IV SA/Wr 529/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz-Sass, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 marca 2016 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adw. P. M. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. | | | | | | Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało w dniu 22 kwietnia 2015 r. przez S. O. (dalej wnioskodawca, strona, skarżący) wnioskiem o przyznanie specjalnego zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu energii elektrycznej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 41 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 ust. 3, art. 7 pkt 6 i art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163) Prezydent W. odmówił stronie przyznania zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie do zakupu energii elektrycznej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, kto i na jakiej podstawie oraz według jakich zasad ma prawo do finansowego wsparcia, zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej. Przytoczył ustalenia poczynione podczas aktualizacji wywiadu środowiskowego, z którego wynika, że wnioskodawca (w wieku [...]) lat prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jest właścicielem domu jednorodzinnego, położonego we W. oraz działki, na której znajduje się dom. W marcu 2015 r. łączny dochód strony wyniósł 1653,74 zł. Organ I instancji stwierdził, że dochód strony przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej (542 zł), dodatkowo strona dysponuje znacznym majątkiem, ponieważ jest właścicielem domu jednorodzinnego i działki. Organ ustalił, że po uwzględnieniu wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania oraz uiszczeniu rat zaciągniętych kredytów, stronie pozostaje 438,36 zł na zaspokojenie pozostałych potrzeb bytowych (w tym żywności). Według organu w sytuacji strony nie wystąpiły szczególne przesłanki, które uzasadniałyby przyznanie pomocy w tej formie. Zwrócił uwagę na to , że strona nie wykorzystuje własnych możliwości wyjścia z trudnej sytuacji, tj. np. nie decyduje się na zamianę domu na mniejsze mieszkanie, czy też wynajem pokoju bądź pokoi. Nadto pomimo posiadania własnego dochodu, strona nadmiernie się zadłuża, a spłata zadłużenia stanowi zbytnie obciążenie dla budżetu domowego. W odwołaniu się od powyższej decyzji strona wywodziła, że wywiesiła na plocie ogłoszenie o zamiarze wynajęcia lub sprzedaży połowy domu i załączyła fakturę za energię elektryczną na kwotę 706,36 zł. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej, prawo do bezzwrotnych świadczeń pieniężnych, w tym również do zasiłku celowego, przysługuje - co do zasady - osobom i rodzinom, których dochód nie przekracza kwot wymienionych w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Dochód wnioskodawcy wynosi 1653,74 zł, zaś kryterium dochodowe w jego przypadku - 542 zł, a zatem wyklucza możliwość przyznania zasiłku celowego. Organ podkreślił, że ustawodawca przewidział możliwość udzielenia pewnych form pomocy pomimo przekroczenia kryterium dochodowego. Zgodnie z art. 41 pkt 1 powołanej ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy, w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Według Kolegium ze stanu faktycznego sprawy, jak również z twierdzeń odwołania, nie wynika, aby zaistniały okoliczności, uzasadniające przyznanie świadczenia o takim charakterze. Organ II instancji stwierdził, że w sytuacji odwołującego nie miały miejsca jakieś szczególne wydarzenia, mające charakter wyjątkowych i nie dających się przewidzieć zdarzeń, które powodowałyby konieczność przyznania pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego. W aktach sprawy nie ma dowodów, które wskazywałyby na nadzwyczajne okoliczności, które zaistniały w życiu strony, a które wymagają pomocy finansowej ze strony organów pomocy społecznej. W tym kontekście organ odwoławczy podkreślił ,że należy mieć również na względzie zadania, cele i rolę pomocy społecznej, określone w przepisach ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 ustawy). Z powyższego wynika, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, czyli pomocniczy, dodatkowy, uzupełniający w stosunku do własnych możliwości, zasobów, pomocy ze strony bliskich tych osób, które o pomoc się ubiegają. Pomoc społeczna ma jedynie wspierać osoby i rodziny w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych i to tylko w zakresie zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych. Dlatego osoby wnioskujące o pomoc nie mogą oczekiwać, że zostanie im udzielona pomoc finansowa zawsze wtedy, gdy o nią wnioskują. Pomoc społeczna nie może stanowić źródła utrzymania i zastępować własnych starań wnioskodawców, którzy powinni podejmować inicjatywę w celu poprawy sytuacji życiowej. W tym zakresie organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji , że wnioskodawca w pierwszej kolejności powinien wykorzystać własne możliwości, aby poprawić sytuację finansową (poprzez zamianę domu na mieszkanie lub wynajem pokoju). Końcowo organ odwoławczy wskazał, że w przypadku zaistnienia szczególnych okoliczności strona może wystąpić z kolejnym wnioskiem o udzielenie specjalnego zasiłku celowego. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżący podniósł zarzut naruszenia dóbr osobistych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wraz z uzasadniającą ją argumentacją. Na rozprawie w dniu 30 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nadzwyczajnym wydarzeniem mającym znamiona klęski żywiołowej było gradobicie w dniu 18 lipca 2015 r., w wyniku którego skarżący poniósł straty w wysokości ok. 100 tys. złotych (według wyceny skarżącego). Pełnomocnik podniósł, że skarżący wywiesił baner informujący o wynajmie mieszkania , lecz z uwagi na jego wiek nie można wymagać od niego efektywności w zarządzaniu jego nieruchomością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku ze sformułowanym w skardze zarzutem naruszenia dóbr osobistych na wstępie wyjaśnić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy ,że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami , lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy , o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Oceniając więc wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził ,aby była ona obarczoną wadą, skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, wydano ją bowiem w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy. Podstawą materialno-prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.) , której art. 2 ust. 1 stanowi ,że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest - w myśl art.3 ust.1 powołanej wyżej ustawy - wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Nie oznacza to jednak, że pomoc społeczna ma zaspokajać wszystkie potrzeby i oczekiwania osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej. Zwłaszcza, że jak powszechnie wiadomo - możliwości finansowe ośrodków pomocy społecznej nie są nieograniczone, a liczba osób wymagających wsparcia jest znaczna i stale rośnie. Przedmiotem oceny legalności w analizowanej sprawie jest decyzja wydana na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, odmawiająca przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku celowego. Zgodnie z art. 41 pkt 1 tej ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Dokonane przez orzekające w niniejszej sprawie organy wyliczenie wysokości dochodu skarżącego nie budzą wątpliwości Sądu , ta okoliczność nie była też kwestionowana przez skarżącego . Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 omawianej ustawy, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Pozostaje poza sporem w sprawie, że wniosek skarżącego o przyznanie zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu energii elektrycznej wpłynął do organu w dniu 22 kwietnia 2015 r., a zatem organ zobligowany postanowieniami cytowanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, trafnie przyjął wyliczając dochód skarżącego, przychody z marca 2015 r., czyli miesiąca poprzedzającego złożenie przedmiotowego wniosku. Skoro zaś wysokość miesięcznych dochodów skarżącego ustalona zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, przekroczyła ustawowe kryterium dochodowe (art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy), to zasadnie organy rozważały możliwość udzielenia skarżącemu pomocy z art. 41 pkt 1 tej ustawy, czyli w formie specjalnego zasiłku celowego. Ustawodawca w treści powołanego przepisu art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej używa sformułowania, że omawiane świadczenie "może być przyznane". Oznacza, to, że rozstrzygnięcie w sprawie przyznania specjalnego zasiłku celowego wydawane jest w ramach tak zwanego uznania administracyjnego. Działanie w ramach tegoż uznania, nie może być postrzegane, tak jak chce tego skarżący, jako obowiązek wydania rozstrzygnięcia o treści oczekiwanej przez stronę. Polega ono bowiem, stosownie do art. 7 k.p.a., na załatwieniu sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem strony, jeżeli jest to możliwe i zgodne z przepisami obowiązującego prawa, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne, choć jest uprawnieniem organu administracyjnego do wyboru rozstrzygnięcia sprawy, to nie pozwala jednak organowi na dowolność w załatwieniu sprawy. Orzekając w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego, organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazówki, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Organ orzekający nie może jednak pominąć tego, że udzielenie pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego, uzależnione jest również od zaistnienia dodatkowej , kwalifikowanej przesłanki, którą jest wystąpienie szczególnie uzasadnionego przypadku. Obwarowanie tej formy pomocy wymienioną przesłanką związane jest z tym, że ustawodawca przewidział możliwość jej udzielenia osobom lub rodzinom o dochodach przekraczających kryterium dochodowe. Ustawodawca nie zdefiniował jednak co należy rozumieć przez pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" , które to wyrażenie jest pojęciem nieostrym , wymagającym konkretyzacji w okolicznościach faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Warto w tym miejscu odwołać się do orzecznictwa sądowo-administracyjnego , w którym przyjmuje się ,że "szczególnie uzasadniony przypadek" oznacza przypadek wyrazisty, odbiegający od sytuacji osób spełniających kryteria dochodowe (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 maja 2015 r., sygn. II SA/Sz 1205/14, LEX nr 1760604). Przy czym przypadek ten musi być przy tym na tyle wyrazisty i odbiegający od sytuacji innych osób znajdujących się w trudnym położeniu, że uzasadnia przyznanie pomocy z uwagi na okazjonalność, nadzwyczajność występującego zdarzenia, które jest na tyle dotkliwe w skutkach, że dana osoba nie jest w stanie sobie z nim poradzić, nawet przy uwzględnieniu możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. III SA/Kr 401/11, LEX nr 1114175). A zatem "szczególnie uzasadniony przypadek" to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani do zdarzeń nadzwyczajnych. Zdarzenia takie wykraczają granicami przewidywalności poza wszelkie możliwości ludzkiej zapobiegliwości życiowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r,. sygn. akt I SA/Wa 756/12, LEX nr 1225620, wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. I OSK 164/11, LEX nr 1080954). Takie też rozumienie powyższego pojęcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym niniejszej sprawie w pełni aprobuje. . W świetle zgromadzonych w badanej sprawie dowodów i przeprowadzonej przez organy ich oceny, nie można uznać, aby taki szczególny przypadek w omawianej sprawie miał miejsce. Nie mamy bowiem do czynienia z wyjątkowym i nadzwyczajnym zdarzeniem czy niefortunnym zbiegiem okoliczności, wykraczającym poza możliwości przewidzenia i przeciwdziałania. Skarżący – jak wynika z akt sprawy – utrzymuje się ze stałego dochodu, (na który składa się emerytura i dodatek pielęgnacyjny) który przed złożeniem wniosku inicjującego niniejsze postępowania wyniósł 1653, 74 zł miesięcznie . Strona opłaca należności związane z mieszkaniem i zakupem żywności , nadto uiszcza raty zaciągniętych kredytów. Z powyższego wynika, ze skarżący ma zaspokojone niezbędne potrzeby bytowe i obiektywnie nie jest osobą ubogą. Poza stałym dochodem, który prawie trzykrotnie przekracza kryterium dochodowe, posiada również majątek w postaci domu jednorodzinnego oraz działki, na której dom ten się znajduje. Oznacza to, że jego sytuacja majątkowa jest znacząco lepsza niż ogromnej większości osób, ubiegających się o pomoc społeczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się, że nawet braku środków pieniężnych na wykup leków czy braku dostatecznych środków na bieżące wydatki codziennego utrzymania nie można traktować jako nagłego i nieprzewidywalnego zdarzenia uzasadniającego przyznanie specjalnego zasiłku celowego ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z 13 września 2011r. sygn. IISA/Po 433/11 LEX nr 1132377). Tym bardziej zatem, przyznanie skarżącemu w jego sytuacji osobistej, środków na życie nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku. Organy orzekające w sprawie zasadnie zauważyły, że z skarżący może z posiadanego majątku osiągać wymierne dochody poprzez wynajem pokoju bądź pokoi. Dodatkowo, trafnie też zwróciły uwagę na okoliczność nadmiernego zadłużania się przez skarżącego, co stanowi zbytnie obciążenie dla jego budżetu. Co więcej, przyznanie skarżącemu wnioskowanej pomocy przeczyłoby – w ocenie Sądu – zasadom pomocy społecznej , określonym w art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o pomocy społecznej, skoro jest on w stanie samodzielnie wygospodarować środki na pokrycie swoich potrzeb. Z regulacji tych wynika bowiem, że pomoc społeczna ma udzielać swoim podopiecznym pomocy i wsparcia, a nie dostarczać im świadczeń pieniężnych na finansowanie dowolnych celów w wysokości dla nich wygodnej, oczekiwanej, czy pożądanej. Świadczenia z pomocy społecznej powinny być zatem przeznaczane na zaspokajanie podstawowych potrzeb bytowych osób korzystających z pomocy, a nie na podnoszenie standardów ich codziennego funkcjonowania. Niezależnie od tego , przyznanie specjalnego zasiłku celowego nie jest obowiązkiem organu, ale uzależnione jest – o czym była już mowa - od uznania organu. Istota tego rodzaju decyzji polega na tym, że nawet w sytuacji, gdy wnioskodawca spełnia przesłanki określone w cyt. wyżej art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej , to nie gwarantuje to pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania przedmiotowego zasiłku, z tego powodu, iż ustawodawca, posługując się w komentowanym art. 41 pkt 1 tej ustawy wyrażeniem , że "może" być przyznany, pozostawił w tym zakresie swobodę (uznanie administracyjne) organu .Niewątpliwie istotnego charakteru w przypadku decyzji podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego nabiera zasada przekonywania wyrażona w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji. Uzasadnienie to jeden ze wskazanych w art. 107 k.p.a. integralnych elementów prawidłowej decyzji administracyjnej, co oznacza, że uzasadnienie powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, ocenę przyjętego stanu faktycznego oraz wykładnię zastosowanych przepisów. Oceniając w rozpatrywanej sprawie proceduralną poprawność przeprowadzonego postępowania, a więc sam proces dochodzenia przez organ do rozstrzygnięcia sprawy oraz znajdujący odzwierciedlenie w uzasadnieniu obu wydanych decyzji , stwierdzić należy, że wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, a zawarte w niej rozstrzygnięcie nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach przyznanego organom uznania administracyjnego. Decyzja ta zawiera uzasadnienie odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w którym wyjaśnione zostały podstawy i powody podjętego rozstrzygnięcia. Z kolei odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika skarżącego złożonego na rozprawie , wedle którego nadzwyczajnym wydarzeniem mającym znamiona klęski żywiołowej było gradobicie w dniu 18 lipca 2015 r., w wyniku którego skarżący poniósł straty w wysokości ok. 100 tys. zł, stwierdzić należy pozostaje ono bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia , bowiem dotyczy faktu mającego miejsce po dacie wydania obu decyzji w niniejszej sprawie. Reasumując , skoro organy ustaliły i co znajduje potwierdzenie w materiale zgromadzonym w sprawie oraz nie budzi wątpliwości Sądu, że niespełniona została ustawowa przesłanka określona w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w postaci szczególnie uzasadnionego przypadku , to przyjąć należy, że organy zasadnie odmówiły przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku celowego. W konsekwencji sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie wykazała, aby decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 p.p.s.a. Stwierdzenie powyższego oznacza ,że skarga przedstawia się jako niezasadna , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a. Orzeczenie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. | | | |