IV SA/Wr 512/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania dłużnika alimentacyjnego za osobę uchylającą się od zobowiązań alimentacyjnych oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] 2013r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.5 ust.2 i ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2012r., poz.1228) po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] 2013r., Nr [...] w sprawie uznania [...] za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2011r. Nr [...] przyznano [...] prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości 400,00 zł miesięcznie na okres od 1 października 2011r. do 30 września 2012r. Wójt Gminy [...] - będący organem właściwym wierzyciela, powołując się na przepis art. 3 ust.5 pkt 2 i art.4 w/w ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów , pismem z dnia 23 listopada 2012 r. wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej [...] jako organu właściwego dłużnika o podjęcie działań wobec [...] - dłużnika alimentacyjnego, w związku z przyznaniem [...] decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2012r., Nr [...] - świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości 400,00 zł miesięcznie na okres od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 płatne do rąk przedstawiciela ustawowego [...] . Pismem Burmistrza Miasta [...] z dnia 29 listopada 2012 r. organ powołując się m. innymi na przepis – art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów – wezwał [...] dłużnika alimentacyjnego do osobistego stawiennictwa w siedzibie tego organu w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i złożenia oświadczenia majątkowego, a także dostarczenia niezbędnych dokumentów, w terminie 30 dni od dnia doręczenia pisma w godzinach od 8:00 do 15:00. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, [...] pismem z dnia 19 grudnia 2012 r., wniósł o zawieszenie wszelkich czynności egzekucyjnych wobec jego osoby tej to przyczyny, że w dniu 10 lipca 2012r. wystąpił do Sądu z powództwem o stwierdzenie nieważności wyroku oznaczonego sygn.akt [...] w sprawie o alimenty. Organ pismem z dnia 21 grudnia 2012r. poinformował skarżącego, że sprawę którą prowadzi jest związany wnioskiem OPS Gminy [...], stąd organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania jest jedynie tenże OPS w [...]. [...] nie stawił się na wezwanie organu I instancji, nie wyjaśniając przy tym przyczyn swojego niestawiennictwa. Pismem Wójta Gminy [...] z dnia 28 stycznia 2013r. organ I instancji został poinformowany, że OPS Gminy [...] po rozpatrzeniu w/w wniosku, nie znalazł podstaw do zawieszenia czynności wobec dłużnika alimentacyjnego [...], prowadzonych na podstawie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, co powoduje, że aktualny pozostaje opisany wyżej wniosek z dnia 23 listopada 2012r. o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego. Wraz z owym pismem przesłana została do organu I instancji kopia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2013r., Nr [...] , która orzeczono o obowiązku zwrotu przez [...] należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej: [...], a wypłaconych w okresie od 1 października 2011r. do 30 września 2012r. Postanowieniem Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] 2013r. Nr [...], wszczęte zostało postępowanie w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego [...] za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Strona w postanowieniu tym została równocześnie poinformowana, że może zapoznać się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i wypowiedzieć się w sprawie zebranych dowodów. W postanowieniu zawarto także pouczenie, że w przypadku nie skorzystania w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania z przysługujących, a opisanych wyżej uprawnień, organ wyda decyzję na podstawie posiadanego materiału dowodowego. Organ poinformował ponadto stronę o konsekwencjach jakie pociąga za sobą decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Przedmiotowe postanowienie zostało skutecznie doręczone adresatowi w dniu 18 lutego 2013r. [...] po otrzymaniu tego postanowienia, nie skorzystał z uprawnień i nie podjął żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia przyczyn wszczęcia wobec niego postępowania w przedmiocie uznania za osobę uchylającą się od obowiązku alimentacyjnego i zapobieżenia wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie. Decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] 2013r. Nr [...] - uznano [...] jako dłużnika alimentacyjnego za osobę uchylającą się od zobowiązań alimentacyjnych. Uzasadniając decyzję organ wskazał, iż podstawą wszczęcia postępowania było niestawienie się dłużnika alimentacyjnego w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i złożenia oświadczenia majątkowego. Nadto organ podkreślił, że w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż w okresie ostatnich 6 miesięcy [...] nie wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% bieżąco ustalonych alimentów. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie podkreślając, że [...] popełniła przestępstwo wyłudzając świadczenia alimentacyjne na córkę [...], posługując się przy tym fałszywymi danymi osobowymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzielając stanowisko organu I instancji stwierdziło, że postawa dłużnika nosi znamiona uniemożliwienia przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, a zarazem odmowy złożenia oświadczenia majątkowego w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Uniemożliwianie przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego lub złożenia oświadczenia majątkowego stanowi zdaniem Kolegium, jedną z przesłanek do wszczęcia postępowania w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za osobę uchylającą się od zobowiązań alimentacyjnych. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, zaistniała przesłanka pozytywna z art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, uzasadniająca wydanie decyzji o uznaniu [...] za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Dłużnik nie stawiając się na wezwanie organu, uniemożliwił tym samym przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego. Jednocześnie, co istotne, nie wystąpiła przesłanka negatywna z art. 5 ust. 3a w/w ustawy wyłączająca prawo do wydania decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Z informacji uzyskanej od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] z dnia 27 lutego 2013 r. wynika, że w okresie ostatnich 6 miesięcy dłużnik nie dokonał żadnej wpłaty na poczet zobowiązań alimentacyjnych. Kolegium podkreśliło, że przepis art. 5 ust 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów ma charakter bezwzględny. Oznacza to, że po zaistnieniu jednej z przesłanek wymienionych w tym przepisie organ administracyjny jest zobowiązany wszcząć postępowanie w przedmiocie uznania dłużnika alimentacyjnego za osobę uchylającą się od zobowiązań alimentacyjnych. Jedynie w przypadku zaistnienia okoliczności określonej w art. 5 ust. 3a w/w ustawy, organ nie wydaje decyzji. Cytując przepis art. 6 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że z określonej w tym przepisie zasady praworządności, wynika obowiązek działania organów administracji publicznej zgodnie z normami (przepisami) obowiązującego prawa. Do norm tych należą w szczególności normy prawa materialnego stosowane przez organ administracji publicznej w tym przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a także normy proceduralne. Przechodząc do oceny zarzutu podniesionego przez stronę w odwołaniu, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego powinny zostać uznane za świadczenia nienależnie pobrane, gdyż zostały przyznane matce dzieci, [...], w wyniku przestępstwa, Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w sprawie uznania dłużnika za osobę uchylającą się od zobowiązań alimentacyjnych jest odrębnym postępowaniem od postępowania w sprawie przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W sprawie będącej przedmiotem odwołania, organ odwoławczy nie bada zasadności złożenia przez wierzyciela wniosku o przyznanie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego ani zasadności przyznania świadczenia. W postępowaniu tym obowiązkiem organu jest jedynie ustalenie, czy dłużnik wywiązuje się ze swoich zobowiązań alimentacyjnych. Stąd też podniesione w tym zakresie argumenty, a to, że decyzja o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego została wydana zdaniem skarżącego - w wyniku przestępstwa, nie mogą być przedmiotem ustaleń w niniejszej sprawie. Nie mają one w tym postępowaniu w ocenie Kolegium - znaczenia prawnego. Kolegium podkreśliło przy tym, że dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja o przyznaniu świadczenia i dopóki nie orzeczono w odrębnym postępowaniu administracyjnym o zwrocie przez osobę uprawnioną nienależnie wypłaconego świadczenia, to wypłacone kwoty stanowią świadczenie podlegające zwrotowi stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy, a osobą zobowiązaną jest dłużnik (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 15/11). Nadto Kolegium wskazało, że co do zasady na stronie ciąży obowiązek alimentacyjny wobec jego małoletniego dziecka. Stosownie bowiem do treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012r., poz. 788 ze zm.) rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Powyższa norma czyni [...] dłużnikiem alimentacyjnym wobec jego małoletniej córki [...]. Obowiązek alimentacyjny został następnie skonkretyzowany wyrokiem sądu powszechnego. Kolegium podkreśliło, że organ administracji prowadząc postępowanie w oparciu o przepis art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, opiera się wyłącznie na stwierdzeniu organu prowadzącego sądową egzekucję należności alimentacyjnych, iż egzekucja ta jest bezskuteczna. Organ pozbawiony jest natomiast kompetencji do badania poprawności prowadzonej egzekucji sądowej, w tym do badania prawidłowości wystawionego tytułu wykonawczego. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że podniesione w odwołaniu zarzuty nie mają znaczenia dla sprawy. Z przepisu art. 5 ust 3 pkt 1 ustawy o pomocy osobom zobowiązanym do alimentów, wprost wynika dla organu obowiązek wszczęcia postępowania w sprawie uznania dłużnika za osobę uchylającą się od zobowiązań alimentacyjnych, w sytuacji, gdy dłużnik uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego i nie składa oświadczenia majątkowego. Stosownie do powyższych ustaleń Kolegium stwierdziło, że skoro dłużnik alimentacyjny uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego i nie złożył oświadczenia majątkowego, to organ I instancji, wydając decyzję działał w trybie przewidzianym prawem i na podstawie obowiązującej normy prawnej, prawidłowo ustalił jej znaczenie, dokonując subsumcji faktów uznanych pod stosowaną normę prawną. W tej sytuacji uzasadnione jest w ocenie Kolegium stwierdzenie, że decyzja organu I instancji odpowiada obowiązującemu prawu, stąd orzeczono jak wyżej. W skardze na powyższą decyzję [...] zwrócił się do Sądu o jej rozpatrzenie, informując, że w Urzędzie Wojewódzkim we W. toczy się sprawa o cyt.: "(...) cofnięcie zezwolenia na osiedlenie ob. [...], które w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie tego zezwolenia należy będzie rozważyć wszczęcie postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń alimentacyjnych przez w/w, co wynika z poprzedniej Decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dn. [...] ([...]) (...)". Nadto w skierowanym do Sądu piśmie z dnia 25 listopada 2013 r. skarżący poinformował, cyt.: "iż [...] od 15.03.2002 r. do początku 2012 r. posługiwała się zameldowaniem czasowym i stałym uzyskanym na podstawie sfałszowanych dokumentów tj. Decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, oraz Umowie najmu lokalu mieszkalnego na którym rzekomo się znajdowała, co skutkowało pobieraniem nienależnych świadczeń nie tylko alimentacyjnych, ale również innych świadczeń z opieki społecznej i Rejonowego Urzędu Pracy w [...], co było zabronione wolą Ustawodawcy ze względu na brak zamieszkania tj. stałego zameldowania. Ponadto w 2013 r. w D. Urzędzie Wojewódzkim we W. na mój Wniosek zostało wszczęte Postępowanie Administracyjne w celu uchylenia wadliwie wydanej Karty Stałego Pobytu w [...] r., której Decyzji do tej pory jako strona i wnioskodawca nie otrzymałem. Obecnie na wokandzie Sądu Rejonowego w [...]toczy się postępowanie o ustanie świadczeń alimentacyjnych z dniem ich wydania tj. od 10.2001 r. ze względu brak zamieszkania cudzoziemca tj. [...] na terenie Polski, co skutkowało niepodleganiem pod Kodeks Opiekuńczo Rodzinny i brak Krajowej Jurysdykcji. Nadmieniam, iż w żadnym Wyroku Sądu nie było prawidłowego oznaczenia cudzoziemca uprawnionego do pobierania świadczeń alimentacyjnych, a oznaczona została wadliwie jako [...] co było niezgodne z prawem i tym samym świadczenia były wypłacane osobie nieuprawnionej (co powinno to skutkować zwrotem nienależnie pobranych świadczeń), ponieważ takimi personaliami posługuje się moja córka, a mimo to [...] pobierała świadczenia alimentacyjne od 2001 r., na małoletnią [...]." W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw tak do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jak i do jej uchylenia. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2012r., poz.1228), a to m. innymi przepis art.4 ust.1,art. 5 ust.3 i art. 5 ust. 3a ustawy. I tak w myśl art. 4 ust. 1 w/w ustawy, po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 5 ustawy, organ właściwy dłużnika przeprowadza wywiad alimentacyjny, w celu ustalenia sytuacji rodzinnej, dochodowej i zawodowej dłużnika alimentacyjnego, a także jego stanu zdrowia oraz przyczyn niełożenia na utrzymanie osoby uprawnionej, odbiera od niego oświadczenie majątkowe oraz informuje dłużnika o przekazaniu do biura informacji gospodarczej informacji gospodarczej o zobowiązaniu lub zobowiązaniach dłużnika alimentacyjnego wynikających z tytułów, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 i 2, w razie powstania zaległości za okres dłuższy niż 6 miesięcy. Z kolei zgodnie z przepisem art. 5 ust. 3 omawianej ustawy, w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: 1) złożenia oświadczenia majątkowego, 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy, 3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych — organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Powyższa regulacja oznacza, że wystąpienie którejkolwiek z w/w przesłanek pozytywnych stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Natomiast tylko, gdy ma miejsce przypadek określony w art. 5 ust. 3a ustawy, to nie zachodzi podstawa do wydania decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 3a omawianej ustawy, decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec tego dłużnika, który przez ostatnie 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze swych zobowiązań w kwocie nie niższej niż 50% wysokości bieżąco ustalonych alimentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając wystąpienie podstaw faktycznych i prawnych przemawiających za utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji o uznaniu [...] za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych – zasadnie stwierdziło, że przesłanką przemawiającą za prawidłowością takiego rozstrzygnięcia jest fakt, iż skarżący uniemożliwił przeprowadzenie z nim wywiadu alimentacyjnego, jak i nie złożył wymaganego oświadczenia majątkowego. Nadto trafnie Kolegium przyjęło, że nie ma miejsca w niniejszej sprawie przesłanka negatywna z cyt. wyżej art.5 ust.3a ustawy, jako, że z informacji uzyskanej od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] z dnia 27 lutego 2013r. wynika, że w okresie ostatnich 6 miesięcy skarżący nie dokonał żadnej wpłaty na poczet zobowiązań alimentacyjnych. W ocenie Sądu, przedstawione motywy wydania zaskarżonej decyzji, które zostały zaprezentowane przez organ odwoławczy w kontekście przytoczonych wyżej, obowiązujących przepisów ustawy, pozwalają na uznanie, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Zważyć należy, że zgodnie z cyt. wyżej art. 5 ust. 3 ustawy - do wszczęcia postępowania zmierzającego do uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od świadczeń alimentacyjnych wystarczające jest spełnienie jednej z przesłanek wskazanych w pkt. 1-3 cyt. wyżej przepisu. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że skarżący nie zastosował się do wezwania organu I instancji z dnia [...] 2012r., Nr [...] do stawienia się w tymże organie celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz złożenia oświadczenia majątkowego, pomimo iż wezwanie to odebrał osobiście w dniu 11 grudnia 2012 r. Istotne jest przy tym, że w przedmiotowym wezwaniu, skarżący został poinformowany (pouczony) nie tylko o konsekwencjach niestawiennictwa w organie, lecz w piśmie tym organ przytoczył również tekst właściwych przepisów, które w sprawie miały zastosowanie. Podobnie uczynił organ w wydanym w dniu 4 lutego 2013r. postanowieniu o wszczęciu postępowania w sprawie uznania skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, a które to postanowienie odebrał również osobiście skarżący w dniu 18 lutego 2013r.. Na podkreślenie zasługuje, że organ w przedmiotowym postanowieniu, poinformował skarżącego o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, w tym o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 10 k.p.a. Wskazać należy, że okoliczności podnoszone tak w odwołaniu, jak i w skardze oraz podczas rozprawy, a dot. m. innymi zachowań [...], nie zwalniały skarżącego od konieczność wzięcia udziału w wywiadzie alimentacyjnym (środowiskowym) i złożenia oświadczenia majątkowego, zwłaszcza, że złożenie przedmiotowego oświadczenia majątkowego przez dłużnika alimentacyjnego jest obwarowane sankcją karną z art. 233 § 1 k.k. za złożenie fałszywego zeznania, co zaś wynika wprost z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Oznacza to, że pozytywne przesłanki, enumeratywnie wymienione w cyt. wyżej art. 5 ust. 3 w/w ustawy, uprawniały organ I instancji do wszczęcia postępowania w sprawie uznania [...] za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Istotne jest przy tym, że przepisy w/w ustawy dotyczące postępowania w sprawie uznania za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw i to bez względu na indywidualną sytuację osoby względem której toczy się owo postępowanie. Jak to już Sąd wyżej zauważył, prawodawca w art.5 ust.3 omawianej ustawy w sposób bardzo ścisły określił przesłanki wszczęcia postępowania dotyczącego uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Wystarcza natomiast, by materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na realizację jednej z przesłanek wymienionych w cyt. wyżej art. 5 ust. 3 ustawy, a co w niniejszej sprawie miało miejsce. Dodatkową, istotną w sprawie okolicznością jest także to, iż jak ustalił organ I instancji i co zawarł ów organ w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] 2013r., cyt.: " (...) z posiadanej dokumentacji wynika, iż bezpośrednio przed wydaniem niniejszej decyzji skarżący w okresie ostatnich 6 miesięcy nie wywiązywał się Pan w każdym miesiącu z obowiązku alimentacyjnego w kwocie co najmniej 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów (...)". Podkreślić przy tym należy, że w aktach sprawy znajduje się dokument zatytułowany : "ZAŚWIADCZENIE O DOKONANYCH WPŁATACH" , wystawiony przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] w dniu 27 lutego 2013r., gdzie Komornik ów jednoznacznie stwierdza, iż w okresie ostatnich 6 miesięcy nie wyegzekwowano od dłużnika [...] żadnej kwoty, powołując przy tym m. innymi na wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] 2002, sygn.akt [...]. W świetle powyższych ustaleń, podnoszone przez skarżącego na rozprawie twierdzenia, iż płaci alimenty na [...] (na konto córki) a nie na [...], jak robią to organy, jak również na rzecz córki świadczy pomoc rzeczową, nie mogą stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym, jak i miał możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz możliwości składania wniosków dowodowych. W okolicznościach niniejszej sprawy, także powoływanie się skarżącego na postępowanie w sprawie zameldowania [...], jak i Jej pobytu na terenie naszego kraju, a także podjęcie działań zmierzających do wzruszenia wyroku w sprawie alimentów na rzecz [...] – nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, z tego to przede wszystkim względu, że postępowanie w niniejszej sprawie uregulowane jest cyt. wyżej przepisami ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i tylko przesłanki określane w tejże ustawie mają znacznie prawne. W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by zaskarżoną decyzja, jak poprzedzająca ją decyzja o organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.