IV SA/Wr 490/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. postanawia: odrzucić skargę. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w G. decyzją z dnia [...] – na podstawie art. 8 ust. 1, ust. 11, art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) w związku z art. 106 ust. 1 i 5 ustawy oraz art. 163 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił od dnia 1 lutego 2010r. decyzję nr [...] z dnia [...] z późniejszymi zmianami dotyczącą zasiłku stałego. Decyzję taką podjęto po ustaleniach – po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, na podstawie którego stwierdzono, że dochód J. S. przekracza kryterium dochodowe określone w art. 8 powołanej ustawy o pomocy społecznej. W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło opisaną wyżej decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie ocenił, czy otrzymane środki pieniężne na alimenty, doliczone do dochodu skarżącego w całości stanowią dochód, który wpływa na kryterium dochodowe. W związku z powyższym dokonując ustaleń w tej kwestii organ odwoławczy zobowiązał organ I instancji do ponownego rozpoznania sprawy. W dniu 8 lipca 2010r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo o następującej treści: "Na spotkaniu w dniu 18.03.2010 r. MOPS G. podjęto decyzję o uchyleniu zasiłku stałego i odmowie zasiłku celowego. Protokołu dokumentacji o przebiegu Dostępowania nigdy nie podpisałem i nie zaakceptowałem ze względu na uchybienia w przeprowadzonym kilkumiesięcznym postępowaniu wyjaśniającym. Ocena końcowa przez kadrę Ośrodka była fałszywa świadcząca o kumoterstwie i złośliwości. Udział w naradzie i ocenie sytuacji brał Dyrektor MOPS, Radca Prawny i Kierowniczka Działu Pracy Socjalnej. Protokół sporządziła G.-Ś. Wszyscy wyżej wymienieni bezpośrednio nie potrafili lub nie chcieli rzetelnie określić swojego stanowiska wobec oceny prawnej, co do przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Brak podpisów i pieczątek. Treść całego protokołu i dokumentacji świadczy o braku odpowiedzialności i nieznajomości prawa obowiązującego w Dz.U. i innych ustawodawstwach. Po moim odwołaniu z dnia 21.04.2010 r. do SKO L. za pośrednictwem MOPS, na podstawie art. 132 KPN Organ w G. nie uwzględnił mojego odwołania, co świadczy o braku chęci w wyczerpującym zasięgnięciu informacji w dostępnych odpowiednich prawnych informacjach. Jest nieuzasadnione i niedopuszczalne, by osoby piastujące odpowiedzialne stanowiska pracując z ludźmi mogły wykorzystywać własną złośliwą interpretację przepisów. Dlatego od ponownego rozpatrzenia istoty sprawy powinni być odsunięci pracownicy, którzy nie poradzili sobie przez okres 6 miesięcy. W fazie końcowej stanowisko zajęło SKO L. Całemu temu okresowi towarzyszy złośliwość i zakłamanie, chęć prywatnego ukarania za moje przeciwstawienia się sytuacją w których jest łamane prawo. Posiadam pełną dokumentację świadczącą o znęcaniu się psychicznym (różne formy) nad moją osobą przez kadrę MOPS G. Po otrzymaniu decyzji z SKO L. dnia [...] do chwili obecnej, tj. 30.06.2010 r. nie uchylono zgodnie z pismem SKO L. zaskarżonej decyzji i nie poinformowano mnie pisemnie o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jak wskazano w piśmie SKO - cytat: należy jednakże stwierdzić, iż Organ Pierwszej Instancji nie ocenił, czy otrzymywane środki pieniężne stanowią w istocie dochód, o którym mowa w art. 8 ust. 3 o Pomocy Społecznej. Należy przyjąć, iż świadczenie takie należy odliczyć od dochodu osoby. Ponadto w ocenie Organu Odwoławczego, odmienna interpretacja prowadziłaby do nieuzasadnionego różnicowania sytuacji osób zobowiązanych do alimentów. Proszę Kolegium o wyznaczenie innego organu do rozpatrzenia sprawy. Organ Pierwszej Instancji MOPS G. jest instytucją niewiarygodną, jej nieudolność i złośliwość świadczy o niekompetencji zajmowanych stanowisk pracy. Jednocześnie informuję, że moje oskarżenia przeciw kadrze MOPS G.zostały ocenione przez Komisje Rewizyjną jako niezasadne. Komisja składała się z dwóch Radnych Miasta oraz Dyrektora A. M., bez wezwania i rozmowy ze mną. Rada Miejska składa się z 23 osób, którzy nie byli zainteresowani w dotyczącej kwestii. W ten sposób obarcza się mnie swoimi bezkarnymi poczynaniami i usprawiedliwia (dając przyzwolenie) nieprawidłowe funkcjonowanie MOPS G. Jestem poważnie chory: Znaczny Stopień Orzecznictwa Komisji Lekarskiej. Proces choroby postępujący. Pracownicy MOPS G. w dużym stopniu przyczyniają się do pogorszenia mojego stanu zdrowia, co oznacza szybszą śmierć. Jeżeli nie zmienicie wobec mojej osoby swojego postępowania zaskarżę MOPS G. oraz osoby z nazwiska przyczyniające się do mojej sytuacji zdrowotnej". W dodatkowym piśmie z dnia 10 lipca 2010r. dołączonym do skargi zainteresowany przedstawił dodatkowe zarzuty na działalność MOPS w G., dyrektora, kierownictwo i personel. W odpowiedzi na skargę organ wezwał o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę. Ponadto zauważył, że z treści skargi wynika, że dotyczy ona postępowania pierwszoinstancyjnego. Podniósł też, że skarżący nie formułuje zarzutów przeciwko ostatecznej decyzji Kolegium, zgadza się z jej argumentacją. W ocenie Kolegium zarzuty skarżącego nie podważają zasadności decyzji podjętej w postępowaniu odwoławczym. Kolegium dodało też, że wniosek skarżącego o wyłączenie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. od dalszego udziału w postępowaniu rozpozna w odrębnym postępowaniu. Na rozprawie w dniu 10 listopada 2010r. skarżący zobowiązany do sprecyzowania przedmiotu skargi, dokładnie do wskazania czy skarży decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] oświadczył, że nie zaskarża tej decyzji a złożona skarga dotyczy działalności Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jako nie podlegająca ocenie sądu administracyjnego podlega odrzuceniu. Po myśli art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W związku z powyższym wyliczeniem spraw podlegających właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, a także kognicji sądu określonej w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), bezspornym jest, iż przedstawiona wyżej skarga nie może być przedmiotem rozważań sądu administracyjnego. Po wyjaśnieniu, sprecyzowaniu skargi na rozprawie w dniu 10 listopada 2010r. należy uznać, że skarga będąca przedmiotem oceny jest skargę powszechną uregulowaną w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. Powołany przepis stanowi: Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy, albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zarzuty podnoszone w omawianej skardze odpowiadają przykładowo wymienionym zarzutom powołanego przepisu. Skargę opartą na powołanym przepisie charakteryzuje to, że nie ma cech środka prawnego uregulowanego w k.p.a. lub innych procedurach. Zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika (komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski Wydanie 8, Wydawnictwo CH. Beck, Warszawa 2006, str. 837). Wymienione przesłanki rozpoznawana skarga spełnia. Procedura dotycząca tej skargi posiada unormowania w k.p.a. (art. 228-240 k.p.a.) i przepisach wykonawczych i ma cechy samodzielnego, przeważnie wewnętrznego – jednoinstancyjnego kontrolnego postępowania administracyjnego, kończącego się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o załatwieniu skargi. W orzecznictwie przyjęto jednolity pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skarg powszechnych (wyrok WSA z 11 lutego 2002r., II SA/Wr 3121/01). W związku z tym skarga niniejsza jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.