IV SA/Wr 453/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. na niewykonanie przez Powiat J. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 738/15 postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 września 2016 r. K. Z. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wystąpiła o podjęcie przewidzianych prawem działań w związku z niewykonaniem przez władze Powiatu J. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1149/16. Wskazanym orzeczeniem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Powiatu J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 738/15 oddalającego skargę tegoż powiatu na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie odwołania skarżącej ze stanowiska dyrektora Zespołu Placówek Resocjalizacyjno-Wychowawczych w S. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wniesiona przez stronę skarga okazała się niedopuszczalna z dwóch istotnych przyczyn. Po pierwsze, przedmiotem wyroku tutejszego Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. nie była bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiat J., lecz skarga tej jednostki samorządu terytorialnego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D.. Strona zatem kwestionując niepodejmowanie przez organ samorządowy działań zmierzających do wykonania przedmiotowego wyroku winna wpierw przesądzić w odrębnym postępowaniu kwestię jego bezczynności, a następnie dopiero – wobec dalszego braku reakcji – wszcząć kolejną sprawę o niewykonanie orzeczenia sądowego. Po drugie, z literalnego brzmienia art. 154 § 1 p.p.s.a. wynika, że przewidziana w tym przepisie skarga musi być poprzedzona pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, które stanowi przesłankę jej dopuszczalności. Niedochowanie wskazanego obowiązku powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1920/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ani z treści skargi, ani z dołączonych do niej dokumentów nie wynika, aby skarżąca pisemnie wezwała uprawniony organ powiatu do wykonania opisanego na wstępie wyroku. W takiej sytuacji należało uznać, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie została poprzedzona obligatoryjnym pisemnym wezwaniem, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.