IV SA/Wr 48/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych I. oddala skargę, II. przyznaje adw. A. S. kwotę 295, 20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) zł w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Wojewody D., którą po rozpatrzeniu odwołania B. K. (dalej: strona, skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] października 2013 r., nr[...] orzekającej o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...]organ I instancji przyznał skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 18 grudnia 2013 r. do dnia 18 września 2014 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku, co stanowi: - 998,40zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku; - 776,10 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie i wniosła o przyznanie zasiłku za pierwsze trzy miesiące od dnia zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy. W wyjaśnieniach podała, że wypowiedziała umowę o pracę, gdyż od dawna była nękana przez pracowników ochrony i pracodawcę oraz, że jest w wieku przedemerytalnym i trudno uzyskać jej zatrudnienie. Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że w toku postępowania odwoławczego na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że decyzją Prezydenta z dnia [...] września 2013 r. uznano stronę za osobę bezrobotną z dniem 18 września 2013 r. i odmówiono przyznania prawa do zasiłku. Od tej decyzji strona nie złożyła odwołania, tak więc stała się ostateczną. Z przedłożonego świadectwa pracy wystawionego 11 sierpnia 2013 r. przez Carrefur Polska sp. z o.o. we Wrocławiu wynika, że umowę o pracę rozwiązano na mocy porozumienia stron na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 kodeksu pracy. Następnie decyzją Prezydenta z dnia 2 października 2013 r. przyznano stronie prawo do zasiłku od dnia 18 grudnia 2013 r. do dnia 18 września 2014 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w art.72 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm. dalej skrót ustawa), Dalej podał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy (...) jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art.104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Stosownie do art. 75. 1. pkt 2 ustawy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy; Na podstawie art. 75 ust.2 pkt 2 ustawy, bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8; W związku z tym, ze rozwiązanie stosunku pracy pomiędzy stroną a pracodawcą nastąpiło za porozumieniem stron w dniu 11 sierpnia 2013 r. oraz w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w urzędzie pracy (18 września 2013 r.), to zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 2 ustawy to prawo do zasiłku przysługuje stronie po 90 dniach od dnia zarejestrowania tj. od 18grudnia 2013 r. Z akt sprawy nie wynika, aby rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy; W tej sytuacji brak podstaw prawnych do uwzględnienia odwołania i wypłaty zasiłku za okres pierwszych trzech miesięcy od dnia zarejestrowania się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca przytoczył argumentację podniesioną w odwołaniu W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji lub postanowienia następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Skarga nie jest zasadna. Podstawę materialnoprawną, zaskarżonej decyzji jest art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy, który stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Podstawowym zatem warunkiem, od spełnienia którego zależy nabycie uprawnień do zasiłku, jest zatrudnienie przez okres 365 dni w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem i uzyskiwanie w tym czasie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jak też opłacanie składki na Fundusz Pracy. Z tej racji, ani sytuacja materialna osoby, która uzyskała status bezrobotnego, ani też inne okoliczności dotyczące jego sytuacji życiowej nie mają wpływu na uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych. Warunkiem uzyskania prawa do takiego zasiłku jest, jak wskazano wyżej, łączne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia wynoszącego co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest uzyskiwanie w powyższym okresie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. Stosownie do art. 75. 1. pkt 2 ustawy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Organy orzekające prawidłowo przyjęły, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, skarżąca przez okres co najmniej 365 dni była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Skarżąca spełnia więc przesłanki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, o których mowa w art. 71 ustawy. Niemniej jednak ustawodawca w art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy wskazał, że bezrobotnemu, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje: po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 art. 75 ustawy. Powyższy przepis stanowi, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 1¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Niesporne jest, że skarżąca została uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku decyzją organu I instancji z dnia 18 września 2013 r., a następnie decyzją z dnia 2 października 2013 r. przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 18 grudnia 2013 r. do dnia 18 września 2014 r. w wysokości 120% kwoty zasiłku. W decyzji tej także ustalono, że skarżący w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji rozwiązała stosunek pracy za porozumieniem stron na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy (świadectwo pracy z 11 sierpnia 2013 r.). a zatem nie przysługuje mu prawo do zasiłku Wobec tego na podstawie art. 75 ust.2 pkt 2 ustawy, bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8; W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o przyznaniu ustanowionemu dla skarżącego z urzędu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uzasadnia treść art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).