IV SA/Wr 52/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr. [...] Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2016 poz. 23 dalej k.p.a.) , art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t j. Dz.U. z 2015 r. poz. 149 dalej ustawa) po rozpatrzeniu odwołania Z. M. (dalej skarżący, strona) utrzymał w mocy decyzję Starosty O. (dalej organ I instancji) z dnia [...] września 2015 r., nr [...], orzekającej po wznowieniu postępowania o: - uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2014r. orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 listopada 2014r. z powodu podjęcia pracy, - utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 15 lutego 2013r. z powodu podjęcia pracy. W dniu 29 grudnia 2010r. skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy ( dalej P.U.P.) jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6 stycznia 2011 r. do dnia 5 lipca 2011r. Od dnia 4 kwietnia 2013r. do dnia 13 maja 2013r. skarżący odbywał szkolenie, na które został skierowany przez P.U.P. Za czas szkolenia otrzymał stypendium, przyznane decyzją [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. W dniu 18 listopada 2014r. skarżący zgłosił podjęcie pracy od dnia 4 listopada 2014r. W związku z tym decyzją z dnia [...] listopada 2014r., nr [...] orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 listopada 2014r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej). Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015r. wznowiono postępowanie w sprawie przyznania prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia i utraty prawa do stypendium z dniem jego ukończenia oraz utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 listopada 2014r., gdyż na podstawie raportu ZUS U1 wygenerowanego przez P.U.P. stwierdzono, że skarżący od dnia 15 lutego 2013r. pracował w firmie A Sp. z o.o. i nie zgłosił tego faktu w P.U.P. Tymczasem zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, bezrobotnym jest osoba m.in. niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. W związku z tym skarżący od dnia 15 lutego 2013r. nie mógł posiadać statusu osoby bezrobotnej. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie zarzucając jej nieważność. Wskazał, że nie zgadza się także na zmianę decyzji w sprawie przyznanego stypendium w związku z odbywanym szkoleniem na koparko - ładowarkę. Stwierdził, że informował urząd pracy o podjęciu pracy w 2013 r., natomiast urząd w jego sprawie podejmuje czynności bezprawne i niezgodne ze stanem faktycznym. W ocenie strony jest to działanie zaplanowane i celowe, które jest sprzeczne z zasadą współżycia społecznego, a urząd pracy od dłuższego czasu kieruje go do nieodpowiednich pracodawców, podważa przedłożone przez stronę dokumenty, a właściwych ofert mu nie przedstawia. Podał, że w 2011 r. wystąpił o przekwalifikowanie, lecz ostatecznie szkolenie dotyczące wózków widłowych odbył we własnym zakresie. Dalej wskazał, że urząd pracy zarzuca mu niezgłoszenie podjęcia pracy na podstawie umowy zlecenia. Potwierdził, że 15 lutego 2013 r. faktycznie podjął pracę na podstawie umowy zlecenie za 430 zł miesięcznie i stwierdził, że informował o tym urząd pracy w dniu 22 lutego 2013 r., gdyż już wcześniej, jak podał prawdopodobnie w grudniu 2012r. rozpoczął starania o przekwalifikowanie zawodowe na koparko-ładowarkę, wyjaśniając co to za praca. Skarżący podał, że w dniu 24 marca 2013 r. przedłożył w urzędzie pracy pismo w sprawie umowy zlecenia. Urząd pracy nie robił żadnych problemów, a teraz twierdzi, że nie wiedział nic o umowie i żąda zwrotu kosztów szkolenia. Zainteresowany wskazał również, że pracownicy urzędu pracy zabrali mu oryginały dokumentów dotyczących szkolenia, natomiast później dowiedział się od kolegów ze szkolenia, że od nich nikt dokumentów nie żądał. Według odwołującego się w całej sprawie jest wiele zastanawiających okoliczności, m.in. pismo nazwane postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015r., w którym urząd wznawia postępowanie ale nie pisze jakie, czego dotyczyło, kiedy zostało wszczęte i jak się zakończyło. Skarżący podniósł, że aktualnie wydano decyzję odnośnie w.w. szkolenia na koparko- ładowarkę, w której obarcza się go winą za błędy urzędu pracy, a być może jest to celowe zaplanowane działanie urzędu pracy. Do odwołania załączył kserokopie: postanowienia z dnia [...] sierpnia 2015 r., zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2015 r., opinii doradcy zawodowego o predyspozycjach zawodowych z dnia 7 lipca 2011r. pismo z dnia 24 marca 2013 r., w którym informuje urząd pracy o wykonywaniu pracy oraz wydruki ze strony urzędu pracy z ofertami pracy, z których według odwołującego się, nie może skorzystać ponieważ pracodawcy żądają skierowania z urzędu pracy. Skarżący złożył również wydruki wiadomości e-mail w tej samej sprawie, w których podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu i stwierdził, że urząd pracy świadomie kłamie i sporządza nieistniejące decyzje na potrzebę chwili. Załączył również kserokopie pism otrzymanych z urzędu pracy w tej sprawie. W toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że skarżący z dniem 29 grudnia 2010r. został zarejestrowany w P.U.P. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku w okresie od dnia 6 stycznia 2011 r. do dnia 5 lipca 2011 r. W dniu rejestracji oświadczył, że nie jest osobą zatrudnioną i zobowiązał się do bezzwłocznego informowania urzędu pracy o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, co potwierdził własnoręcznym podpisem na karcie rejestracyjnej bezrobotnego i na informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy. Podpisana przez stronę informacja zawierała pouczenie, o okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej oraz obowiązkach bezrobotnego. Z akt sprawy wynika, że P.U.P., pismem z dnia 12 marca 2013 r. wezwał skarżącego do zgłoszenia się w dniu 18 marca 2013r., celem skierowania do doradcy zawodowego, w zakresie ustalenia predyspozycji do uczestnictwa w szkoleniu "operator koparko-ładowarki". Pismem z dnia 25 marca 2013 r, (odebranym, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru osobiście przez stronę w dniu 28 marca 2013 r.), strona została poinformowana, że wniosek o zorganizowanie szkolenia zostanie rozpatrzony pozytywnie, po doręczeniu zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy w charakterze operatora koparko ładowarki, ( w terminie do 29 marca 2013 r.) Kolejnym pismem z dnia 29 marca 2013r. poinformowano stronę o terminie rozpoczęcia szkolenia i wezwano w celu odbioru skierowania na to szkolenie. W dniu 4 kwietnia 2013 r. skarżący otrzymał skierowanie na szkolenie operator koparko-ładowarki. Szkolenie trwało od 4 kwietnia 2013 r. do 13 maja 2013 r. Obiór skierowania skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. Skierowanie to zawierało również oświadczenie, że na dzień skierowania na szkolenie skarżący jest osobą bezrobotną w myśl przepisów ustawy, a także oświadczenie, że strona zapoznała się z prawami i obowiązkami osoby skierowanej na szkolenie i zobowiązała się do ich przestrzegania. Fakt otrzymania jednego egzemplarza powyższej informacji odwołujący się potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 4 kwietnia 2013 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r, oraz z dnia [...] maja 2013 r. orzeczono o przyznaniu stronie prawa do stypendium od dnia 4 kwietnia 2013 r. do dnia 13 maja 2013 r., a później utracie prawa do stypendium z dniem 14 maja 2013r.,. W przekazanych aktach sprawy znajdują się również wydane zainteresowanemu skierowania do pracy i na giełdę pracy, z których wynika, że nie został przyjęty do pracy, natomiast zatrudnienie podjął dopiero w dniu 4 listopada 2014r., co potwierdza przedłożona umowa o pracę. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] listopada 2014r. orzeczono o pozbawieniu strony statutu osoby bezrobotnej z dniem 4 listopada 2014 r. z powodu podjęcia pracy. Następnie na podstawie raportu składek ZUS – U1, P.U.P. ustalił, że zainteresowany w okresie od dnia 15 lutego 2013 r. do dnia 9 listopada 2014 r. podlegał zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenie lub umowę o świadczenie usług w firmie A Sp. z o.o. Wobec tego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015r. wznowiono postępowanie w sprawach: przyznania zainteresowanemu prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia od dnia 4 kwietnia 2013r. do dnia 13 maja 2013r., utraty przez stronę prawa do stypendium z dniem 14 maja 2013r. oraz utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 listopada 2014r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej). Skarżący pismem z dnia 26 sierpnia 2015 r. poinformował, że z uwagi na dwukrotne zgłoszenie w urzędzie pracy faktu podjęcia pracy, nie rozumie treści tego pisma. Według strony dowodem tego jest powołane postanowienie, w którym urząd pracy pisze, że wznawia postępowanie, co według zainteresowanego świadczy o tym, że urząd coś w tej sprawie robił, w związku z jego informacjami o zatrudnieniu. Podał, że nie rozumie dlaczego urząd dopiero teraz wznowił postępowanie, skoro takie informacje posiadał już od lutego i marca 2013r. i nie wie co się stało z tym poprzednim postępowaniem. Wskazał, że nie rozumie dlaczego urząd pracy w przypadku ustnego zgłoszenia o podjęciu pracy w "B" odnotował ten fakt, a w 2013 r. mimo dwukrotnego osobistego informowania nie uczynił tego. Organ I instancji nie uznając za udowodnione wyjaśnień strony i wydał opisana na wstępie decyzję z dnia [...] września 2015 r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] września .2015 r. Skarżący złożył drogą elektroniczną, odwołanie od tej decyzji. W związku z tym, że powyższe pismo nie spełniało wymogów przewidzianych w art 63 k.p.a., a wobec bezskutecznych prób organu I instancji zmierzających do szybkiego uzupełnienia brakującego podpisu strony, Organ odwoławczy pismem z dnia 19 października 2015r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braku wniesionego odwołania. Skarżący w zakreślonym terminie (tj. 26 października 2015 r.) podpisał odwołanie. Równolegle organ I instancji pismem z dnia 23 września 2015 r. wezwał zainteresowanego o przedłożenie oryginału pisma z dnia 24 marca 2013 r., którego kopię załączył do odwołania. Skarżący w odpowiedzi pismem z dnia 29 września 2015r. oświadczył, że nie może dostarczyć oryginału tego pisma, ponieważ oryginał został złożony w urzędzie pracy P.U.P. i urząd posiada oryginał. Strona natomiast posiada kopię tego oryginału, po tylu latach nie dając gwarancji, że to jest pierwsza kopia, Kolejnym pismem z dnia 6 października 2015 r. ponownie wezwano stronę do przedłożenia posiadanego egzemplarza pisma z dnia 24 marca 2013 r. Strona w odpowiedzi pismem z dnia 11 października 2015 r. podtrzymała wcześniejsze stanowisko. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę uznał rozstrzygnięcie organu I instancji za zgodne z obowiązującym prawem. Na wstępie wyjaśniono, że zaskarżona decyzja została wydana po wznowieniu postępowania, które umożliwia ponowną weryfikację decyzji ostatecznej, jeżeli zaistnieje jedna z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a k.p.a. i art. 145b k.p.a. Zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Dalej wskazano, odnosząc się do zarzutów odwołania, że organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wszczął postępowania w trzech sprawach dotyczących skarżącego, tj. przyznania prawa do stypendium od dnia 4 kwietnia 2013r., utraty prawa do stypendium od dnia 14 maja 2013r. oraz utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 listopada 2014r. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżona decyzja rozstrzyga jedynie w sprawie utraty przez zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej. Wobec powyższego postępowanie w sprawie przyznania i utraty przez stronę prawa do stypendium oraz wszystkie okoliczności i argumenty podniesione w tym zakresie w odwołaniu nie mogły być uwzględnione w niniejszym postępowaniu. Dotyczy ono bowiem wyłącznie utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej, natomiast w sprawie przyznania i utraty prawa do stypendium przez skarżącego, organ pierwszej instancji powinien wydać odrębne decyzje. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest zatem ustalenie, czy w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2014r., nr [...] orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 listopada 2014r., organ pierwszej instancji miał podstawy do wznowienia postępowania i czy okoliczności stanowiące podstawę tego wznowienia były wystarczające do jej uchylenia. Tymczasem zgodnie z art, 151 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art:. 145 § 1,145a lub 145b k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Podstawą wznowienia postępowania, wskazaną w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2015r. był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Taką okolicznością według organu pierwszej instancji był ujawniony na podstawie raportu składek ZUS U1 fakt świadczenia pracy przez stronę na podstawie umowy zlecenia w okresie od dnia 15 lutego 2013 r. do dnia 31 marca 2014 r. Okoliczności tej strona nie kwestionuje, jednocześnie potwierdzając we wszystkich pismach, że wykonywała umowę zlecenie w badanym okresie. Sporna natomiast pozostaję kwestia dotycząca zgłoszenia pracy w 2013 r. w P.U.P. W aktach sprawy, w tym w karcie rejestracyjnej bezrobotnego i innych przekazanych przez P.U.P. aktach, nie ma żadnej informacji o dokonaniu takiego zgłoszenia przez odwołującego się w 2013 r. Natomiast skarżący twierdzi, iż osobiście informował urząd pracy o tej okoliczności. Na potwierdzenie załączył do odwołania kopię- pisma z dnia 24 marca 2013 r., w treści której informuje urząd pracy, że związku z faktem skierowania go na kurs operatora koparko-ładowarki, świadczy pracę na podstawie umowy zlecenie. W treści kopii powołanego pisma wskazuje również, że o fakcie podjęcia pracy informował urząd pracy pismem z dnia 22 lutego 2013 r. Organ odwoławczy w wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego nie uwzględnił argumentacji strony odnośnie dokonania zgłoszenia podjęcia pracy w 2013r. W opinii organu pismo z dnia 24 marca 2013 r. na które powołuje się skarżący nie jest wystarczające do potwierdzenia tego faktu. Strona przedłożyła bowiem wyłącznie jego kopię, a data jego domniemanego złożenia, tj. 24 marca 2013 r. przypadała w niedzielę, a więc w dzień wolny od pracy dla urzędu. W związku z tym, że wskazana kopia pisma, jako jedyny dowód w sprawie budziła wątpliwości, a z pozostałych akt sprawy nie wynika, aby strona dokonała w 2013r. zgłoszenia podjęcia pracy, na podstawie art, 76a k.p.a., organ wystąpił o przedłożenie przez stronę oryginału powołanego dokumentu. Skarżący pomimo dwukrotnego wezwania nie przedłożył oryginału załączonej do odwołania kopii pisma. W opinii organu wyjaśnienia strony, że to urząd pracy posiada jego oryginał nie mogły zostać uwzględnione. Strona bowiem była wezwana do przedłożenia oryginału pisma, którego kopię załączyła do odwołania, a zatem jak doprecyzowano w wezwaniu z dnia 6 października 2015 r., do przedłożenia posiadanego przez stronę egzemplarza pisma. Wyjaśnienia, że po tylu latach skarżący nie gwarantuje, iż posiadany przez niego dokument nie jest kolejną kopią, w ocenie organu odwoławczego zostały uznane za niewystarczające. Jeżeli strona nie była pewna, który z egzemplarzy jest oryginalny, mogła przedłożyć wszystkie posiadane egzemplarze. Organ odwoławczy podzielił także wątpliwości organu I instancji, odnośnie samej treści pisma z dnia 24 marca 2013 r. Strona w dniu 24 marca 2015 r. nie została bowiem jeszcze skierowana na szkolenie, a w piśmie tym wyraźnie wskazuje na tę okoliczność. Pismo z dnia 12 marca 2013 r., które sama powołuje, nie było skierowaniem na szkolenie, a jedynie jak sam odwołujący zauważył wezwaniem i dopiero później, po przedłożeniu niezbędnych dokumentów skarżący otrzymał skierowanie na szkolenie. Zatem w dniu 24 marca 2013 r., strona nie miała jeszcze gwarancji skierowania na szkolenie. Skierowanie otrzymała dopiero w dniu 4 kwietnia 2013r. i własnoręcznym, podpisem potwierdziła, że jest osobą bezrobotną w myśl przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach synku pracy, Podpisane przez skarżącego skierowanie zawierało także oświadczenie, że zapoznał się z prawami i obowiązkami osoby skierowanej na szkolenie i zobowiązała się do ich przestrzegania. Z tej racji organ odwoławczy nie uznała wyjaśnień strony zawartych w odwołaniu, dotyczących zgłoszenia w 2013r, faktu podjęcia pracy, zwłaszcza jeżeli strona w momencie otrzymania skierowania na szkolenie w dniu 4 kwietnia 2013r. własnoręcznym podpisem potwierdziła, że jest osobą bezrobotną w rozumieniu ustawy, tj, jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej. Ponadto, jak zauważono skarżący był prawidłowo pouczony oprawach i obowiązkach bezrobotnego, a ich znajomość i zobowiązanie do przestrzegania potwierdził własnoręcznym podpisem. Jednocześnie wskazano, że pozostałe zarzuty dotyczące pracowników urzędu pracy, w szczególności potwierdzania przez nich nieprawdy i tworzenia nowych dowodów, nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Przedłożone dokumenty, również te załączone przez stronę, potwierdzają okoliczności wskazane przez urząd pracy, natomiast zarzuty dotyczą jedynie interpretacji tych dowodów, z którą nie można się zgodzić. W następstwie tego uznano, że organ pierwszej instancji w dniu wydania decyzji z dnia [...] listopada 2014r., nr [...], orzekającej o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 listopada 2014r., nie posiadał wiedzy o wykonywaniu przez stronę innej pracy zarobkowej. Tym samym zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, Starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, m.in. jeżeli wykonuje inną pracę zarobkową. Tymczasem z akt sprawy wynika, że od dnia 15 lutego 2013r., skarżący świadczył pracę na podstawie umowy zlecenia, a więc od tego dnia nie spełniał definicji osoby bezrobotnej określonej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając naruszenie: - art. 156 § 1 ust. 3,2,5, 7 k.p.a. z uwagi na fakt poświadczenia nieprawdy przez organ II instancji; - art. 35 § 1-3 k.p.a. w szczególności rażące naruszenie art. 36 §1 i 2 k.p.a. ponieważ organ odwoławczy nie dotrzymał żadnych terminów, jak również nie podał przyczyn opóźnień i nowych terminów; - art. 75 §1 w postaci manipulacji przez organy obu instancji dowodami dla osiągnięcia własnego celu i w związku z tym pomniejszanie i pomijanie dowodów składanych przez stronę, a nawet posługiwanie się w tym celu sfałszowaną dokumentacją przez organ I instancji (pismo z dnia 23 września 2015r., nr [...] strona druga oraz pismo z dnia 12 marca 2013 r. znak [...]. W uzasadnieniu skargi strona zawarła polemikę ze stanowiskiem organu, ponawiając szczegółowo przytoczoną argumentację odwołania. Skarżący dodatkowo w kontekście, okoliczności dotyczącej podjęcia przez niego pracy na umowę zlecenie w dniu 15 lutego 2013r. w firmie "A", odwołał się do art. 2 pkt .1 ust. 2 lit h. Wywodząc, że spełnia wymogi ustawy dotyczące osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku bowiem poinformował organ o podjęciu pracy, wyraził pełną dyspozycję względem organu I instancji i nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W pismach procesowych z dnia 16 lutego 2016 r. oraz 23 lutego 2016 r. skarżący zawarł polemikę ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm.). Zgodnie z art. 134 tej ustawy, sądy co do zasady, z wyjątkiem skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 57a) nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Sąd nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl przywołanego powyżej przepisu mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody D. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, która została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w trybie wznowienia postepowania. Zgodnie z przepisem art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Po wznowieniu postępowania zakończonego wymienioną w zaskarżonej decyzji decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. orzeczono o uchyleniu decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 listopada 2014 r. z powodu podjęcia pracy, oraz utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 15 lutego 2013 r. z powodu podjęcia pracy. Z akt sprawy tj. z raportu składek ZUS U1 (k. 7 akt adm.) z dnia 21 sierpnia 2015 r. wynika, że skarżący w okresie od 15 lutego 2013 r. do dnia 9 listopada 2014 r. podlegał zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenie lub umowę o świadczenie usług w firmie A Sp. z o.o. Z tej racji zgodzić się należy ze stanowiskiem organów orzekających, że ujawnienie tego faktu stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy stanowiło przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną wydaną w sprawie skarżącego przez starostę. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z tego przepisu, mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mają być: a) nieznane organowi, które wydał decyzję i b) muszą istnieć w dniu wydania decyzji, której wznowienie dotyczy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wbrew stanowisku skarżącego wystąpiła. Zatem zasadnie uznano, że organ pierwszej instancji w dniu wydania decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], orzekającej o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 listopada 2014r., nie posiadał wiedzy o wykonywaniu przez stronę innej pracy zarobkowej. Organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący, zgodnie z art. 80 k.p.a., przeanalizował wszystkie powołane dowody, wskazując w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Innymi słowy wyłożył z jakich względów nie uwzględnił argumentacji strony odnośnie rzekomego dokonania zgłoszenia podjęcia pracy w 2013 r. Istotnie pismo z dnia 24 marca 2013 r., na które powołuje się skarżący zarówno na etapie postepowania odwoławczego, jak i w skardze nie może zostać uznane za wiarygodny dowód w tej sprawie. Jak trafnie zauważono, strona dołączyła do odwołania wyłącznie jego fotokopię. Skarżący mimo dwukrotnego wezwania o przedłożenie posiadanego przez stronę oryginalnego egzemplarza pisma jedynie uporczywie twierdził, że to organ jest w posiadaniu oryginału tego pisma, a posiadany przez niego egzemplarz pisma może być tylko kolejną jego kopią. Takie wyjaśnienia nie mogą być uznane za wystarczające, w istocie tak jak argumentuje to organ jeżeli strona nie była pewna, który z egzemplarzy jest oryginalny, mogła przedłożyć dla celów dowodowych wszystkie posiadane egzemplarze. Ponadto organ odwoławczy w przejrzysty sposób przedstawił swoje wątpliwości odnośnie tego pisma począwszy od daty jego domniemanego złożenia, tj. 24 marca 2013 r. która przypadała w niedzielę, a więc w dzień wolny od pracy dla urzędu, jak i samej jego treści. Strona w dniu 24 marca 2013 r. nie została jeszcze bowiem skierowana na szkolenie, a w piśmie tym wyraźnie wskazuje na tę okoliczność. Skierowanie otrzymała dopiero w dniu 4 kwietnia 2013 r. i własnoręcznym, podpisem potwierdziła, że jest osobą bezrobotną w myśl przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach synku pracy. Podpisane przez skarżącego skierowanie zawierało także oświadczenie, że zapoznał się z prawami i obowiązkami osoby skierowanej na szkolenie i zobowiązał się do ich przestrzegania. W konsekwencji należało przyjąć, że wyjaśnienia strony zawarte w odwołaniu, dotyczące zgłoszenia w 2013 r, faktu podjęcia pracy, zwłaszcza jeżeli strona w momencie otrzymania skierowania na szkolenie w dniu 4 kwietnia 2013r. własnoręcznym podpisem potwierdziła, że jest osobą bezrobotną w rozumieniu ustawy, tj. jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej nie zasługują na uwzględnienie. Tym bardziej, że organy administracji publicznej zajmujące się sprawą skarżącego, nie zaniedbały wobec skarżącego obowiązku wynikającego art. 36 ust. 1 pkt 7 ustawy tj. informowania go o przysługujących mu uprawnieniach lub obowiązkach. Nie sposób także, przyjąć proponowanej przez skarżącego wadliwej interpretacji definicji bezrobotnego dokonanej na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy. Podkreślić trzeba, że stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub i, j, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nadto, spełnia pozostałe warunki przewidziane w tym przepisie. Jednym z tych warunków jest nieuzyskiwanie miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Spełnienie tej przesłanki, łącznie z innymi, wymienionymi w art. 2 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy jest niezbędne zarówno dla uzyskania jak i zachowania statusu bezrobotnego. Posiadanie tego statusu wyklucza podjęcie pracy zarobkowej, czyli stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 11, wyklucza także wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, czy umowy o dzieło. W przeciwnym razie, w odniesieniu do osoby posiadającej status osoby bezrobotnej, organ zobowiązany jest, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 wymienionej ustawy, podjąć rozstrzygnięcie w przedmiocie pozbawienia jej tego statusu. Powołany przepis reguluje tę kwestię w sposób kategoryczny i nie pozostawia organowi swobody w decydowaniu o ewentualnym pozbawieniu bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej. W niniejszej sprawie z akt sprawy tj. raportu ZUS U1 z dnia 21 sierpnia 2015r. wynika, że skarżący od dnia 4 listopada 2014r. podlegał zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych jako osoba wykonująca umowę zlecenie. W tych okolicznościach, Sąd pragnie podkreślić, że twierdzenia skarżącego jakoby z literalnego brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 2h ustawy wynikało zezwolenie dla osoby bezrobotnej do uzyskiwania przychodów z tytułu wykonywania umowy zlecenia, umowy agencyjnej, czy umowy o dzieło przy jednoczesnym zachowaniu warunku aby nie przekraczały one miesięcznie wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, są nieuprawnione. Takie rozumienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy nie jest dopuszczalne. Wskazać należy, że definicja osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i nie pozostawia miejsca na dowolną ich interpretację. W rozumieniu ustawy osobą bezrobotną jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, czyli niewykonująca pracy i nieświadcząca usług na podstawie między innymi umowy agencyjnej, umowy zlecenia i umowy o dzieło (art. 2 ust. 1 pkt 11). Przesłanki nieuzyskiwania miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę nie można rozpatrywać w oderwaniu od tych podstawowych warunków uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Zatem tylko osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, która jednocześnie nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, może być uznana za osobę bezrobotną. W związku z tym, przy analizie przedmiotowej sprawy nie miała znaczenia kwestia wysokości uzyskanego przez skarżącego w ramach zawartej umowy o dzieło przychodu. (por. wyr. NSA z dnia 6 maja 2008r. sygn. akt I OSK 1123/07 publ. LEX nr 471501) Także pozostałe zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W tym kontekście należy bowiem wskazać, za organem odwoławczym, że wszystkie okoliczności powołane przez organ znajdują potwierdzenie w dokumentacji dowodowej, tym bardziej, że stosownie do treści art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Same wyjaśnienia strony, czy dopisane przez stronę daty odebrania pism, nie są wystarczające do obalenia mocy dowodowej dokumentów urzędowych. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku także zarzuty dotyczące naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisu art. 75 k.p.a. rozumianego przez skarżącego jako pomijanie dowodów zgłoszonych przez stronę, bowiem wszelkie argumenty nie dotyczące przedmiotu sprawy, tj. w szczególności podniesione przez stronę okoliczności odnoszące się do rejestracji w urzędzie pracy w 1993 r., domniemanego zabrania badań lekarskich, opinia o predyspozycjach zawodowych z 2011 r., czy też decyzja dotycząca szkolenia na koparko - ładowarkę, jako niepozostające w jakimkolwiek związku z przedmiotową sprawą nie mogły zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu. Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 35 i art. 36 K.p.a. związany z niezałatwieniem sprawy w terminie nie mógł mieć żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Niedotrzymywanie przez organy orzekające terminów rozpoznawania sprawy znajdują ochronę na gruncie innych instytucji procesowych postępowania sądowoadministracyjnego, tj. skargi na bezczynność czy przewlekłość organów administracji publicznej i ich rozważanie odbywa się w odrębnych postępowaniach. Nadto wszystkie omyłki, które wylicza skarżący w kontekście zarzutu "tworzenia nowych dowodów", zostały sprostowane w trybie art. 113 k.p.a. Nie sposób zatem w tych przypadkach mówić o nieistniejących decyzjach, czy celowym działaniu na szkodę strony. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów, a ewentualne omyłki, które należało sprostować, nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego rażącego naruszenia prawa i żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji należy wskazać, że Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia takiego wniosku strony. O rażącym naruszeniu prawa (art. 156 § 1 pkt 2Kpa) można mówić w sytuacji, gdy orzeczenie w sposób ewidentny i oczywisty narusza przepis prawa. Natomiast w niniejszej sprawie, podnoszone wobec organów obu instancji zarzuty, dotyczą odmiennej interpretacji przez skarżącego dowodów oraz przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego, z którą, jak wykazano powyżej nie można się zgodzić. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania. Jest to odrębny, niekonkurencyjny tryb w stosunku do regulacji art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., na którą powołuje się skarżący. Jego istota polega właśnie na wzruszeniu prawomocności decyzji. Wobec powyższego pomimo, że zaskarżona decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczna, nie można mówić o nieważności decyzji także i z tego powodu. Brak jest również jakichkolwiek podstaw, aby uznać, iż zaskarżona decyzja była niewykonalna (art. 156 § 1 pkt 5 Kpa). Z kolei powołany przez stronę art. 156 § 1 pkt 7 kpa odsyła do przepisów szczególnych, które będą stanowiły o wadzie decyzji powodującej jej nieważność z mocy prawa. W rozpatrywanej sprawie są to regulacje ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które skarżący, głównie w odniesieniu do art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy błędnie interpretuje. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości