IV SA/Wr 499/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Z. B. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. nr 139, poz. 993 ze zm.), dalej: ustawa i art. 104 kpa – po rozpatrzeniu wniosku M. B. – N. o wymeldowanie Z. B. z pobytu stałego, Prezydent L. orzekł o wymeldowaniu Z. B. z pobytu stałego przy ul. [...] nr [...] w L. W uzasadnieniu wskazano, że Z. B. opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Od powyższej decyzji Z. B. wniósł odwołanie, w którym zakwestionował zasadność orzeczonego wymeldowania. Podniósł, że organ I instancji wydał decyzję na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że miejsce pobytu stałego opuścił trwale. Decyzją z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy Wojewoda [...] utrzymał w mocy wydaną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że normą prawa materialnego, będącą podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oceniając przesłanki wymeldowania należy mieć na względzie uregulowanie zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy, stosownie do którego ewidencja ludności polega na rejestracji danych m.in. o miejscu pobytu osób. Oznacza to, że ewidencja służy jedynie do odzwierciedlenia stanu faktycznego i dostarcza wiedzy m.in. o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Mechanizm wymeldowania polega na usuwaniu informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 561/05 - Lex nr 194344). Również istotne znaczenie ma art. 6 ust. 1 ustawy stanowiący, iż pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z tej definicji wynika, że do uznania pobytu danej osoby za pobyt stały niezbędne jest fizyczne zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem oraz wola stałego przebywania w takim lokalu, w którym koncentrują się sprawy życiowe osoby, we wszystkich aspektach tj. rodzinne, zawodowe, społeczne. Organ odwoławczy wskazał, że na gruncie powyższych regulacji ważny jest nie tylko sposób opuszczenia dotychczas zajmowanego lokalu tzn. czy miało ono charakter dobrowolny i trwały, ale także, czy osoba zainteresowana uzewnętrznia swoją wolę powrotu do lokalu, w którym jest zameldowana. Sama wola powrotu do lokalu, gdy nie ma innych okoliczności faktycznych potwierdzających zamiar przebywania w miejscu pobytu stałego jest niewystarczająca i nie stanowi o braku przesłanek do wymeldowania przewidzianych w art. 15 ust. 2 ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy w omawianej sprawie, na który składają się oświadczenia stron postępowania i przesłuchania świadków dają podstawę do uznania, iż Z. B. opuścił lokal przy ulicy [...], nr [...] w L., w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Bezspornym jest, że Z. B. nie zamieszkuje w lokalu od 1993 r. kiedy to wyjechał do Niemiec, a decyzję o zmianie miejsca zamieszkania podjął dobrowolnie. Wszyscy przesłuchani w sprawie świadkowie podali, że co najmniej od dziesięciu lat Z. B. nie zamieszkuje w spornym lokalu, ponieważ pracuje w Niemczech. Jego przyjazdy do Polski mają charakter odwiedzin i lokal przy ulicy [...] nr [...] w L. nie stanowi jego centrum życiowego. Wskazano, że organ I instancji przeprowadził także oględziny lokalu. Podczas kontroli ustalono, że mieszkanie jest umeblowane i obecnie zamieszkuje w nim M. B. — N. z rodziną. W lokalu nie było rzeczy osobistych należących do Z. B. mogących potwierdzić fakt zamieszkiwania w lokalu, a jedynie meble, które należały do majątku wspólnego Z. B. i jego nieżyjącej już żony. Z. B. uzasadnił swoją nieobecność w miejscu zameldowania wskazując na niemożność wejścia do lokalu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że opuszczenie mieszkania przez Z. B. nastąpiło w wyniku bezprawnych działań córki. Natomiast bezsporny jest fakt, że od wielu lat Z. B. nie zamieszkuje w spornym lokalu. Z. B. podnosi, że poprzez wymianę zamków ma utrudniony dostęp do lokalu. Zdaniem organu odwoławczego kwestia ta nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Z. B. miejsce pobytu stałego opuścił w 1993 r. wyjeżdżając do Niemiec, a zamki w lokalu wymieniono dopiero w grudniu 2009 r. Z tego wynika, że nie ma związku pomiędzy podjęciem decyzji o zmianie miejsca pobytu a wymianą przez M. B. – N. zamków w drzwiach. Także podnoszona w odwołaniu kwestia sprzecznych ustaleń poczynionych przez organ I instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Organ meldunkowy prawidłowo ocenił fakt niezamieszkiwania Z. B. w lokalu na podstawie zebranego materiału dowodowego. Zdaniem organu odwoławczego, warunkom pobytu stałego nie odpowiadają sporadyczne wizyty o charakterze okazjonalnym oraz przebywanie w lokalu w celu odwiedzin córki czy wnuka. O kwalifikacji pobytu decyduje bowiem nie tylko treść werbalna oświadczenia, ale również okoliczności faktyczne wskazujące na rzeczywisty zamiar określonej osoby. Chybiony, zdaniem organu odwoławczego, jest także zarzut dotyczący udzielanego córce pełnomocnictwa, która wykorzystała je niezgodnie z umocowaniem jakie otrzymała. Ewidencja ma stanowić urzędowy rejestr potwierdzający stan faktyczny pobytu w określonym lokalu, a nie stan prawny. Kwestie praw do lokalu mają co do zasady charakter cywilnoprawny i do ich rozstrzygania kompetentne są wyłącznie sądy powszechne, a nie organy administracji publicznej orzekające w sprawach meldunkowych. Brak dobrowolności opuszczenia lokalu, jako negatywną przesłankę wymeldowania, można przyjmować tylko w sytuacji skorzystania przez osobę wymeldowaną z właściwych środków prawnych. Do takich zaś w aktualnym stanie prawnym należy przede wszystkim roszczenie posesoryjne - o ochronę naruszonego posiadania (art. 344 Kodeksu cywilnego). Wolę wewnętrzną osoby co do jej miejsca zamieszkania określa się na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności faktycznych. Te zaś w przypadku Z. B. wykazały, że jego wolą jest koncentrowanie spraw życiowych poza lokalem położonym przy ulicy [...] nr [...] w L. W tym stanie rzeczy okoliczność, iż Z. B. nie chce być wymeldowany z lokalu nie uzasadnia uznania, iż sporny lokal stanowi miejsce jego stałego pobytu, a co za tym idzie, nie uzasadnia utrzymania w dokumentach ewidencji ludności zapisu o stałym zameldowaniu Z. B. pod tym adresem. Zdaniem organu odwoławczego okres ponad dziesięciu lat pracy i zamieszkiwania w Niemczech jest wystarczająco długi aby uznać, że Z. B. opuścił lokal w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy pomimo, że czasami przyjeżdża do Polski w odwiedziny i pozostawił w lokalu swoje rzeczy. W związku z tym, iż Z. B. po opuszczeniu miejsca pobytu stałego nie dokonał obowiązku wymeldowania się określonego w treści art. 15 ust. 1 ustawy, organ ewidencji ludności zobligowany został do rozstrzygnięcia tej kwestii decyzją administracyjną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy. Ponadto jak stanowi przepis art. 15 ust. 3 ustawy osoba, która wyjeżdża za granicę na okres dłuższy niż 3 miesiące, jest obowiązana zgłosić swój wyjazd oraz powrót właściwemu ze względu na miejsce pobytu stałego organowi. Zgłoszenia wyjazdu dokonuje się najpóźniej w dniu opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, a zgłoszenie powrotu - najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia powrotu. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik Z. B. radca prawny M. M. – Ś. zarzuciła decyzji wydanej przez Wojewodę [...]: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 15 ust. 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy błędnej decyzji o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w L. przy ulicy [...] nr [...] decyzją Prezydenta L., podczas gdy bezspornym w sprawie jest i w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że centrum życiowym skarżącego pozostaje L. i mieszkanie przy ul. [...], nr [...], w którym znajdują się jego meble i rzeczy osobiste, a w Niemczech skarżący jedynie pracuje, co nie jest prawem zabronione; 2) sprzeczność powstałą między ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Prezydenta L. i Wojewodę [...], tj. sprzeczności między ustaleniami faktycznymi, a rozstrzygnięciem poczynionym przez organy administracyjne, polegające na błędnym założeniu, że Z. B. wyprowadził się z mieszkania przy ul. [...] rezygnując niejako z niego jako swojego centrum życiowego, podczas gdy jednocześnie organ administracyjny ustalił podczas oględzin w dniu 28 grudnia 2009 r., że w mieszkaniu przy ul. [...] znajdują się meble i rzeczy będące własnością skarżącego, a on nie może do mieszkania wejść, gdyż zostały wymienione zamki w drzwiach wejściowych, przy czym Wojewoda [...] błędnie uznał, że wymiana zamków w drzwiach spornego lokalu w grudniu 2009 r. nie ma związku z decyzją o wymeldowaniu; 3) sprzeczności między ustaleniami faktycznymi, a rozstrzygnięciami poczynionymi przez organy administracyjne, polegające na bezpodstawnym założeniu i przyjęciu przez Wojewodę, że wolą skarżącego jest koncentrowanie spraw życiowych poza lokalem przy ul.[...] nr [...], podczas gdy "akapit wcześniej" Wojewoda przyznaje, że skarżący od grudnia 2009 r. nie może swobodnie wejść do lokalu, a zatem nie można mówić o woli i dobrowolnym działaniu skarżącego; 4) brak ustosunkowania się przez Wojewodę do zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia 7 maja 2010 r. o licznych krokach prawnych podejmowanych przez skarżącego w celu odzyskania utraconego posiadania lokalu przy ul. [...] w L. i błędne przyjęcie, że skarżący nie podejmował żadnych kroków prawnych zmierzających do przywrócenia naruszonego posiadania mieszkania przy ul. [...]; 5) brak odniesienia się przez Wojewodę do zarzutów dotyczących naruszenia tzw. swobodnej oceny dowodów, poprzez dowolne przyjęcie, że przesłuchani w sprawie świadkowie, wskazali, że skarżący nie przebywa w mieszkaniu przy ul. [...] w L., ale jak wszyscy świadkowie zgodnie przyznali, pracuje on na terenie Niemiec, a do mieszkania w L., ciągle wraca, a zatem jest to jego tzw. centrum życiowe, gdyż prawo nie zabrania pozostawania w stosunku pracy na terenie innego państwa; 6) brak odniesienia się przez Wojewodę do naruszenia tzw. swobodnej oceny dowodów, poprzez dowolne i bezprawne przyjęcie za dowody w sprawie twierdzenia B. B. zawarte w kserokopii sprzeciwu B. B. oraz z jej pozwu z 2007 r., co jest niedopuszczalne, albowiem pisma stron nie są dowodami "sensu stricte", a twierdzenia w nich zawarte stanowią jedynie oświadczenia osób je spisujących i nie zostały potwierdzone żadnymi urzędowymi bądź prywatnymi dokumentami (orzeczeniem, umową, dokumentem urzędowo poświadczonym), a zatem jako takie nie mogą być podstawą i uzasadniać wydanie zaskarżonej decyzji, która w związku z powyższym jest bezprawna, a Wojewoda [...] do tego zarzutu nie odniósł się w żadnym miejscu w decyzji z dnia 11 czerwca 2010 r.; 7) brak odniesienia się przez Wojewodę do przedłożonych dowodów z dokumentów poświadczających twierdzenia skarżącego, iż systematycznie łożył na utrzymanie lokalu przy ul. [...] w L., co świadczy o tym, że lokal ten stanowi centrum życiowe skarżącego. Z dokumentów tych jasno wynika, iż skarżący przekazywał środki na rzecz swojej córki M. B. – N. w walucie euro. Wcześniej czynił podobnie, przekazując środki na rzecz swojej żony B. B. Nie był jednak w stanie kontrolować czy żona systematycznie uiszcza opłaty związane z mieszkaniem, ponieważ pracował na terenie Niemiec; 8) brak bezstronności orzekania przez Dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich w L. – D. W. ze względu na okoliczność "bliskiej znajomości" D. W. i jej córki K. W. z córką skarżącego M. B. – N., składającą wniosek o wymeldowanie skarżącego, co winno skutkować uchyleniem obu decyzji jako dotkniętych nieważnością. Wskazano, że D. W. miała obowiązek wyłączenia się od rozpoznawania niniejszej sprawy. W uzasadnieniu skargi zawarto rozwinięcie wymienionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi argumentując, że przywołana w skardze argumentacja nie podważa zasadności wydanej decyzji, gdyż jak wynika z akt sprawy skarżący nie zamieszkuje w spornym lokalu od wielu lat. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, iż organ błędnie przyjął, że centrum życiowe skarżącego pozostaje poza lokalem położonym przy ulicy [...] nr [...] w L. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż wymieniony w 1993 r. wyjechał do Niemiec gdzie mieszka i pracuje. Jego przyjazdy do Polski mają charakter odwiedzin. W omawianej sytuacji trudno zatem uznać, że sporadyczne wizyty o charakterze okazjonalnym odpowiadają dyspozycji art. 6 ust. 1 ustawy, który to zawiera definicję pojęcia " pobytu stałego". Odnosząc się do zarzutu dotyczącego faktu pozostawienia przez skarżącego mebli w spornym lokalu, co ma potwierdzić fakt zamieszkiwania wyjaśniono, iż nawet pozostawienie rzeczy osobistych nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w spornym lokalu. Także zarzut dotyczący podjęcia przez skarżącego licznych kroków prawnych w celu odzyskania utraconego posiadania zdaje się być chybiony. Wskazano, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego dla wykazania niedobrowolnego charakteru opuszczenia miejsca pobytu wymagane jest podjęcie przewidzianych prawem środków skutkujących uzyskaniem rozstrzygnięcia sądowego m.in. wyroku przywracającego posiadanie lokalu lub orzeczenia potwierdzającego fakt zmuszania do opuszczenia lokalu ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt V SA 1492/2002). Drogą prawną do usunięcia rzekomych przeszkód w swobodnym korzystaniu przez skarżącego z lokalu przy ulicy [...], nr [...] w L. byłoby powództwo, na podstawie art. 344 § 1 Kodeksu cywilnego, przeciwko M. B. –N. o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu, które należy wnieść do sądu powszechnego w terminie jednego roku od dnia naruszenia. Z wyjaśnień złożonych przez skarżącego wynika, iż nie występował on do sądu z takim powództwem. Brak skutecznych działań skarżącego w powyższym zakresie uważa się zatem za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu. Natomiast kwestia udzielonego córce pełnomocnictwa i wykorzystanie go niezgodnie z prawem nie rzutuje na wydanie rozstrzygnięcia. Spory te pozostają, zdaniem organu odwoławczego poza sferą orzekania w sprawach meldunkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania innych reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Warto przy tym zauważyć, że kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., nie ograniczają zarzuty i wnioski skargi, ani powołana przez skarżącego podstawa prawna. Sąd może zatem uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które wyartykułowano wprost w skardze. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skargę należało uwzględnić z następujących powodów: Zważyć w pierwszej kolejności należało, że na organie odwoławczym, na który odwołanie przenosi kompetencję do załatwienia sprawy w jej całokształcie ciąży obowiązek rozpatrzenia całego zebranego wcześniej materiału dowodowego, oceny, czy ustalenia faktyczne zostały dokonane w sposób dający podstawę do merytorycznego załatwienia sprawy i dokonania konkretyzacji normy prawa materialnego w ustalonym stanie faktycznym. Organ odwoławczy nie w pełni jednak wywiązał się z tego obowiązku. Organy orzekające w sprawie zasadnie wywodzą, że do wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego - w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, wymagane jest by osoba ta w sposób dobrowolny przeniosła się z jednego centrum życiowego do innego zrywając fizyczną więź łączącą ją z dotychczasowym miejscem pobytu. Jednakże w przypadku skarżącego co do tej okoliczności pewności takiej nie ma. Rzeczą charakterystyczną w sprawie jest bowiem jego stanowisko przedstawione na piśmie (pismo z dnia 26 listopada 2009 r.) niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wszczęciu postępowania w przedmiocie wymeldowania skarżącego z lokalu przy ul. [...] nr [...] w L. Z. B. podniósł w szczególności, że czyni nakłady na utrzymanie tego lokalu, w lokalu są jego rzeczy, posiada w nim wszystkie najistotniejsze pamiątki osobiste i rodzinne, z miejscem tym jest związany uczuciowo, ponieważ w mieszkaniu tym przeżył najlepsze lata życia. Pracuje za granicą, ale zamierza zmienić pracę i podjąć działalność gospodarczą na terenie L. Skarżący wskazuje dwie istotne okoliczności, na które należało zwrócić większą uwagę. Po pierwsze szczegółowego wyjaśnienia - z udziałem skarżącego, jak i M. B.-N., wymagały nakłady finansowe na mieszkanie ze strony skarżącego, w szczególności na co konkretnie były przeznaczone, jak często skarżący przekazywał pieniądze na utrzymanie lokalu, czym kierował się, przekazując pieniądze, co sam osobiście w nim remontował. Równie istotne było to, co wskazał Z. B. na przyszłość, że zamierza wrócić do kraju i podjąć działalność gospodarczą w L. We wspomnianym piśmie podał, że w okresie 6 miesięcy zamierza zmienić pracę i podjąć działalność w kraju. Z akt sprawy nie wynika, czy działalność tę podjął, czy podjął określone starania w tym względzie. Okoliczności te należy uznać za istotne z punktu widzenia oceny czy istotnie skarżący na stałe przeniósł swoje centrum życiowe z ul. [...] nr [...] w L. Ocenę taką osłabia – przy powyższych niedomówieniach, to, że podczas oględzin mieszkania przy ul. [...] nr [...] w L. stwierdzono część rzeczy należących do skarżącego, część do jego córki choć i względem tychże skarżący zgłaszał prawo własności (fotele, video, dvd, meblościanka). W protokole wyraźnie odnotowano, że "czwartym pokojem, znajdującym się po prawej stronie wejścia dysponował Z. B., jak przebywał w Polsce". Co do rzeczy znajdujących się w tym pokoju, skarżący i jego córka wiedli spór podczas oględzin. Każda z tych osób przypisywała sobie ich własność, skarżący nadto dodawał, ze jego rzeczy osobiste zostały z tego pokoju wyrzucone. Wreszcie, gdy chodzi o dostęp skarżącego do lokalu, M. B. - N. popada w sprzeczność co do powodu zmiany zamka w drzwiach wejściowych. Najpierw bowiem, przesłuchana w dniu 25 lutego 2010 r., oświadczyła, że zmieniła wkładkę w drzwiach gdyż nie chciała by pod jej nieobecność ojciec wchodził do mieszkania, a w piśmie z dnia 18 kwietnia 2010 r. odnoszącym się do odwołania ojca od decyzji organu I instancji – że zamki zostały wymienione, "co było niezbędne w związku z ich usterkową pracą". Sprzeczność ta wymagałaby wyjaśnienia. Z tego punktu widzenia – ograniczania dostępu skarżącemu do lokalu – istotne jest, a z akt sprawy trudno to wywieść, jakie postępowanie zainicjował Z. B. w Prokuraturze Rejonowej w L.. W odwołaniu od decyzji Prezydenta L. (pkt 3 zarzutów) skarżący wskazał, iż "złożył doniesienie na Policję (sprawa obecnie w Prokuraturze Rejonowej w L."), ale czy sprawa ta dotyczy ograniczenia dostępu do lokalu poprzez zmianę zamka(ów), czy też innej kwestii ale związanej z tym mieszkaniem – nie wiadomo. Można, przy tych uwagach, uznać za okoliczność wiarygodną, co wynika niedwuznacznie z zeznań świadków przesłuchanych w sprawie, że skarżący tylko kilka razy w roku przyjeżdżał do L., ale to nie powinno zasadniczo rozstrzygać że opuścił on trwale i dobrowolnie dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Dokładnego wyjaśnienia wymagają bowiem okoliczności, na które Sąd zwrócił wyżej uwagę. Dopiero po ich wyjaśnieniu – analizowane w całokształcie materiałów sprawy pozwoliłyby stwierdzić czy przesłanki do wymeldowania skarżącego istotnie zaistniały. W końcu, biorąc pod uwagę treść skargi odnotowanej w części historycznej uzasadnienia wyroku, należałoby zbadać czy istotnie pomiędzy osobą podejmującą decyzję w sprawie, w I instancji, i M. B.-N. istnieje "bliska znajomość", która w wątpliwość stawiałaby bezstronność organu orzekającego, a co za tym idzie nakazywałaby wyłączenie tej osoby z postępowania administracyjnego. Tym samym i decyzja organu I instancji nie mogłaby się ostać. W związku z tym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa należało orzec jak w sentencji wyroku. Orzeczenie w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd oparł na zasadzie art. 152 ppsa, a – o zwrocie kasztów postępowania – na zasadzie art. 200 ppsa.