IV SA/Wr 537/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz skarżącej kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 25 października 2016 r. A. P., zwana dalej skarżącą lub stroną, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] września 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza N. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego. W uzasadnieniu strona wskazała, że organy niezasadnie doliczyły pobierany przez nią dodatek pielęgnacyjny do uzyskanego dochodu rodziny w 2014 r., co w konsekwencji prowadziło do przekroczenia kryterium dochodowego i pozbawienia jej prawa do świadczenia wychowawczego. Dlatego też zaskarżona decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji winny zostać uchylone. Udzielając odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] – wydaną w trybie autokontroli – uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2016 r. i skierowało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego zaprezentowana przez stronę skarżącą argumentacja, wynikająca z dokonanej przez nią wykładni przepisów prawa, a także z uchwałodawczej działalności Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasługiwała na uwzględnienie. Niezasadnie bowiem do dochodu skarżącej został doliczony dodatek pielęgnacyjny pobierany w okresie od czerwca 2013 r. do czerwca 2015 r. Mając powyższe na uwadze Kolegium wniosło o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem z dnia 29 grudnia 2016 r. wezwano stronę do wskazania, czy w dalszym ciągu popiera wniesioną skargę. W odpowiedzi z dnia 20 stycznia 2017 r. skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, podtrzymała w całości przedmiotową skargę oraz wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 zd. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W stanie faktycznym niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Kolegium w całości uwzględniło skargę wniesioną na decyzję z dnia 14 września 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego. Jak wynika bowiem z treści decyzji Kolegium z dnia 29 listopada 2016 r., uchylona została tak decyzja z dnia 14 września 2016 r., jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia 21 lipca 2016 r. Kierując sprawę do ponownego rozpatrzenia Kolegium wskazało, że uprzednio zastosowany przez organy sposób wyliczenia dochodów skarżącej za 2014 r. okazał się błędny. Nie było bowiem podstaw do zaliczenia na poczet uzyskanych dochodów dodatku pielęgnacyjnego pobieranego przez stronę w ramach emerytury rolniczej w okresie od czerwca 2013 r. do czerwca 2015 r. W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że zaskarżona decyzja została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W związku z tym, że w toku postępowania przestał istnieć przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, brak było już podstaw do rozpoznania wniesionej skargi. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Za taką "inną przyczynę" należy zaś uznać uchylenie decyzji będącej przedmiotem skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I OZ 1605/16). Stąd też Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Jak stanowi art. 201 § 1 p.p.s.a., w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu. Mając na względzie powołaną regulację, a także treść art. 205 § 1 p.p.s.a. należało zatem w punkcie II sentencji orzeczenia zasądzić od organu na rzecz skarżącej kwotę 497 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na które złożyło się wynagrodzenie radcy prawnego (480 złotych) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 złotych).