IV SA/Wr 460/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi M. we W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 czerwca 2025 r., nr 010070/680/3356156/2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu świadczenia wychowawczego i uchyleniu decyzji odmownej postanawia: odrzucić skargę. M. we W. (dalej: strona skarżąca) pismem z dnia 23 lipca 2025 r., działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ) z dnia 25 czerwca 2025 r. nr 010070/680/3356156/2024, postępowanie: 464476510 (dalej również: zaskarżona decyzja). Zaskarżoną decyzją organ stwierdził nieważność własnej decyzji z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr 010070/680/3356156/2024, postępowanie 464476510, mocą której: 1) uchylił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 kwietnia 2024 r. nr 010070/680/3356156/2024, postępowanie 464476510 w przedmiocie odmowy przyznania stronie skarżącej świadczenia wychowawczego na dziecko M. P.; 2) przyznał stronie skarżącej świadczenie wychowawcze na dziecko M. P. na okres od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 maja 20924 r. Na wezwanie Sądu, skierowane do pełnomocnika strony skarżącej pismem z dnia 8 października 2025 r., pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia z 14 października 2025 r. oświadczył, że wniesiona skarga obejmuje wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję organu (tj. dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej decyzję odmową Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i przyznającej świadczenie wychowawcze na dziecko M. P.). Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD, identyfikator poświadczenia: [...]), zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 25 czerwca 2025 r. Na wezwanie Sądu, skierowane do pełnomocnika organu pismem z dnia 8 września 2025 r., pełnomocnik organu w piśmie z dnia 10 września 2025 r. (nr OPR-580/2025, OPR-588/2025) oświadczył, że skarga obejmująca zaskarżone postanowienie została wniesiona w jednej kopercie wraz ze skargą na decyzję organu z dnia 30 czerwca 2025 r. nr 010070/680/3356156/2024, postępowanie 464476510, w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 kwietnia 2024 r. nr 010070/680/3356156/2024, postępowanie 464476510, odmawiającej przyznania stronie skarżącej świadczenia wychowawczego na dziecko M. P. (dalej również: decyzja organu z dnia 30 czerwca 2025 r.). Z urzędu wiadomym jest Sądowi, że skarga na decyzję organu z dnia 30 czerwca 2025 r. została zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygnaturą akt IV SA/Wr 461/25. Z akt sprawy IV SA/Wr 461/25 wynika, że przesyłkę zawierającą skargę wniesioną w rozpoznawanej sprawie (razem ze skargą na decyzję organu z dnia 30 czerwca 2025 r.) nadano w placówce pocztowej wyznaczonego operatora w dniu 30 lipca 2025 r. pod numerem nadawczym ([...])[...] (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano skargę - k. 44). Z uwagi na fakt, że skarga wniesiona na opisaną w sentencji decyzję organu nie zawierała podpisu działającego za stronę skarżącą pełnomocnika, Sąd, pismem z dnia 8 września 2025 r., wezwał pełnomocnika strony skarżącej do podpisania skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W/w wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 18 września 2025 r. W dniu 25 września 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej, wraz z pismem przewodnim i pełnomocnictwem, osobiście złożył w Sądzie podpisany egzemplarz skargi, która została wniesiona na decyzję organu z dnia 30 czerwca 2025 r. (dotyczącą utrzymania w mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiającej przyznania stronie skarżącej świadczenia wychowawczego na dziecko M. P.) i zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygnaturą akt IV SA/Wr 461/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Stosowanie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpatrywanej sprawie należało uznać, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt sprawy wynika bowiem, że zaskarżona decyzja organu została doręczona skarżącej w dniu 25 czerwca 2025 r. W związku z faktem, że zaskarżona decyzja została doręczona na adres do doręczeń elektronicznych strony skarżącej wymaga zwrócenia uwagi treść art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku doręczania korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili odebrania korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego. Z nadesłanych akt administracyjnych sprawy wynika, że datą odebrania przez stronę skarżącą korespondencji zawierającej zaskarżoną decyzję (co wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia nr [...]) jest data 25 czerwca 2025 r. Zatem ostatnim dzień terminu do wniesienia skargi wypadał w dniu 25 lipca 2025 r. (piątek). Zaskarżona decyzja zawierała stosowne pouczenie o terminie i trybie zaskarżenia jej do Sądu. Pomimo tego skarga została wniesiona przez reprezentującego stronę skarżącą profesjonalnego pełnomocnika w dniu 30 lipca 2025 r. (data nadania przesyłki u wyznaczonego operatora pocztowego wynikająca ze stempla pocztowego - akta sądowe k. 44), czyli pięć dni po upływie terminu na jej wniesienie, wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego już sam fakt wniesienia skargi na opisaną w sentencji decyzję organu po upływie terminu do jej wniesienia uzasadniał odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ponadto skarga kwalifikowała się do odrzucenia na tej podstawie, że pełnomocnik strony skarżącej, pomimo wezwania, nie uzupełnił braku formalnego tej skargi w postaci opatrzenia jej własnoręcznym podpisem (tak m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 2703/21). Wymóg zawarcia w skardze, jako piśmie procesowym, podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika wynika z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Według art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa powołany wyżej art. 46 ww. ustawy. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W sprawie jakkolwiek pełnomocnik strony skarżącej zareagował w ustawowym terminie na wezwanie Sądu do podpisania skargi, jednakże omawiany brak formalny skargi nie został uzupełniony ponieważ przedłożony przez pełnomocnika strony skarżącej, w dniu 25 września 2025 r., egzemplarz skargi stanowił skargę zarejestrowaną pod sygnaturą akt IV SA/Wr 461/25 i obejmującą decyzję organu z dnia 30 czerwca 2025 r., a nie opisaną w sentencji postanowienia zaskarżoną decyzję organu, wydaną w dniu 25 czerwca 2025 r. Tym samym w zakreślonym terminie brak skargi w postaci nieopatrzenia jej podpisem nie został uzupełniony, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie niedopełnienia wskazanej czynności. Na marginesie jedynie wypada zaznaczyć, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika. W orzecznictwie sądowym wyraźnie wskazuje się, że na pełnomocniku będącym profesjonalistą, jak w niniejszej sprawie, spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy i sprawowania nadzoru nad wykonywanymi czynnościami, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną obsługą lub pomocą prawną. W zakresie czynności przed instytucjami, których postępowanie opiera się na przepisach prawa, na profesjonalnym pełnomocniku jakim jest adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy czy doradca podatkowy, ciąży szczególny obowiązek dbałości o terminowość i prawidłowość dokonywanych czynności procesowych. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy zasadnym jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 527/11). Kierując się wskazaną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.