IV SA/Wr 52/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 17 maca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 23 grudnia 2019 r. J. S. (dalej: strona, skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2019 r., uchylającą w całości decyzję wydaną przez Burmistrza Miasta C. z dnia [...] września 2019 r., nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (punkt 1) i przyznającą skarżącemu od dnia 1 listopada 2019 r. świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 1.583,00 złotych (punkt 2). W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że kwestionuje wydaną decyzję w zakresie punktu 2, dotyczącego ustalenia okresu zasiłkowego, albowiem świadczenie pielęgnacyjne winno być jej przyznane począwszy od maja 2019 r., nie zaś od listopada 2019 r. W miesiącu tym strona złożyła bowiem komplet dokumentów o ustalenie prawa do powyższego świadczenia, rezygnując jednocześnie z przysługującego jej dotychczas specjalnego zasiłku opiekuńczego. Z tych powodów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w części, tj. w zakresie punktu 2 i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Udzielając odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] – wydaną w trybie autokontroli – uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2019 r. w punkcie 2 i przyznało skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne począwszy od dnia 1 maja 2019 r., dokonując jednocześnie rozliczenia pobranego wcześniej za okres od maja do października 2019 r. specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz stwierdzając, że działanie Kolegium nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Kolegium wniosło o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W stanie faktycznym niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Kolegium w całości uwzględniło skargę wniesioną na decyzję z dnia [...] listopada 2019 r. wydaną w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jak wynika bowiem z treści decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2020 r., rozstrzygnięcie z dnia [...] listopada 2019 r. zostało uchylone w zaskarżonej części, tj. w zakresie punktu 2, a świadczenie pielęgnacyjne przyznane stronie skarżącej od dnia 1 maja 2019 r., tj. począwszy od miesiąca złożenia wniosku. Kolegium oceniło również charakter stwierdzonego naruszenia prawa. W świetle powyższych okoliczności należało zatem uznać, że zaskarżona decyzja została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego w zaskarżonej części na podstawie art. 54 § 3 u.p.p.s.a. W związku z tym, że w toku postępowania przestał istnieć przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, brak było już podstaw do rozpoznania wniesionej skargi. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Za "inną przyczynę" należy zaś uznać uchylenie decyzji będącej przedmiotem skargi w trybie art. 54 § 3 u.p.p.s.a (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I OZ 1605/16 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Jak stanowi art. 201 § 1 u.p.p.s.a., w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 u.p.p.s.a. skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu. Mając na względzie powołaną regulację, a także treść art. 205 § 2 u.p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) należało zatem w punkcie II sentencji orzeczenia zasądzić od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, obejmujących koszty zastępstwa procesowego.