IV SA/Wr 538/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ż. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. Ż. na postanowienie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia rozstrzygnięcia i umorzenia postępowania w I instancji w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu Pismem z dnia 19 października 2016 r. M. Ż. (zwany dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) wniósł skargę na postanowienie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] uchylające rozstrzygnięcie Powiatowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] i umarzające postępowanie w I instancji. Wnioskiem z tego samego dnia skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podał, że w trakcie przeglądania akt sprawy w dniu 13 października 2016 r. jego pełnomocnik dostrzegł, że kwestionowane postanowienie organu odwoławczego doręczone zostało zastępczo na skutek niepodjęcia go z placówki pocztowej w wyznaczonym terminie. Pełnomocnik strony nie otrzymał żadnego awiza w tej sprawie i nie wykluczył, że listonosz pomylił adresy. Ponadto sporządzone adnotacje pracownika poczty są nieprawidłowe, gdyż wynika z nich tylko, że pierwsze zawiadomienie pozostawiono w dniu 11 lipca 2016 r., lecz nie wiadomo w jakim miejscu. Natomiast brak jest danych na temat daty i miejsca umieszczenia drugiego zawiadomienia. W związku z czym pełnomocnik złożył w tej sprawie reklamację pocztową. W takich okolicznościach – zdaniem wnioskodawcy – przywrócenie terminu było uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z powyższych przepisów wynika, że aby można było orzec o przywróceniu terminu do wniesienia skargi strona powinna: - uchybić terminowi dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym; - złożyć, za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z równoczesnym dołączeniem jej do wniosku, w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu; - uprawdopodobnić okoliczność wskazującą, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przy czym dwa pierwsze warunki mają charakter formalny, których spełnienie umożliwia odniesienie się przez sąd orzekający w sprawie do merytorycznej zawartości wniosku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że strona zachowała tryb postępowania związany z przywróceniem terminu. Skarżący bowiem – jak wynika z akt sprawy – uchybił terminowi do wniesienia skargi, albowiem nadał ją w dniu 20 października 2016 r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, podczas gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 25 lipca 2016 r. Wystąpił on także w ustawowym terminie z żądaniem będącym przedmiotem niniejszego postanowienia, dołączając do niego sporządzoną skargę. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił jednak, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Z całą pewnością jednak obalenie tego domniemania nie może nastąpić wyłącznie w oparciu o oświadczenie strony, że przesyłka była niewłaściwie awizowana (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II GZ 321/12 oraz dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 474/12). Zdaniem Sądu, za okoliczność świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu nie mogą zostać uznane twierdzenia pełnomocnika skarżącego, że nie otrzymał on zawiadomień pocztowych o niemożności doręczenia adresowanej do niego przesyłki, oraz że adnotacje pracowników poczty zostały sporządzone nieprawidłowo. Nie podważają one bowiem domniemania zgodności dokumentacji pocztowej z rzeczywistym stanem faktycznym. Oceniając bowiem prawidłowość doręczenia nie należało ograniczać się tylko do analizy zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej przesyłki, ale koniecznym było wzięcie pod uwagę także tych zapisków, które znajdowały się na samej kopercie. Z adnotacji tych zaś jednoznacznie wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniu 11 lipca 2016 r. oraz w dniu 18 lipca 2016 r., o czym doręczyciel poinformował adresata poprzez pozostawienie zawiadomień w oddawczej skrzynce pocztowej. W związku z powyższym powołanie się przez stronę skarżącą na okoliczność, że nie otrzymała dwukrotnego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, nie było przekonujące, gdyż pozbawione było wsparcia jakimikolwiek dowodami świadczącymi o tym, że stan faktyczny był w rzeczywistości inny. Za dowód taki nie mogła zostać uznana reklamacja pełnomocnika skarżącego z dnia 18 października 2016 r., którą również należało na tym etapie postępowania reklamacyjnego potraktować wyłącznie w kategoriach subiektywnego przeświadczenia strony, niepopartego żadnymi, dającymi się zweryfikować okolicznościami. Mając na uwadze, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, Sąd stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 86 § 1 p.p.s.a. Przywrócenie bowiem terminu tylko na podstawie twierdzenia, że zawiadomienia pocztowe nie zostały pozostawione w oddawczej skrytce pocztowej, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji tzw. fikcji doręczenia, tym bardziej że z adnotacji znajdujących się na zwróconej do organu przesyłce wynika, że była ona dwukrotnie awizowana w sposób prawidłowy. Stąd też, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.