IV SA/Wr 490/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka -Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Ł. D. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania za winnego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej postanawia: I. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi ; II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 złotych (słownie: dwieście złotych). W dniu 8 lipca 2015 r.(data nadania ) Ł. D. (dalej skarżący ), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem właściwego organu skargę na opisane w sentencji orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Wraz z przedmiotową skargą "z ostrożności procesowej" skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z tym uzasadnieniem , że w dniu 30 czerwca 2015 r. doręczono mu orzeczenie organu II instancji. Pracownik organu wręczając skarżącemu orzeczenie w komendzie policji, wręczył mu również świadectwo służby oraz stwierdził, że minął skarżącemu termin do wniesienia skargi do Sądu, ponieważ orzeczenie II instancji zostało mu przesłane pocztą na adres ul. [...],[...] W. , a skarżący go nie odebrał i stało się ono prawomocne. Tymczasem - jak podnosi skarżący - nie przebywał on pod adresem przy ul. [...],[...] W., a u rodziców w miejscowości S. Według skarżącego zarówno organ I jak i II instancji miały pełną świadomość tego, że nieprawidłowo doręczają pisma skarżącemu. W tym zakresie strona zarzuciła organom niekonsekwencję i zupełną dowolność przy dokonywaniu doręczeń. Skarżący wywodził , że od dnia 2 stycznia do dnia 29 czerwca 2015 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu schorzenia o charakterze neurologicznym. W związku z powyższym wymagał on opieki i taką opiekę mogli mu jedynie zapewnić rodzice, którzy zamieszkują w miejscowości S. Skarżący, już w dniu 1 stycznia 2015 r., powiadomił przełożonych, że będzie przebywał u rodziców, w S. co wynika także ze stanu faktycznego ustalonego przez organ I instancji. Organ w orzeczeniu stwierdza, cyt. "...decyzją z-cy naczelnika - podkom. K. S. obwiniony został odsunięty od służby i zawieziony do domu rodziców do miejscowości S.". Czynność zapoznania z aktami postępowania miała miejsce w dniu 12 stycznia 2015 r. również pod adresem S. Ponadto sprawozdanie z 27 stycznia 2015 r. - z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego - zostało przywiezione pod adres w S. przez policjanta W[...] R. S. Natomiast orzeczenia organów obu instancji oraz postanowienie rzecznika dyscyplinarnego o zakończeniu czynności dowodowych z [...] stycznia 2015 r. - zostały wysłane pocztą na ul. [...]. Skarżący nie mógł odebrać orzeczenia organu II instancji, gdyż w tym czasie, adresem pod którym przebywał była miejscowość S. O fakcie tym organy posiadały stosowna wiedzę. Według skarżącego termin do wniesienia skargi należy liczyć od dnia 30 czerwca 2015 r. W związku z powyższym, gdyby Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego co do naruszenia terminu , końcowo skarżący wskazał, że nie uchybił terminowi do dokonania czynności ze swojej winy, gdyż był pewien, że organy dokonają doręczenia pod adresem w S. Równocześnie ze skargą skarżący uiścił – bez stosowanego wezwania Sądu - kwotę 200 złotych tytułem wpisu od skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 §1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym uprawdopodobnić należy okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 §1 i §2 p.p.s.a.). Wobec powyższego w pierwszej kolejności Sąd bada, czy wniosek o przywrócenie terminu jest dopuszczalny i czy został złożony w terminie, o którym mowa w treści przepisu art. 87 §1 p.p.s.a. Sąd zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Ustaleniu podlega zatem moment, kiedy w rzeczywistości (obiektywnie) ustała przyczyna uchybienia terminu do dokonania czynności. Oczywistym jest, że analizując tę okoliczność Sąd nie przeprowadza postępowania dowodowego z własnej inicjatywy, ale zasadniczo zobligowany jest opierać się na twierdzeniach wnioskodawcy popartych stosownymi dowodami, a także dowodami zgromadzonymi w toku całego postępowania. Jeżeli Sąd dojdzie do przekonania, że strona wniosła wniosek o przywrócenie terminu po upływie powyższego terminu wniosek podlega odrzuceniu. Mając na uwadze całokształt okoliczności związanych z uchybieniem terminu podnoszonych przez stronę w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu z przekroczeniem 7-dniowego terminu do jego złożenia. Z akt sprawy, tj. ze znajdującego się w aktach administracyjnych odpisu zaskarżonego orzeczenia wynika bowiem bezspornie, że skarżący "odebrał" je osobiście w dniu 29 czerwca 2015 r., na co wskazuje odręczna adnotacja potwierdzona odręcznym podpisem skarżącego opatrzonym tą właśnie datą. Wobec powyższego, przyjąć należy, że to właśnie od dnia 29 czerwca 2015 r., nie zaś jak wskazuje we wniosku od 30 czerwca 2015 r. skarżący, przy okazji zapoznawania się z treścią decyzji otrzymał informację o uchybieniu terminu , do wniesienia skargi w związku z wcześniejszym doręczeniem zastępczym dokonanym przez organ. Od tego dania rozpoczął bieg 7-dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Tymczasem z akt sprawy wynika bezspornie, że wniosek został złożony przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 8 lipca 2015r. (k. 20), zatem dwa dni po upływnie ustawowego terminu do złożenia takiego wniosku. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do odrzucenia wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a. , co orzeczono , jak w pkt I postanowienia. Jedynie na marginesie sprawy , w kontekście okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, które w istocie sprowadzają się do podważenia prawidłowości doręczenia skarżącemu zaskarżonego orzeczenia, a zatem zmierzają do wykazania, że nie doszło do przekroczenia terminu do wniesienia skargi, należy wskazać, że pozostają one w logicznej sprzeczności z istotą wniosku o przywrócenie terminu oraz końcowym stwierdzeniem wniosku, że skarżący nie uchybił terminowi do dokonania czynności ze swojej winy, gdyż był pewien, że organy dokonają doręczenia pod adresem w S. W tym miejscu podkreślenia wymaga , że przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy strona nie kwestionuje, że uchybiła terminowi. Natomiast w sytuacji, gdy strona podważa prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji, a więc podważa moment rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, to twierdzenia te nie mogą być przedmiotem rozważań w postępowaniu weryfikującym dochowanie terminu do dokonania czynności procesowych, dopóki nie zostanie przesądzone w sposób prawomocny, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia skargi, gdyż złożony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia jest niedopuszczalny (por. post. NSA z dnia 1 października 2013 r. sygn. akt I FZ 322/13,post WSA we Wrocławiu z dnia 17 marca 2015 r. sygn.. akt II SA/Wr 83/15 publ cbois). Z kolei w odniesieniu do pkt II postanowienia wskazać należy ,że zgodnie art. 239 pkt 1 lit. d) p.p.s.a. strona skarżąca działanie, bezczynności organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, do których – zgodnie z art. 212 oraz art. 211 p.p.s.a. - zalicza się również wpis. Stosownie do przepisu art. 225 powołanej wyżej ustawy procesowej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi, opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami nienależnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Wobec powyższego należało stwierdzić, że strona skarżąca uiściła niewymagany wpis sądowy, rozumiany jako różnica między kosztami pobranymi – wynoszącymi 200 złotych – a kosztami należnymi, których w niniejszej sprawie strona nie miała obowiązku ponosić. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 225 w związku z art. 239 pkt 1 lit. "d" p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji postanowienia.