IV SA/Wr 466/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku T. S. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej oraz skargi konstytucyjnej, w sprawie ze skargi T. S., na decyzję Rektora W. Wyższej Szkoły Informatyki Stosowanej we W., z dnia [...] maja 2013 r., bez numeru, w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta, postanawia: odrzucić wniosek. Wyrokiem z 12 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 466/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę T. S. (zwanego dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) na decyzję Rektora W. Wyższej Szkoły Informatyki Stosowanej we W. z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta. Odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem został pozostawiony w aktach sprawy ze skutkiem jego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego, ustanowionemu z urzędu – adwokatowi M. Z.. Wobec niewniesienia skargi kasacyjnej wskazane orzeczenie stało się prawomocne z dniem 31 maja 2014 r. Następnie pismem z 15 czerwca 2014 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej oraz skargi konstytucyjnej z uwagi na niedoręczenie jej uzasadnienia wyroku, podając przy tym, że w dniu 10 czerwca 2014 r. została wprowadzona w błąd informacją o nieodebraniu uzasadnienia wyroku przez pełnomocnika. Pismem z 8 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył do akt sprawy opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od przedmiotowego wyroku. Pismem z 2 października 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełniania – w terminie 7 dni – braku formalnego wniosku pod rygorem jego odrzucenia. Termin na uzupełnienie braku formalnego upłynął w dniu 13 października 2014 r. (poniedziałek). W zakreślonym terminie wnioskodawca nie wykonał nałożonego zobowiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z powyższych przepisów wynika, że aby można było orzec o przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej strona powinna: - uchybić terminowi dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym; - złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnym z równoczesnym dołączeniem jej do wniosku, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; - uprawdopodobnić okoliczność wykazującą, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Ze akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący niewątpliwie uchybił ustawowemu terminowi na wniesienie skargi kasacyjnej, bowiem kwestionowane orzeczenie Sądu uprawomocniło się z dniem 31 maja 2014 r., zaś postępowanie w sprawie przywrócenia terminu zostało przez stronę zainicjowane 18 czerwca 2014 r., podczas gdy skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.). Strona nie dopełniła jednak kolejnego warunku wynikającego z przywołanych przepisów, mianowicie nie dołączyła do wniosku skargi kasacyjnej. Wskazanego braku formalnego skarżący nie uzupełnił również pomimo wezwania doręczonego mu w dniu 6 października 2014 r. Podkreślić należy, że w momencie składania wniosku skarżący miał profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu, który uznał jednak, że w jego ocenie brak było podstaw do wywiedzenia skargi kasacyjnej. Kolejny wniosek skarżącego o ustanowienie nowego pełnomocnika z urzędu nie został przez referendarza sądowego tutejszego Sądu uwzględniony (postanowienie z 3 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 466/13). Zatem wobec stwierdzenia, że skarżący nie dołączył skargi kasacyjnej do wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia, uznać należało wniesione żądanie za niedopuszczalne (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 października 2014 r., sygn. akt II SA/Op 434/13). Rozpoznając zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, Sad zobowiązany był do jego odrzucenia na podstawie art. 88 p.p.s.a. Wnioskodawca obok żądania przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wystąpił również z żądaniem przywrócenia terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. Zauważyć jednakże należy, że zgodnie z art. 3 § 1 i 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej oraz orzekają w innych sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sadową kontrolę. Z analizy treści art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że w zakresie kompetencji sądu administracyjnego nie leży orzekanie w sprawach skarg konstytucyjnych. Również i przepisy szczególne nie dają sądom administracyjnym takiej możliwości. Wobec powyższego stwierdzić należy, że sądy administracyjne nie są organem właściwym do orzekania w sprawach skarg konstytucyjnych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 września 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 654/07). Tym bardziej sądy nie mają zatem kompetencji do orzekania we wszystkich innych postępowaniach incydentalnych związanych ze sprawą zainicjowaną skargą konstytucyjną, w tym choćby w kwestii przywrócenia terminu do jej wniesienia. Nadmienić w tym miejscu należy jedynie, że organem uprawnionym do orzekania w sprawach ze skarg konstytucyjnych jest Trybunał Konstytucyjny [art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 1997 r., nr 102, poz. 643 ze zm.)]. Wobec powyższego wniosek skarżącego w zakresie odnoszącym się do skargi konstytucyjnej również okazał się być niedopuszczalny i uzasadniał jego odrzucenie na podstawie art. 88 p.p.s.a.