IV SA/Wr 482/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Protokolant: Referent Kamila Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję P. Sp. z o.o. zs. w Z. z dnia 30 sierpnia 2024 r. nr DK/3136/3137/3139/3329/3653/2024/3977 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. zasądza od P. Sp. z o.o. zs. w Z. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. Z. jest decyzja P. "[...]" Sp. z o.o. z/s w Z. z dnia 30 sierpnia 2024 r. odmawiająca Skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w następującym zakresie: 1. Przedstawienia kopii umowy lub umów stanowiących podstawę świadczenia usług przez prezesa zarządu Z. K. i wiceprezesa zarządu Z. Z. na rzecz P. "[...]" Sp. z o.o. z/s w Z. (dalej: Spółka); 2. Wysokości wynagrodzenia prezesa zarządu Z. K. i wiceprezesa zarządu Z. Z. za okres od 1 stycznia 2022 r. do 8 lipca 2024 r. z uwzględnieniem wysokości wynagrodzenia stałego i zmiennego; 3. Czy Spółka zawierała w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 8 lipca 2024 r. umowy lub dokonywała wypłaty prezesowi zarządu Z. K. i wiceprezesowi zarządu Z. Z. wynagrodzenia poza umowami stanowiącymi podstawę świadczenia usług; 4. Czy prezes zarządu Z. K. i wiceprezes zarządu Z. Z. prowadzą jednoosobową działalność gospodarczą lub mają udziały w spółkach kapitałowych; 5. Przedstawienie kopii umów i faktur za stałą obsługę prawną Spółki oraz w procesach sądowych, cywilnych, gospodarczych, sądowo-administracyjnych, karnych za okres od 1 stycznia 2022 r. do dnia 8 lipca 2024 r.; 6. Przedstawienia kopii umów pomiędzy Spółki i firmami projektowymi oraz faktur VAT za wykonanie dokumentacji projektowej, kosztorysowej i wykonawczej za okres od 1 stycznia 2022 r. do dnia 8 lipca 2024 r. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że trzema pismami z dnia 8 lipca 2024 r. Skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w opisanym zakresie. Prosił o doręczenie kopii dokumentów i informacji na wskazany adres. W opinii Spółki żądane informacje stanowią informację publiczną, gdyż dotyczą mienia spółki komunalnej, jednakże mają charakter informacji przetworzonej. Okoliczność ta wymaga wykazania przez wnioskodawcę szczególnej wagi żądanych informacji dla interesu publicznego, a to z kolei wymaga wykazania w jaki sposób zostaną one wykorzystane dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. Wobec tego w piśmie z dnia 17 lipca 2024 r. kierowanym do Skarżącego Spółka wskazała na szeroki zakres informacji wymagający przeanalizowania i przygotowania dokumentów na podstawie zbiorów oraz usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną. Jednocześnie wezwała Skarżącego do wykazania, w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma, że żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego zastrzegając rygor odmowy udostępnienia żądanej informacji. Skarżący został także poinformowany o przedłużeniu terminu do rozpoznania wniosków do dnia 30 sierpnia 2024 r. Pismem z dnia 6 sierpnia 2024 r. Skarżący podtrzymał żądanie nie zgadzając się z kwalifikacją organu uznającą przetworzony charakter informacji, których się domaga. W tych okolicznościach Spółka odmówiła udostępnienia wnioskowanych informacji. Powołała się na art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Posiłkując się orzecznictwem wskazała na definicję informacji przetworzonej. W opinii Spółki obejmuje ona następujące kategorie informacji: 1) wymagające wytworzenia specjalnie na potrzeby wniosku, co wymaga przeprowadzenia czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych na podstawie informacji prostych; 2) będące wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy wymagającej użycia dodatkowych sił i środków, zaangażowania intelektualnego, wyodrębnienia w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie wskazanych przez niego kryteriów; 3) będące wynikiem wykraczającym poza działania mieszczące się w ramach podstawowych kompetencji organu, dezorganizujące jego pracę; 4) może być nową jakościowo informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej postaci i treści, choć jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego; 5) wiążące się z potrzebą odpowiedniego przetworzenia, wydobycia informacji cząstkowych z posiadanych zbiorów i odpowiedniego ich przygotowania na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym jest to suma informacji prostych wymagająca zaangażowania sił i środków organu; 6) której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem wniosku, wymagającym zgromadzenia, przekształcenia znacznej ilości dokumentów, co wiąże się z zaangażowaniem zakłócającym normalny tok funkcjonowania organu. W opinii Spółki zakres i rodzaj żądanej przez Stronę informacji publicznej dowodzi, że ma ona charakter informacji przetworzonej. Wymaga przeanalizowania, przygotowania na podstawie posiadanych przez Spółkę dokumentów, w szczególności przeanalizowania dokumentacji kilkudziesięciu postępowań o udzielenie zamówienia publicznego z okresu dwóch lat i sześciu miesięcy. Znacząca cześć dokumentacji wymaga zanonimizowania i usunięcia informacji prawnie chronionych. Niewątpliwie prowadzi to do zakłócenia normalnego toku funkcjonowania Spółki, której celem statutowym nie jest udostępnienie informacji publicznej. Spółka podkreślała, że w okresie do dnia 23 grudnia 2021 r. do dnia 30 sierpnia 2024 r. Skarżący złożył 76 wniosków dotyczących szerokiego zakresu rzeczowego i czasowego, co wiąże się z zaangażowaniem pracowników w stopniu ponadnormatywnym. W żadnym z powołanych wniosków Skarżący nie wykazał, że żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. W opinii organu Skarżący wykorzystuje je wyłączenie w celu prywatnym, jest podmiotem działającym w branży deweloperskiej na terenie Gminy Zgorzelec. Potwierdzeniem tego jest postępowanie sądowe toczące się z powództwa Strony przeciwko Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z udziałem Spółki oraz przeciwko Spółce. W postępowaniach tych Skarżący powołuje się na informacje uzyskane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Spółki Skarżący nie wykazał, że w dacie składania wniosku posiadał realne możliwości wykorzystania informacji dla dobra ogółu, a zatem nie wykazał, że żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. W skardze, zaskarżając decyzję w całości, Skarżący zarzucał naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne zakwalifikowanie wnioskowanej informacji jako przetworzonej, co skutkowało wydaniem decyzji odmownej; art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji i niesprostanie obowiązkowi wykazania przetworzonego charakteru informacji; art. 61 ust. 1 Konstytucji poprzez niezastosowanie i nieudostępnienie informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek. W związku z tym Strona wnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zobowiązanie do niezwłocznego załatwienia wniosku o udostępnienie żądanej informacji publicznej, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie od Spółki zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Strona wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie budowy i sprzedaży lokali mieszkalnych, zaś Spółka jest spółką komunalną utworzoną przez Gminę Zgorzelec. Wskazała również, że wystąpiła do Spółki w dniu 8 lipca 2024 r. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej zawierającej pięć pytań (pytania te stanowią odpowiednik pytań opisanych w pkt od 1 do 4 zaskarżonej decyzji. W zakresie pytań 1 i 2 wniosku Skarżącego organ ujął je łącznie w pkt 1 opisanym w decyzji – uwaga Sądu). Dalej Strona opisała przebieg postępowania zwracając uwagę, że po wezwaniu do wykazania okoliczności wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wyjaśniła, że nie zgadza się kwalifikacją żądanych informacji jako informacji przetworzonej, co opisała w odpowiedzi udzielonej Spółce. Zdaniem Skarżącego informacja przetworzona to taka, która nie istnieje, a jej wytworzenie wymaga przeprowadzenie czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych na podstawie informacji prostych. Sam proces anonimizacji nie stanowi przetworzenia informacji, gdyż jest to tylko przekształcenie. Skarżący wniósł ponaglenie, zaś zaskarżoną decyzją organ odmówił udostępnienia żądanych informacji, wskazując, że dotyczy ona informacji przetworzonej z czym Skarżący się nie zgadza. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, zaznaczając, że dotyczy ona bezczynności. Następnie opisała przebieg okoliczności faktycznych wskazując, że decyzja jest następstwem niewykazania przez Skarżącego przesłanek umożliwiających udostępnienie informacji przetworzonej. W dalszych uwagach powieliła argumentację opisaną w decyzji, poza tym wskazała na dalszy napływ wniosków Skarżącego, który w żadnym z nich nie wykazał szczególnej istotności żądnych informacji dla interesu publicznego. Nadto Skarżący multiplikuje wnioski zmieniając jedynie daty, do organ zilustrował przykładem (chodziło o wskazanie kosztów obsługi prawnej za poszczególne lata od 2021 r. do 2024 r., choć w piśmie z dnia 8 lipca 2024 r. domagał się udostępnienia faktur i kopii umów na obsługę prawną za okres od 1 stycznia 2022 r. do 8 lipca 2024 r.). Dowodzi to instrumentalnego działania i utrudniania pracy. Poza tym Spółka wskazywała, że zaskarżona decyzja jest kolejną wydaną w tej sprawie, gdyż w dniu 17 kwietnia 2024r. wpłynęły wnioski Skarżącego (adresowane do Prezesa Spółki), które Spółka opisała w treści pisma. Wobec niewykazania przez Stronę szczególnego znaczenia żądanych informacji dla interesu publicznego organ w dniu 14 czerwca 2024 r. wydał decyzję, która wobec jej niezaskarżenia stała się ostateczna. W opinii Spółki wskazana decyzja korzysta z domniemania legalności i jest wiążąca dla wszystkich również sądów administracyjnych. Wobec tego Skarżący nie może po raz kolejny zwracać się o udostępnienie informacji skoro nie podjął działań w zakresie zaskarżenia decyzji z dnia 14 czerwca 2024 r. Nie złożył także wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wobec tego skarga na bezczynność nie ma uzasadnienia. Do pisma organ załączył powołane w odpowiedzi na skargę dokumenty. W piśmie z dnia 31 października 2024 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, Skarżący przedstawił poprawne jego zdaniem dokumenty (załączone już do skargi). Potwierdził, że kieruje do Spółki pisma uznając, że jej prezes uczynił ze spółki komunalnej podmiot prywatny, co ujawnia nieprawidłowości m.in. w zakresie pomijania planów rozwoju i modernizacji, wybiórcze finansowanie sieci i blokowanie inwestycji Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1264 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Badając legalność zaskarżonego orzeczenia w tak nakreślonych granicach Sąd stwierdza, że narusza ono przepisy prawa w stopniu, który wpływa na wynik sprawy. Spółka nie wykazała bowiem, że żądane przez Skarżącego informacje winny być kwalifikowane jako informacja przetworzona. W istocie sposób prowadzenia postępowania oraz wyjaśnienia zawarte w decyzji nie zawierają żadnych podstaw pozwalających na przyjęcie, że w sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Na wstępie jednak konieczne jest uporządkowanie kwestii związanej z przedmiotem zaskarżenia i kompetencjami Sądu, a to w kontekście wniosków formułowanych przez obie strony postępowania. Otóż z treści skargi i stanowisk obu stron sporu wynika, że pretensje Skarżącego odnoszą się do faktu oraz podstaw faktycznych i prawnych wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Spółka odnosząc się do zarzutów skargi skierowanych przeciwko decyzji kwalifikuje ją jako skargę na bezczynność. Taki pogląd nie ma uzasadnienia ani w przebiegu postępowania ale przede wszystkim w podanym przez Stronę przedmiocie zaskarżenia. Nie może tego zmienić wniosek zawarty w skardze, a postulujący zobowiązania organu do załatwienia wniosku Strony w terminie czternastu dni od uprawomocnienia się wyroku. Po pierwsze został on sformułowany obok wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako dalszy wniosek Strony. Po drugie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – art. 145a § 1 p.p.s.a. zawiera upoważnienie dla Sądu do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu, jeżeli jest uzasadnione okolicznościami sprawy. Przy czym ustawodawca zastrzegł, że orzeczenie takie uwarunkowane jest wystąpieniem okoliczności wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2 p.p.s.a. A zatem wyłącznie w sytuacji naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach (chodzi o przesłanki stwierdzenia nieważności). W realiach rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu, nie zachodzą opisane okoliczności, jakkolwiek organ naruszył przepisy prawa materialnego, to zarzut ten jest konsekwencją uchybień postępowania, wyłączną przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji nie są zatem okoliczności odnoszące się do błędu wykładni, czy nieprawidłowego zastosowania prawa. Przechodząc zatem do oceny postępowania organów w tej sprawie i błędów dostrzeżonych w zaskarżonej decyzji odnotowania wymaga, że nie jest między stronami sporny charakter żądanych informacji jako informacji publicznej, podlegającej przepisom ustawy dostępowej. Pogląd ten w opinii Sądu jest prawidłowy, zastrzeżenia budzi natomiast ocena, czy zakres żądanych informacji pozwala na ocenę, że w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z jego brzmieniem prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawa dostępowa nie zawiera definicji użytego w przywołanej regulacji sformułowania "informacji przetworzonej", lukę tą wypełnia piśmiennictwo oraz bogate w tym względzie orzecznictwo sądów administracyjnych. Zgodnie z ukształtowanym tam wzorcem informacją przetworzoną jest jakościowo nowa informacja, nieistniejąca dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn informacji publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 87). Jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 984/05 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Informacją przetworzoną jest również suma informacji prostych, gdyż szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Potrzebę przetworzenia informacji nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może również polegać na wydobyciu poszczególnych informacji z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych może być traktowana jako informacja przetworzona. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14, z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14, dostępne w CBOSA). Przedstawiony pogląd został zaczerpnięty z Komentarza do ustawy o dostępie do informacji publicznej autorstwa I. Kamińskiej i M. Rozbickiej-Ostrowskiej (Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 3). W tym zakresie będzie się mieściła także taka informacja, która jest wynikiem działań wykraczających znacząco poza ramy podstawowych kompetencji/obowiązków organu, a jej powstanie jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, służącego przygotowaniu specjalnie dla wnioskodawcy informacji, wedle wskazanych przez niego kryteriów. Przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, iż ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lutego 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 919/21, dostępny w CBOSA). Przy czym ocena omawianej przesłanki musi być dokonywana szczególnie wnikliwie, przy uwzględnieniu umocowania konstytucyjnego prawa do informacji publicznej. Pewne niedogodności organu związane z faktem przygotowania informacji publicznej nie mogą być automatycznie kwalifikowane jako informacja przetworzona. W tym zakresie niezbędna jest ocena każdego wniosku pod kątem opisanych przesłanek oraz przedstawienie jej wnioskodawcy z podaniem konkretnych faktów przemawiających za przyjęciem, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Obowiązek wykazania, tych przesłanek spoczywa na podmiocie zobowiązanym, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w postępowaniu adresata wniosku oraz w treści ewentualnej decyzji odmawiającej udostępnienia żądanych informacji. Przy czym, w opinii Sądu rozpoznając wniosek w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jego adresat jest zobligowany do oceny każdego ze zgłoszonych wniosków (pytań, czy zagadnień) z osobna. Wykluczone jest kwalifikowanie wniosku jako mieszczącego się w zakresie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.u.i.p. w sytuacji, gdy tylko jedno z zagadnień wymaga podjęcia czynności wpisujących się w zakresie informacji przetworzonej. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznanej sprawy stwierdzić trzeba, że Spółka właściwie odczytuje pojęcie informacji przetworzonej, wiedzę i pogląd w tym zakresie wywodząc z tez powołanych w decyzji orzeczeń sądów administracyjnych. Ta część decyzji i stanowiska Spółki nie budzi zastrzeżeń. Postępowanie Spółki jak i samo uzasadnienie decyzji nie realizuje natomiast pozostałych elementów, pozwalających na przyjęcie, że w tej konkretnej sprawie wniosek Skarżącego winien być rozpoznawany na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i to całym jego zakresie. Jako uzasadnienie zastosowania powołanej regulacji organ wskazał na konieczność przeanalizowania i przygotowania informacji na podstawie dokumentów posiadanych przez Spółkę, w szczególności przeanalizowania dokumentacji kilkudziesięciu postępowań o udzielenie zamówienia publicznego w okresie objętym żądaniem wynoszącym dwa lata i sześć miesięcy, ich zanonimizowania i usunięcia danych prawnie chronionych. Dalej wywodziła, że nie jest organem statutowo powołanym do "wytwarzania informacji publicznej, czego oczekuje wnioskodawca". W świetle przywołanych poglądów prawnych odnoszących się do kwalifikacji informacji publicznej oraz powinności organu w postępowaniu dostępowym przedstawione przez organ uzasadnienie nie dowodzi, że w sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Stosownie do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, z tym że wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Z zapisów tych wynika, że odmawiając udostępnienia informacji publicznej wskazane w tych regulacjach podmioty wydają decyzję, co oznacza, że postępowanie w tym względzie, jak i sama decyzja podlegają reżimowi Kodeksu postępowania administracyjnego. Ta okoliczność każe przyjrzeć się postępowaniu organu, który w treści zaskarżonej decyzji odniósł się zbiorczo do trzech wniosków złożonych przez Skarżącego w tej samej dacie, a dotyczących różnych zagadnień. W opinii Sądu fakt wydania jednej decyzji nie jest błędem odmiennie od łącznej i całościowej kwalifikacji wszystkich wniosków jako informacji przetworzonej. Przyglądając się treści złożonych przez Skarżącego w tej samej dacie zapytań dostrzec trzeba, że wskazywane przez organ postępowania przetargowe mogą dotyczyć jedynie dwóch z ośmiu przedstawionych przez Stronę zagadnień (żądania dotyczącego przedstawienia kopii umów i faktur za stałą obsługę prawną Spółki oraz w procesach sądowych, cywilnych, gospodarczych, sądowo-administracyjnych, karnych za okres od 1 stycznia 2022 r. do dnia 8 lipca 2024 r. oraz kopii umów pomiędzy Spółki i firmami projektowymi oraz faktur VAT za wykonanie dokumentacji projektowej, kosztorysowej i wykonawczej za okres od 1 stycznia 2022 r. do dnia 8 lipca 2024 r. ). Pozostałe pytania nie odnoszą się do wskazanego trybu, a część z nich nie wymaga szerokiej analizy (np. w zakresie wskazania czy prezes i wiceprezes zarządu Spółki prowadzą jednoosobową działalność gospodarczą lub mają udziały w spółkach kapitałowych oraz czy Spółka zawierała w poddanym okresie umowy lub dokonywała wypłat na rzecz tych osób). Zatem powoływanie się przez organ na konieczność przeanalizowania dokumentacji kilkudziesięciu postępowań o udzielenie zamówienia publicznego nie przekonuje. Pogląd ten znajduje uzasadnienie także w odniesieniu do zapytań o faktury i umowy na obsługę prawną oraz z firmami projektowymi. Podana przez organ ogólna informacja nie pozwala na dokonanie kontroli poprawności stanowiska Spółki, kilkadziesiąt umów odnosi się do liczby 20 i 99, a to zasadnicza różnica. Nie jest również wiadoma, nie została podana przez Spółkę, szacowana liczba dokumentów, ich objętość. Brak także podania liczby pracowników, którzy mogą zostać oddelegowani do wykonania czynności związanych z przygotowaniem informacji dla wnioskodawcy, a dopiero zestawienie tych wartości pozwoli na ocenę stanowiska Spółki. Takich danych w decyzji brak. Także przedstawiony Sądowi materiał aktowy nie umożliwia dokonania oceny prawidłowości stanowiska organu. Tym samym nie przesądzając, czy żądane informacje mają istotnie charakter informacji przetworzonej, wobec braku danych umożliwiających taką ocenę, należy postawić organowi zarzut braku wykazania przez organ rzeczonej okoliczności, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem przepisów procesowych decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Tymczasem jak wykazano zaskarżona decyzja elementów tych nie zawiera. Stwierdzone nieprawidłowości legły u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji, zaś w ponownie prowadzonym postępowaniu Spółka zobowiązana będzie do oceny wniosków Strony zgodnie ze wskazaniami Sądu, odrębnie oceniając charakter żądanych informacji. W przypadku uznania, że w sprawie wystąpiły okoliczności podane w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązkiem Spółki będzie podanie ich w piśmie kierowanym do Strony we wskazanym trybie oraz ewentualnie w decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. W dalszych rozważaniach konieczne jest odniesienie się do podnoszonej w decyzji kwestii nadużywania przez Stronę prawa do informacji publicznej poprzez działanie w interesie prywatnym a nie publicznym. Otóż niezależnie do oceny okoliczności sprawy i pobudek Skarżącego zaakcentowania wymaga, że podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji był art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i zagadnienie informacji przetworzonej. Przepis ten nie wskazuje na przesłankę nadużycia prawa, wskazana kwalifikacja nie ma definicji normatywnej i została wypracowana przez orzecznictwo. Nie wnikając z przesłanki jej stosowania na gruncie tej sprawy wystarczy wskazać, że taka ocena działania wnioskodawcy winna skutkować uznaniem braku podstaw do stosowania ustawy dostępowej, zaś Spółka w sprawie wydała decyzję na mocy powołanych regulacji art. 17 u.d.i.p. Nie znajduje podstaw także argument odnoszący się do istnienia w tej samej sprawie ostatecznej decyzji odmawiającej udostępnienia tożsamych informacji, co wyklucza zdaniem Spółki ponowne wnioskowanie o te informacje. Otóż niezależnie od oceny dopuszczalności zastosowania trybów nadzwyczajnych na gruncie ustawy dostępowej dostrzec trzeba, że lektura stanowiska Spółki wskazuje na brak tożsamości spraw w związku z odmiennym zakresem czasowym wniosku, co czyni pogląd Spółki błędnym i uchyla zarzut istnienia powagi rzeczy osadzonej. Ta sama ocena dotyczy pozostałych opisanych w odpowiedzi na skargę wniosków Skarżącego, otóż odnoszą się one do innych przedziałów czasowych. Uznając, że zaskarżona decyzja narusza powołane w treści rozważań Sądu przepisy art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., co wpływa na przedwczesne zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. konieczne stało się jej uchylenie. Orzeczenie w tym zakresie ma umocowanie a art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach wsparto na art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.