozwala organom Policji na stosowanie jej jako przejściowego ujęcia ewidencyjnego do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe lub zwolnienia ze służby. Art. 37a zawiera zamknięty katalog przyczyn przeniesienia do dyspozycji i z żadnej z nich nie wynika uzasadniona przyczyna przeniesienia na niższe stanowisko, o której mowa w art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Przepisy te, w sposób wyczerpujący, wymieniają obligatoryjne i fakultatywne przesłanki, uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. W rozpatrywanej sprawie Komendant Miejski Policji we W., zwalniając odwołującą się z zajmowanego stanowiska i przenosząc do swojej dyspozycji na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe, jako podstawę powołał art. 37a ust. 1 o Policji. Ustawa ta nie zawiera przepisu określającego warunki, jakim powinno odpowiadać to stanowisko służbowe, a więc czy ma być to stanowisko równorzędne bądź niższe od stanowiska zajmowanego przez policjanta przed mianowaniem na stanowisko Naczelnika Sekcji. Nie ma w tym przypadku zastosowania art. 38 ustawy o Policji, określający przypadki przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że decyzja o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego jest decyzją uznaniową, zaś ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 kpa, a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta. Decyzja pierwszoinstancyjna została uzasadniona przez wskazanie szeregu uchybień i nieprawidłowości w funkcjonowaniu Sekcji Dochodzeniowo - Śledczej KP W. –G. kierowanej przez kom. D. G. Wyrazem tego była pierwsza ujemna opinia służbowa oraz długotrwała absencja chorobowa, która nie gwarantowała wykonywania obowiązków służbowych na oczekiwanym poziomie i dezorganizowała pracę Sekcji. Zatem organ I instancji wykazał zarówno przesłanki faktyczne jak i przepisy prawa, które były podstawą podjętej decyzji. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu D. G. wniosła o jej uchylenie jako niesłusznej i wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - rażące naruszenie art. 107 kpa, polegające na braku wskazania rzeczywistej podstawy prawnej rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji we W z dnia [...], skutkiem czego nastąpiło przeniesienie skarżącej na niższe stanowisko służbowe z naruszeniem przepisów ustawy o Policji, tj. art. 38 ust. 2 pkt 3 i 4, art. 37, art. 100 i art. 121 ust. 1; - rażące naruszenie art.art. 7, 10 i 73 kpa, polegające na naruszeniu słusznego interesu strony i pozbawieniu jej realnego wpływu na kształt postępowania w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, a wyrażające się w nieinformowaniu strony o prawie do przeglądania materiałów postępowania w każdym jego stadium, prawie czynienia z nich notatek i odpisów oraz prawie do zapoznania się z całością materiałów postępowania przed wydaniem decyzji w sprawie. Jak podniosła skarżąca, ustawa o Policji w sposób wyczerpujący wskazuje podstawy przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe, w tym także sytuację, gdy w stosunku do niego wydano negatywną opinię służbową. Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 3 tej ustawy policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku nie wywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy. Jak wskazuje skarżąca, wobec braku innych przesłanek, przeniesienie na niższe stanowisko służbowe może nastąpić wówczas, gdy wydano dwie, kolejne, negatywne opinie służbowe, przy czym opinie te muszą zostać wydane zgodnie z zasadami i w trybie opiniowania, szczegółowo określonych w rozporządzeniu MSWiA z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej. W niniejszej sprawie w dniu 2 maja 2007 r. Komendant Komisariatu W.-G. wydał ocenę okresową za okres od dnia 1 grudnia 2005 r. do dnia 2 maja 2007 r., w której we wnioskach końcowych oceniono pracę skarżącej na zajmowanym stanowisku Naczelnika Sekcji "poniżej wymagań". Ocenę tę otrzymała w dniu 9 maja 2007 r. W okresie od dnia 2 sierpnia 2007 r. do dnia 17 marca 2008 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim z rozpoznaniem zespołu depresyjno-lękowego, nasilonego sytuacyjnie - reakcja adaptacyjna (F-43). Dalej skarżąca podaje, że w czasie, gdy przebywała na zwolnieniu lekarskim i nie mogła wykonywać obowiązków służbowych z powodu choroby, w dniu 2 sierpnia 2007 r. Komendant Komisariatu W.-G. sporządził opinię służbową o nie wywiązywaniu się przez nią z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej. Od opinii odwołała się do Komendanta Miejskiego Policji we W., który jednak utrzymał ją w mocy, bez powiadomienia jej o tym, co potwierdzono w zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak, zdaniem skarżącej, gdyby nawet przyjąć, że w stosunku do niej wydano dwie kolejne negatywne opinie służbowe, które teoretycznie mogłyby stanowić podstawę do zastosowania przesłanki z art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji, to jednak bezspornym jest, że z uwagi na brak wymaganego odstępu czasowego pomiędzy ich sporządzeniem (co najmniej 6 miesięcy, które powinno upłynąć od czasu kiedy pierwsza z nich stała się ostateczna do czasu wydania drugiej), nie zostały spełnione przesłanki wymienione w powołanym przepisie. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wystarczającą podstawą prawną do zwolnienia jej ze stanowiska Naczelnika Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej KP W.-G. i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji we W. z powierzeniem obowiązków specjalisty Sekcji dw. Z Przestępczością Gospodarczą KMP we W., mogą stanowić wyłącznie art. 32 ust. 1 i 2, art. 37a ust. 1 oraz art. 37 ustawy o Policji. Jak stwierdziła D.G., art. 32 powołanej ustawy stanowi przepis kompetencyjny, określający ogólnie, który z przełożonych służbowych w ramach struktur Policji, jest władny do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjantów ze stanowisk służbowych. Z kolei, art. 37 ustawy o Policji określa jedynie okres, na jaki można powierzyć policjantowi pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości. Przy czym zastrzega, iż w okresie tym, nie przekraczającym 12 miesięcy uposażenie policjanta nie może zostać obniżone. I wreszcie, art. 37a ust. 1 stanowi, o tym na jaki okres można policjanta przenieść do dyspozycji przełożonego, właściwego w sprawach osobowych w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego. W tym przypadku chodzi o okres 12 m-cy poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe, albo zwolnienie ze służby. Zatem, jako zupełnie niezgodny z rzeczywistą treścią art.37a ustawy o Policji, uznać należy przyjętą przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji interpretację tego przepisu, wyrażającą się w stwierdzeniu, że "art. 37a, zawiera zamknięty katalog przyczyn przeniesienie do dyspozycji i z żadnej z nich nie wynika uzasadniona przyczyna przeniesienia na niższe stanowisko, jak to wynika z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w których to przepisach wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki, uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe". Tymczasem, zdaniem skarżącej, art. 37a, w ogóle nie zawiera żadnego katalogu przyczyn przeniesienia do dyspozycji przełożonego, a jedynie określa okres czasu, na jaki może to nastąpić. Natomiast to właściwie art. 38 ustawy o Policji reguluje w sposób enumeratywny przesłanki, które muszą stanąć u podstaw przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Jak podkreśliła skarżąca, w stosunku do jej osoby ma miejsce właściwie taka sytuacja, gdyż zwolnienie jej ze stanowiska Naczelnika Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej i przeniesienie do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji we W. oraz powierzenie pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty Sekcji dw. Z Przestępczością Gospodarczą w KMP we W., związane jest z obniżeniem wynagrodzenia do uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku, co stoi w sprzeczności z art. 37 ustawy o Policji, wskazanym jako jedyna z podstaw prawnych wydania rozkazu personalnego Nr [...]. W opinii skarżącej Komendant Wojewódzki Policji we W. rozpoznając odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji we W. miał obowiązek zbadać, czy zaskarżony rozkaz personalny nie zawiera wad prawnych, a w szczególności czy istniały podstawy do jego wydania. Powinien zatem dokonać oceny tej decyzji pod kątem zarówno spełnienia przesłanek określonych w prawie materialnym, jak i sprawdzić prawidłowość jej wydania, zgodnie z zasadami stosowanych w takich przypadkach procedur. A przecież, kwestionowany rozkaz personalny zawiera wyraźną sprzeczność pomiędzy podstawą prawną jego wydania, a uzasadnieniem. Z uzasadnienia bowiem wynika w sposób jednoznaczny, że podstawą faktyczną zwolnienia z zajmowanego stanowiska, była negatywna ocena wywiązywania się z obowiązków służbowych oraz wzgląd na realizację bieżących zadań spoczywających na Sekcji. Skoro zatem w uzasadnieniu rozkazu personalnego powołano się na te okoliczności, musiałby wówczas znaleźć zastosowanie przepis art. 38 ust. 2 ustawy o Policji ale z pełnymi jego konsekwencjami. Tak jednak się nie stało, zaś Komendant Wojewódzki Policji we W. w zaskarżonej decyzji usankcjonował taki stan rzeczy. Naruszone więc zostały przepisy prawne, zobowiązujące organ odwoławczy do kontroli prawnej orzeczenia organu I instancji. W przekonaniu skarżącej bezspornym jest, iż istotą rozkazu personalnego z dnia [...] było pozbawienie jej dotychczas zajmowanego stanowiska z jednoczesnym naruszeniem uprawnień poprzez powierzenie stanowiska niższego, ale bez zachowania zasad obowiązujących przy stosowaniu instytucji z art. 37 ustawy o Policji. Jakkolwiek w rozkazie personalnym nr [...] powołano się na art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym uposażenie powinno odpowiadać w okresie powierzenia skarżącej pełnienia obowiązków specjalisty w KMP we W. poprzednio otrzymywanemu wynagrodzeniu, to jednak obniżono wynagrodzenie jedynie do uposażenia zasadniczego. Jak twierdzi D.G. jest to manipulacja przepisami prawnymi, prowadząca do naruszenia słusznego interesu funkcjonariusza (art.7 kpa). Skarżąca podniosła również, że organy decyzyjne pomieszały podstawy prawne i faktyczne wydania decyzji. Decyzja o zwolnieniu policjanta ze stanowiska służbowego i przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe (bo z taką faktycznie sytuacją mamy do czynienia w tym konkretnym przypadku) powinna wskazywać wszystkie argumenty przemawiające za jej podjęciem, a co za tym idzie wykazać zasadność i celowość takiego przeniesienia. D.G. podkreśla też, że skoro podstawą zwolnienia jej ze stanowiska służbowego i przeniesienia na niższe stanowisko były względy wymieniane w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji organ winien był przed podjęciem decyzji przeprowadzić wyczerpujące postępowanie w celu wykazania braku możliwości zaproponowania jej stanowiska równorzędnego, czego nie uczynił. Jednocześnie przy powoływaniu się na przyczyny organizacyjne należało uzasadnić dlaczego zwolniono ją ze stanowiska, w momencie gdy od dnia 18 marca 2008 r. czyli od zakończenia zwolnienia lekarskiego powróciła do pełnienia służby. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Z motywów decyzji obu instancji wynika, iż zostały one oparte na podstawie przepisów art. 32 ust. 1, art. 37 i art. 37 a ustawy o Policji. Stanowią one, zwłaszcza art. 37 i art. 37a pełną osnowę takiego rozstrzygnięcia, jakie zapadło w sprawie skarżącej. Skarżąca bowiem została zwolniona z określonym dniem z zajmowanego stanowiska i przeniesiona do dyspozycji organu zwalniającego i jednocześnie na czas pozostawania w jego dyspozycji powierzono jej pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty jednej z sekcji KMP we Wrocławiu. Art 37a powołanej ustawy stanowi, iż policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych /.../, a art. 37 – iż policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. W tej ostatniej kwestii nie powinno budzić wątpliwości, iż skarżąca zachowała uposażenie, jakie przysługiwało jej w dniu zwolnienia, skoro rozkaz personalny wyraźnie o tym traktuje powołując się na przepis art. 121 ust. 1 cyt. ustawy. Nie można przy tym zgodzić się z zapatrywaniem skarżącej, iż to rozstrzygnięcie zostało niejako wsparte przez organy obu instancji przepisem art. 38 ust. 2 ustawy o Policji, przez co doszło do sprzeczności między samym rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem. Sprzeczność ta jest pozorna, a bierze się ona w przekonaniu Sądu stąd, że do wykazania faktycznej podstawy zwolnienia, o jakim mowa w art. 37a ustawy o Policji, organy administracyjne wykorzystały te przesłanki, które w myśl art. 38 ust. 2 uzasadniają możliwość przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe /czego względem skarżącej nie uczyniono – uwaga Sądu/. Należy przyjąć, iż oparcie się, choćby w części na przesłankach faktycznych takiego przeniesienia, przy orzekaniu w trybie art. 37 a i art. 37, jest jak najbardziej uprawnione. Nie ulega wątpliwości, iż ustawa o Policji nakłada na każdego jej funkcjonariusza obowiązek rzetelnego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nie mówiąc o tych z nich, którzy sprawują funkcje kierownicze odpowiadając za prawidłowe działanie danej jednostki /wydziału czy sekcji/, w tym – za prawidłowe organizowanie pracy i wywiązywanie się z nałożonych zadań. Funkcjonariusz Policji podejmując decyzję o wstąpieniu do służby w strukturach Policji i nawiązując stosunek służbowy, którego źródłem jest mianowanie, godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających z nawiązanego stosunku służbowego, w tym na decyzje w sprawach osobowych. Kandydat na policjanta świadomie poddaje się służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na dowolnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. Stąd też zwolnienie skarżącej z zajmowanego stanowiska i przeniesienie jej do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji we W. dokonane zostało w granicach przysługujących organowi władczych uprawnień w stosunku do policjanta, a wynikających z przepisów ustawy o Policji. Decyzje wydane w niniejszej sprawie stanowią element realizacji zadań nałożonych na Policję przez ustawę tj. utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tych celów następuje także poprzez kształtowanie sytuacji kadrowej w sposób najbardziej, zdaniem przełożonych odpowiadający potrzebom Policji /zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008r. sygn. akt II SA/Wa 638/08/. Poza kontrolą Sądu administracyjnego pozostaje natomiast polityka kadrowa kierownictwa Policji i słuszność jego decyzji z punktu widzenia obsady poszczególnych stanowisk i ewentualnych przesunięć kadrowych. Zdaniem składu orzekającego Sądu uzasadnienia obu orzeczeń przekonują, iż skarżąca nie mogła nadal pełnić funkcji naczelnika sekcji dochodzeniowo śledczej komisariatu policji. Świadczy o tym w szczególności to, że przeprowadzona kontrola wewnętrzna ujawniła szereg uchybień i nieprawidłowości w funkcjonowaniu sekcji kierowanej przez skarżącą – wyrazem tego była ujemna opinia służbowa – długotrwała absencja chorobowa nie gwarantowała przy tym wykonywania obowiązków służbowych na oczekiwanym poziomie i dezorganizowała pracę sekcji. Sprawna realizacja zadań sekcji wymaga bowiem m.in. utrzymywania bieżących kontaktów z Prokuraturą nadzorującą prowadzone postępowania przygotowawcze oraz sprawnego kierowania i nadzoru, co budziło istotne zastrzeżenia przełożonych. Z brzmienia przepisów art. 37 i art. 37 a powyższej ustawy wynika wprost, iż organ administracyjny wydaje decyzję w ramach uznania administracyjnego. Kontrola sądu administracyjnego tego rodzaju decyzji sprowadza się wyłącznie do ustalenia czy dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w sposób przekonujący wskazuje istnienie w sprawie interesu służby, związanego z polityką kadrową, wykonywaniem obowiązków i zadań ustawowych. Organ orzekający wskazał również powody, dla których zwalniając skarżącą z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego przeniósł ją do swojej dyspozycji. W ocenie Sądu organ administracyjny nie przekroczył w sprawie uznania administracyjnego. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.