IV SA/Wr 536/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 marca 2009 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznanie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 3, art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), § 2 - § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G., po rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...] Nr [...] w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego w kwocie 33,60 zł miesięcznie na okres od dnia 1 sierpnia 2008 r. do dnia 31 stycznia 2009 r., utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium podało, że w dniu 7 lipca 2008 r. K.W. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy B. z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego na okres od sierpnia 2008 r. do stycznia 2009 r. W podaniu wnioskodawca wskazał najem jako tytuł prawny zajmowanego lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 18,75 m², w którym łączna powierzchnia pokoi i kuchni ma 12,80 m². Ponadto strona podała, że mieszkanie jest wyposażone w centralne ogrzewanie i centralnie ciepłą wodę oraz nie posiada instalacji gazu przewodowego. Wskazano jedną osobę w gospodarstwie domowym oraz jej łączne dochody w wysokości 1.631,20 zł. Ogółem kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc (tj. miesiąc, w którym składany jest wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego) wynosiła 110,61 zł. Wskazane przez wnioskodawcę dane, odnośnie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, jego powierzchni użytkowej, posiadanych instalacji oraz łącznej kwoty wydatków na mieszkanie potwierdził zarządca domu, tj. Gminny Zarząd Mienia Komunalnego w B. Spółka z o.o. Do wniosku dołączono deklarację o wysokości dochodów członków gospodarstwa za okres od kwietnia 2008 r. do czerwca 2008 r., w której strona podała, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Łączne dochody z pełnych trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynosiły 1.631,20 zł, czyli miesięcznie 543,73 zł - i powstały z tytułu otrzymywanego zasiłku dla osób bezrobotnych - zgodnie z zaświadczeniem Powiatowego Urzędu Pracy w Z. z dnia 3 lipca 2008 r. W oparciu o tak zgromadzoną dokumentację, organ l instancji, działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], mocą której przyznał K. W. prawo do dodatku mieszkaniowego w wysokości 33,60 zł miesięcznie na okres od dnia 1 sierpnia 2008 r. do dnia 31 stycznia 2009 r. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie. Odwołujący się zakwestionował wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego jak i wysokość ustalonego dochodu gospodarstwa domowego z 3 miesięcy w kwocie 1.631,20 zł, ponieważ w jego ocenie do wyliczenia dodatku mieszkaniowego nie powinno przyjmować się dochodu brutto. Jak wskazał organ odwoławczy, problematyka dodatków mieszkaniowych uregulowana została przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Ustawa ta nie definiuje instytucji dodatku mieszkaniowego, ale w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i orzecznictwo sądowe przyjąć można, że dodatek mieszkaniowy jest szczególnym świadczeniem pieniężnym wypłacanym przez gminę na rzecz wskazanych w ustawie osób o niskich dochodach, znajdujących się w trudnej sytuacji, którym przysługuje tytuł prawny do lokalu, w celu umożliwienia im zapłaty czynszu oraz pokrycia innych obciążających je wydatków za zajmowany lokal (uchwała składu 5 sędziów NSA z 20 maja 2002 r., sygn. akt OPK 21/02, ONSA 2003/1/12). Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych. Natomiast w myśl art. 3 ust. 3 ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenia przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. W świetle powyższego przepisu oraz stanu faktycznego sprawy, ustalonego w postępowaniu przeprowadzonym przez organ l instancji, Kolegium nie dopatrzyło się uchybień w ustaleniu wysokości dochodu gospodarstwa domowego K. W. z 3 miesięcy w łącznej wysokości 1.631,20 zł. Jak wynika z akt sprawy, na dochód ten składa się otrzymywany przez odwołującego się zasiłek dla bezrobotnych, który w miesiącu kwietniu 2008 r. wynosił 323 zł brutto, w maju 2008 r. 646 zł brutto, a w czerwcu 2008 r. 662,20 zł brutto. W świetle przytoczonego powyżej przepisu art. 3 ust. 3 ustawy do ustalania dodatku mieszkaniowego przyjmuje się dochody brutto wnioskodawcy. Dalej Kolegium wskazało, iż szczegółowe zasady ustalania wysokości dodatków mieszkaniowych zawierają przepisy art. 6 ust. 1-11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi zatem, zgodnie z art. 6 ust. 1, różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek, z tym że kwota podlegająca odjęciu od wydatków stanowiących podstawę ustalenia wysokości dodatku ogranicza się do odpowiedniej części dochodów gospodarstwa domowego, ustalonej w ustawie procentowo w zależności od liczby osób należących do gospodarstwa domowego i wysokości ich dochodów. Art. 6 ust. 3 definiuje pojęcie wydatków poniesionych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy jako świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Art. 6 ust. 4-6 określają rodzajowo świadczenia kwalifikowane jako wydatki poniesione przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy. Normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego określa art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z przepisu tego wynika, że normatywna powierzchnia nie może przekraczać 35 m2 dla jednoosobowej rodziny. W wypadku najmu albo podnajmu części lokalu mieszkalnego za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego lub części tego lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe najemcy albo podnajemcy uważa się powierzchnię zajmowanych pokoi, wynikającą z umowy najmu lub podnajmu, oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych znajdujących się w tym lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego najemcy albo podnajemcy do liczby osób zajmujących cały lokal. Za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego zamieszkiwaną przez wynajmującego uważa się powierzchnię pokoi zajmowanych przez gospodarstwo domowe wynajmującego oraz część powierzchni kuchni, łazienki, korytarzy i innych pomieszczeń wspólnych wchodzących w skład tego lokalu, odpowiadającą stosunkowi liczby członków gospodarstwa domowego wynajmującego do liczby osób zajmujących cały lokal (art. 5 ust. 2 ustawy). Ustawa zarazem jednak dopuszcza przekroczenie ustalonego normatywu powierzchni użytkowej nie więcej jednak niż o 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60% (ust. 5 art. 5 ustawy). W razie przekroczenia którejkolwiek z wyżej wymienionych wielkości dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że K. W. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal mieszkalny, na podstawie umowy najmu z dnia 10 czerwca 2005 r., o powierzchni użytkowej 18,75 m². Łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 12,80 m². Suma miesięcznych wydatków na lokal poniesionych przez stronę w miesiącu lipcu 2008 r., tj. w miesiącu, w którym złożono wniosek, wyniosła 110,61 zł i została potwierdzona przez zarządcę budynku. Jak ustalono, powierzchnia pokoi i kuchni lokalu mieszkalnego skarżącego stanowi 68,27% powierzchni użytkowej lokalu (18,75 m²). Porównując zatem normatywną powierzchnię użytkową lokalu (35 m²) z powierzchnią użytkową najmowanego lokalu (12,80 m²), skład orzekający Kolegium stwierdza, że nastąpiło przekroczenie 60% udziału powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej najmowanego przez stronę lokalu (art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy), ale równocześnie nie została przekroczona ustawowa wielkość normatywu, który wynosi 30% (art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy). Stosownie do treści przepisu art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Przepis ten z kolei stanowi, iż jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę. Kwota najniższej emerytury obowiązująca w dniu złożenia wniosku stosownie do komunikatu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P. Nr 21, poz. 211) wynosi 636,29 zł. Zatem 175% kwoty najniższej emerytury daje kwotę 1.113,50 zł. Natomiast średni miesięczny dochód na jednego członka rodziny w gospodarstwie domowym K. W. wynosi 543,73 zł. Tym samym, miesięczny dochód na jednego członka rodziny strony nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury. Jednocześnie średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest niższy od kwoty najniższej emerytury - art. 6 ust. 2 ustawy. Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami poniesionymi przez najemcę z tytułu czynszu oraz opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu mieszkalnego, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym - art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 5 ust. 4 ustawy, wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się, dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, o której mowa w ust. 1. W przedmiotowej sprawie powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez stronę jest mniejsza od normatywnej powierzchni, w związku z czym dodatek mieszkaniowy ustala się na podstawie zasady określonej w przepisie art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, czyli jako różnicę między wydatkami ponoszonymi za ten lokal, a kwotą wymienioną w cytowanym wyżej przepisie art. 6 ust. 1 pkt 1. Z danych zawartych we wniosku i potwierdzonych przez zarządcę budynku wynika, że łączna kwota wydatków na mieszkanie za miesiąc lipiec 2008 r. wynosiła 110,61 zł. Ponadto z uwagi na fakt, że lokal mieszkalny zajmowany przez stronę nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, wnioskodawcy przysługuje prawo do ryczałtu na zakup opału, stanowiącego część dodatku mieszkaniowego (art. 6 ust. 7). Zgodnie z przepisem § 3 ust. 3 cytowanego wyżej rozporządzenia wykonawczego ryczałt na zakup opału ustala się następująco, gdy lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, za wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę: zatem ryczałt wynosi 4,54 zł = 10 kWh x 0,4543 zł. Wobec powyższego wydatki gospodarstwa domowego strony wynoszą łącznie: 115,15 zł = 110,61 zł + 4,54 zł Wydatki stanowiące 15% dochodów miesięcznych gospodarstwa domowego strony zatem wynoszą: 543,73 zł x 15% = 81,56 zł Wobec powyższego wysokość dodatku mieszkaniowego wynosi: 33,59 zł = 115,15 zł - 81,56 zł Ustawodawca w przepisie art. 7 ust. 6 ustawy, stwierdza, że dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. Kwota 2% najniższej emerytury wynosi w przedmiotowej sprawie: 636,29 zł x 2% = 12,73 zł Stosownie do powyższych wyliczeń kwota dodatku mieszkaniowego (33,60 zł) jest wyższa od kwoty 12,73 zł. Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż powierzchnia lokalu jest mniejsza od normatywnej powierzchni ustalono, iż wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem na zakup opału, nie przekracza 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego (art. 6 ust. 10 ustawy), tj. kwoty 80,60 zł. Po rozpatrzeniu całości sprawy skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. nie dopatrzył się zatem w decyzji organu I instancji uchybień skutkujących koniecznością jej zmiany bądź uchylenia, a zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie z przyczyn opisanych wyżej. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu K. W. i podniósł, że nie zgadza się z nią, bowiem uważa, że przyznany mu dodatek mieszkaniowy "jest śmiesznie niski". Skarżący stwierdził, iż rzeczą oburzającą jest, że urzędników z Kolegium bardziej interesuje aby dodatek mieszkaniowy nie przekroczył 70 % wydatków na mieszkanie, podczas gdy powinni zainteresować się jego sytuacją materialną. Nadto, skarżący podkreślił, że efektem decyzji organu orzekającego jest powiększanie się sumy zaległości, jakie posiada z tytułu opłat czynszowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w art. 3 § 1 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 omawianej ustawy. Kontrola ta obejmuje badanie zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przeprowadzone postępowanie administracyjne nie jest obarczone wadami, wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 poz. 734 ze zm.). Ustawa ta reguluje zasady i tryb przyznawania i ustalania dodatków mieszkaniowych, które to świadczenie przysługuje osobom fizycznym spełniającym przesłanki w niej określone. W niniejszej sprawie spór zasadniczo sprowadza się do wysokości przyznanego skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 1) 15 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; 2) 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4 osobowym, 3) 10 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. Stosownie do postanowień art. 6 ust. 3 tej ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami tymi, są: czynsz; opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej; zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną; odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne niż wymienione powyżej opłaty za używanie lokalu mieszkalnego; opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych: wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału (ust. 4 art. 6). Do wydatków mieszkaniowych nie zalicza się wydatków poniesionych z tytułu: ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów; opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe (ust. 4a art. 6). W rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości, co do ustaleń w zakresie przesłanek dotyczących tytułu prawnego do lokalu, w którym zamieszkuje skarżący, powierzchni tego lokalu, wydatków mieszkaniowych, a także wbrew twierdzeniom skarżącego, co do wysokości osiąganego przez niego dochodu, gdyż z zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w Zgorzelcu z dnia 3 lipca 2008 r. wynika, że K.W. w miesiącach kwiecień-czerwiec 2008 r. osiągnął dochód z tytułu zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 1.631,20 zł brutto. Zatem średnia kwota przypadająca na jeden miesiąc to 543,73 zł brutto. Wysokość tej kwoty potwierdził zresztą sam skarżący składając w dniu 7 lipca 2008 r. podpis pod deklaracją o wysokości dochodów członków gospodarstwa domowego za okres kwiecień-czerwiec 2008 r. Przy czym, wyjaśnienia wymaga, że dochód określony w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest to tzw. dochód brutto, a nie netto i co do przyjęcia tak wyrażonego dochodu nie ma żadnych wątpliwości. Jak wynika z dokonanej przez Sąd analizy akt sprawy, organ decyzyjny prawidłowo ustalił, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu, zaś suma miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem lokalu, w miesiącu w którym złożono wniosek, wyniosła 110,61 zł. Do sumy tej prawidłowo też dodał ryczałt na zakup opału z powodu niewyposażenia lokalu zajmowanego przez skarżącego w instalację gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza tym lokalem, w kwocie 4,54 zł. Słusznie także przyjął, że chociaż nastąpiło przekroczenie 60% udziału powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej najmowanego przez skarżącego lokalu, gdyż wynosi on 68,27 %, to powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego skarżącego nie przekracza normatywnej powierzchni, przewidzianej ustawą o dodatkach mieszkaniowych dla jednej osoby. Nadto, wskazać należy, że skoro po myśli art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcy lokalu, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza, w przypadku skarżącego, 175% kwoty najniższej emerytury, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, tj. 636,29 zł, średni miesięczny dochód skarżącego, czyli kwota 543,73 zł, niewątpliwie mieści się w tej stawce. Z kolei, zgodnie art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal a odpowiednią kwotą wymienioną w cytowanym na wstępie rozważań art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Ponieważ wynajmowany przez skarżącego lokal na powierzchnię mniejszą niż przewidziana wspomnianą ustawą powierzchnia normatywna na 1 osobę, to i w tej kwestii organ decyzyjny dokonał prawidłowych wyliczeń. 15 % z miesięcznych dochodów gospodarstwa domowego skarżącego daje kwotę 81,56 zł. Po jej odjęciu od ogólnych wydatków ponoszonych w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, otrzymujemy kwotę 33,59 zł, którą zaokrąglono do kwoty 33,60 zł. Wartość tak obliczonego dodatku nie jest niższa niż 2% najniższej emerytury, której wysokość ustalana jest na dzień wydania decyzji, zaś biorąc pod uwagę, że powierzchnia wynajmowanego przez skarżącego lokalu jest mniejsza od wyznaczonej powierzchni normatywnej stwierdzić należy, że wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem na zakup opału nie przekracza 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego – kwoty 80,60 zł. Mając powyższe na względzie, należy zatem wyjaśnić skarżącemu, iż Sąd nie kwestionuje jego twierdzeń dotyczących tego, że kwota przyznanego dodatku mieszkaniowego nie wystarcza na potrzeby bytowe. Jednakże, z całą stanowczością podkreślić trzeba, że organy decyzyjne podejmując rozstrzygnięcia w sprawie, nie uchybiły przepisom obowiązującego prawa. Przy tak ukształtowanym stanie faktycznym i znajdującym do niego zastosowanie stanie prawnym organy decyzyjne nie mogły orzec inaczej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.