IV SA/Wr 463/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia w całości od żądania zwrotu wydatków z tytułu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek M.H. (zwanego dalej stroną, wnioskodawcą lub skarżącym) z dnia 29 października 2012 r., który działając na podstawie art. 104 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., zwanej dalej u.p.s.) wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. o odstąpienie w całości od żądania zwrotu wydatków za pobyt stały matki – Z. H. w Domu Pomocy Społecznej w G. z uwagi na trudną sytuację materialną. Skarżący wskazał, że jego miesięczne przychody obejmujące emeryturę, wynagrodzenie za pracę, rentę socjalną dla syna wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym oraz zasiłek opiekuńczy żony wynoszą łącznie ok. 6.660 zł. Jednocześnie ponoszone wydatki miesięczne obejmują łącznie kwotę 4.845 złotych (kredyt hipoteczny, pożyczki – ok. 3.160 złotych, koszty opłat eksploatacyjnych – ok. 1.225 zł, koszty leczenia i pielęgnacji syna – ok. 460 zł). Postanowieniem z 13 listopada 2012 r. Prezydent Miasta G. zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie do czasu zakończenia sprawy dotyczącej odmowy odstąpienia od żądania zwrotu wydatków z tytułu opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej, wszczętej na wniosek strony z 28 maja 2009 r. Prawomocnym wyrokiem z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 158/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...]nr[...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z [...] r., nr[...], w przedmiocie odmowy odstąpienia w całości od żądania zwrotu wydatków z tytułu opłaty za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej. Z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania we wskazanej wyżej sprawie, organ pierwszej instancji postanowieniem z 30 sierpnia 2013r. podjął postępowanie w niniejszej sprawie. Pismem z 14 października 2013 r. MOPS w L. poinformował organ I instancji, że wobec nieobecności wnioskodawcy w miejscu zamieszkania oraz jego niestawiennictwo w siedzibie organu pomocy społecznej we wcześniej ustalonym terminie, przeprowadzenie wywiadu środowiskowego okazało się niemożliwe. Decyzją Prezydenta Miasta G. z [...]r., nr [...]z powołaniem się na przepis art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 2b, art. 104 ust. 4 w zw. z art. 106 ust. 5 u.p.s. a także art. 104 i art. 163 k.p.a., odmówiono skarżącemu odstąpienia w całości od żądania zwrotu wydatków z tytułu opłaty za pobyt członka rodzinny – Z.H. w domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że opłata obciążająca skarżącego za pobyt matki w domu pomocy społecznej została ustalona decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia [...]., nr [...], i począwszy od 1 listopada 2008r. wynosiła 1.314,89 zł miesięcznie. Od 1 kwietnia 2012 r. pełny miesięczny koszt pobytu w domu pomocy społecznej wynosił 3.070,00 złotych, z czego podopieczna uiszczała część opłaty w wysokości 633,28 złotych. Pozostałą część opłaty w kwocie 2.436,72 zł pokrywała zastępczo jednostka samorządu terytorialnego. W dalszej części uzasadnienia, organ podkreślił, że przy ustaleniu wysokości dochodu rodziny we wrześniu 2012 r., z winy skarżącego nie został przeprowadzony wywiad środowiskowy służący ustaleniu tej okoliczności. Organ zobowiązany był zatem do określenia wysokości dochodu oraz ustalenia sytuacji rodzinnej na podstawie zgromadzonej we własnym zakresie dokumentacji źródłowej. Z zebranych materiałów wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i niepełnosprawnym synem. Łączna wysokość uzyskiwanego przez niego dochodu z tytułu emerytury, wynagrodzenia za pracę, zasiłku pielęgnacyjnego syna oraz świadczenia pielęgnacyjnego żony wraz z dodatkiem wyniosła w miesiącu wrześniu 2012 r. kwotę 6.657,67 zł. W sytuacji materialnej wnioskodawcy kryteria określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 2b u.p.s. zostały spełnione, gdyż faktyczny dochód na osobę przekracza 300 % kryterium dochodowego na osobę w rodzinie a jednocześnie środki finansowe pozostałe po odliczeniu opłaty nie są niższe niż 300 % kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Mając na uwadze maksymalną wysokość opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej jaką mógł ponieść skarżący (2.553,67 zł), faktyczne obciążenie kosztami utrzymania wynoszącymi 1.314,89 zł nie przekraczało dopuszczalnego poziomu. Zdaniem organu po stronie wnioskodawcy nie wystąpiły szczególne okoliczności lub zdarzenia losowe przemawiające za odstąpieniem od żądania zwrotu wydatków za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej, zwłaszcza, że wysokość opłaty, którą zobowiązany był ponosić skarżący była mniejsza aniżeli maksymalny poziom odpłatności do jakiej mógł zostać on obciążony. Odnosząc się do orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w zakresie poprzedniego wniosku skarżącego, organ wskazał, że odmowa sporządzenia wywiadu środowiskowego może stanowić podstawę do negatywnego rozpatrzenia podania o odstąpienie od żądania zwrotu opłaty za pobyt członka rodziny w domu opieki społecznej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, organ wskazał, że brak współdziałania po stronie wnioskodawcy nie ułatwił przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Zastosowanie zaś ulgi w postępowaniu dotyczycącym stosownej opłaty winno zostać poprzedzone zebraniem pełnej wiedzy obrazującej sytuację socjalno – bytową strony. Współdziałanie zatem wnioskodawcy jest -zdaniem organu, warunkiem koniecznym do prawidłowego rozpatrzenia jego podania, w szczególności, że organ pomocy społecznej jako dysponent środków publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych zobowiązany jest do ich racjonalnego zagospodarowania. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, który nie zgodził się z treścią rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, zaskarżoną decyzją z 10 kwietnia 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że strona wnioskując o przyznanie ulgi, o której mowa w art. 104 ust. 4 u.p.s., odwołała się do swojej sytuacji osobistej, która według niej ma charakter szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu przepisów tej ustawy. Ocena tej wyjątkowej instytucji pomocy społecznej winna była zatem zostać przeprowadzona na tle konkretnego i szczegółowo ustalonego stanu faktycznego. Pod uwagę powinny być zatem – zdaniem Kolegium wzięte okoliczności faktyczne z dnia podejmowania rozstrzygnięcia, nie zaś z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. W niniejszej sprawie nie ma bowiem – w ocenie organu odwoławczego – zastosowania zasada wyrażona w art. 8 ust. 3 u.p.s., która wykorzystywana jest przede wszystkim w sprawach o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej i nie może być literalnie pojmowana na gruncie ustalenia sytuacji dochodowej rodziny dla potrzeb rozpoznania sprawy odstąpienia od żądania wydatków za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji o konieczności współdziałania wnioskodawcy przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, który w przedmiotowym postępowaniu jest niezbędny. Jednakże brak współdziałania nie został wykazany w sposób niebudzący wątpliwości, albowiem jedynym dokumentem dowodzącym tego jest pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., gdy twierdzeń w nim zawartych nie sposób zweryfikować. SKO zwróciło również uwagę na nieprawidłowości związane z określeniem podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji, wskazując że w niniejszej sprawie nie było zasadne powołanie przepisów art. 61 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2b u.p.s., albowiem służyć one mogły wyłącznie ustaleniu wysokości opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Przedmiotem niniejszego postępowania jest zaś wyłącznie ustalenie czy w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający zaniechanie żądania zwrotu wydatków z tytułu opłat za pobyt w domu pomocy społecznej. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności faktyczne oraz dokonane naruszenia przepisów postępowania (art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), Kolegium orzekło jak wyżej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zarzuciła zaskarżonej decyzji niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych, co miało wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący powołał się na czynności podjęte przez organy administracji publicznej w toku postępowania egzekucyjnego, stwierdzając, że wystawienie tytułu wykonawczego i przesłanie go do organu egzekucyjnego przed uzyskaniem przez decyzję ostateczności, stanowiło naruszenie jego podstawowych praw i gwarancji procesowych. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. SKO wskazało ponadto, że nie widzi podstaw prawnych uniemożliwiających jednoczesne prowadzenie postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania należności z tytułu zwrotu wydatków za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej oraz postępowania administracyjnego w przedmiocie odstąpienia od żądania zwrotu tych należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji wyłącznie pod kątem legalności rozumianej jako zgodność z prawem materialnym i procesowym. Wprawdzie sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany wyartykułowanymi w skardze zarzutami, sformułowanymi w niej wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), lecz bada daną sprawę administracyjną w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja organu drugiej instancji wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W tej sytuacji, kluczową kwestią było zbadanie przez Sąd zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z treścią którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślić należy, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przyjętej w art. 15 k.p.a., zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Istotne jest przy tym także i to, że każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a następnie w wyniku złożenia odwołania przez stronę przez organ drugiej instancji. Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. decyzję kasacyjną połączoną z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji można wydać wyłącznie wtedy, gdy dotychczasowa decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Inaczej mówiąc, sytuacja taka zachodzi wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, przez co pozbawiano by stronę prawa kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Wprawdzie przepis art. 136 k.p.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego lub zlecenie jego przeprowadzenia organowi I instancji, jednakże to postępowanie może mieć jedynie charakter uzupełniający, co oznacza, że niedopuszczalne jest prowadzenie tego postępowania w całości lub znacznej części, gdyż naruszałoby to właśnie zasadę dwuinstancyjności. Kwestionowanie ustaleń stanu faktycznego sprawy byłoby w takiej sytuacji niemożliwe na drodze postępowania w trybie zwyczajnym. Inaczej mówiąc, organ odwoławczy, który z istoty rzeczy – modelu postępowania odwoławczego – nie przeprowadza w zasadzie własnego, odrębnego postępowania dowodowego, za to może wyciągać z zebranego przez organ I instancji materiału zupełnie inne wnioski dowodowe niż organ I instancji, zastępowałby w praktyce ten organ, pozbawiając stronę prawa kwestionowania tych ustaleń w drodze zwyczajnego środka prawnego (por. W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011r., ZNSA Nr 4 (37) 2011, s. 19). Zatem istota decyzji kasacyjnej, a która to decyzja jest w niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu, wyraża się przede wszystkim w tym, że w wyniku wydania decyzji organu drugiej instancji nie nastąpiło merytoryczne załatwienie sprawy. Oznacza to tym samym, że Sąd dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do jej ponownego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się bowiem do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał, że konieczne stało się skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że podstawą ustalenia sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego były informacje pozyskane przez organ pierwszej instancji według stanu na miesiąc poprzedzający miesiąc, w którym został złożony wniosek inicjujący przedmiotowe postępowanie. Przyjęcie takiej cezury czasowej wynikało w ocenie organu I instancji z treści art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., zwanej dalej u.p.s.), wskazującego m.in., że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. W okolicznościach niniejszej sprawy, zasadnie Kolegium przyjęło, że przywołany wyżej przepis nie znajdował zastosowania, gdyż sprawa nie dotyczyła wniosku o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej, lecz była prowadzona w trybie art. 104 ust. 4 ustawy u pomocy społecznej. W tego zaś typu sprawach organy nie są uprawnione do ustalania sytuacji majątkowej wnioskodawcy z miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym wystąpiono z przedmiotowym żądaniem. W sprawach z zakresu odstąpienia od żądania zwrotu należności z tytułu pobytu członka rodziny w domu pomocy społecznej należy natomiast ustalić, czy aktualna sytuacja majątkowa oraz osobista wnioskodawcy nie pozwala mu na realizację nałożonego na niego obowiązku zwrotu, gdyż m.in. stanowić może dla niego nadmierne obciążenie . Przy czym – przyjąć należy, że sformułowanie "sytuacja aktualna" odnosi się do okresu możliwie jak najbardziej zbliżonego do daty wydania rozstrzygnięcia w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skoro zaś w odniesieniu do niniejszej sprawy nie istnieją w tym względzie przepisy szczególne, to do wydania rozstrzygnięcia koniecznym było ustalenia sytuacji skarżącego na dzień orzekania, bądź na dzień zbliżony do dnia orzekania. Zgromadzone natomiast przez organ pierwszej instancji dowody i materiały znajdujące się w aktach sprawy pozwalają na ustalenie sytuacji materialnej skarżącego jedynie w miesiącu wrześniu 2012 r., a więc na ponad 16 miesięcy przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Tym samym zgromadzony w sprawie przez organ I instancji materiał dowodowy nie pozwala na rzeczywistą (aktualną) ocenę sytuacji strony w kontekście spełnienia przez w/w przesłanek do odstąpienia od żądania zwrotu wymaganych należności. Sąd podziela stanowisko Kolegium, iż w niniejszej sprawie konieczne było przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego w celu m. innymi ustalenia sytuacji życiowej i materialnej tak skarżącego, jak i jego najbliższych. Stąd mając na uwadze przepis art. 104 ust. 4 u.p.s., trafnie przyjmują organy, że osoba ubiegająca się o odstąpienie od żądania zwrotu określonych wydatków na udzielone świadczenie, zobligowana jest do współdziałania z organem pomocy społecznej w zakresie zmierzającym do wykazania swojej realnej sytuacji bytowej, która potwierdzałaby, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek umożlwiający odstąpienie przez jednostkę samorządu terytorialnego od żądania zwrotu wymaganych należności. I choć można przychylić się do stanowiska, że brak współdziałania ze strony osób zobowiązanych w niektórych przypadkach może stanowić podstawę do negatywnego rozpatrzenia ich wniosku, tym niemniej w okolicznościach niniejszej sprawie nie można było przyjąć – jak wskazał organ drugiej instancji, że wykazany został przez organ I instancji brak woli strony (wnioskodawcy) w tym zakresie. Jedynym bowiem dokumentem, potwierdzającym tę okoliczność jest pismo MOPS w L. z dnia 14 października 2013r., z którego wynika że przeprowadzenie wywiadu środowiskowego ze skarżącym nie jest możliwe, gdyż nie udało się go zastać w miejscu zamieszkania, a na otrzymane wezwanie nie stawił się w wymaganym terminie. Organ pierwszej instancji niewątpliwie zaniechał pozyskania informacji, które świadczyłyby o realnym i zawinionym przyczynieniu się przez wnioskodawcę do braku możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. W takim przypadku zasadnym byłoby – jak trafnie wskazało Kolegium, uprzednie poinformowanie strony – zgodnie z zasadą wynikającą z art. 9 k.p.a. – o ewentualnych skutkach odmowy przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, czy też braku współdziałania z organem w celu ustalenia jej sytuacji bytowej. Ewentualny zarzut o braku współdziałania mógłby być czyniony wnioskodawcy dopiero wówczas, gdyby miał on pełną świadomość skutków wynikających z jego biernej postawy w postępowaniu. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, zgodzić się należy z organem odwoławczym, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo ustalił podstawę faktyczną swojego rozstrzygnięcia opierając ją faktach, które nie miały istotnego wpływu na kształt decyzji (data ustalenia sytuacji bytowej), jak też nie zostały dostatecznie wyjaśnione (brak współdziałania wnioskodawcy). Powyższe uchybienia w istocie stanowią o naruszeniu przez organ I instancji przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co przyczyniło się także do sporządzenia uzasadnienia nieodpowiadającego wymogom wyrażonym w art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na konieczny do wyjaśnienia zakres postępowania, wykraczający poza możliwości uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzanego w trybie art. 136 k.p.a., Kolegium zasadnie, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazane okoliczności dowodzą trafności konkluzji organu odwoławczego o potrzebie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie w znacznej części, a w konsekwencji dowodzą prawidłowego zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. dla podjętej decyzji o charakterze kasacyjnym. Z treści decyzji wynika również jakie okoliczności organ pierwszej instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przy jednoczesnym braku dookreślenia sposobu jej załatwienia, który zależny będzie od oceny ponownie zgromadzonego materiału dowodowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został pogląd – w pełni podzielny przez skład orzekający w niniejszej sprawie – że decyzja kasatoryjna nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a jedynie wskazuje jakie okoliczności sprawy wynikłe w toku postępowania administracyjnego powinny zostać wyjaśnione zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 2569/12, LEX nr 1358517). Ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów, w istocie dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego związanego z wykonaniem decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...]nr [...]nakładającej na skarżącego obowiązek wnoszenia opłaty za pobyt Z.H. - matki skarżącego w domu pomocy społecznej, stwierdzić należy, że zarzuty te w niniejszym postępowaniu nie mogły być przedmiotem oceny Sądu. Wskazać należy, że postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem, mającym swoją regulację w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r., poz.1619 ze zm.), gdy zaś w niniejszym postępowaniu Sąd uprawniony był jedynie do dokonania oceny trafności zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...]., Nr [...],wydanej w oparciu o przepis art.138 § 2 k.p.a. W konsekwencji powyższych ustaleń, przyjąć należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej Sąd ten nie może brać pod uwagę - nie wykazała by w sprawie zaistniały przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego tejże decyzji (art.145 § 1 p.p.s.a.) W tym stanie rzeczy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu brak było podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego Sąd zobligowany był do jej oddalenia w myśl art. 151 p.p.s.a.