IV SA/Wr 55/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.), , Protokolant Aleksandra Rygielska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. uchyla decyzję I i II instancji; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata P. M. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) Starosta W. orzekł o utracie przez M. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 lutego 2008 r. z powodu odmowy, bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia propozycji wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w art. 73a ustawy. Organ stwierdził, że w takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej, a odzyskanie tego statusu może nastąpić po upływie 90 dni w wyniku ponownej rejestracji. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D., decyzją z dnia [...]r. [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji (...) wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w art. 73a; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni. Przepis art. 73a ustawy stanowi, że na wniosek gminy starosta może skierować bezrobotnego bez prawa do zasiłku, korzystającego ze świadczeń z pomocy społecznej, do wykonywania prac społecznie użytecznych w miejscu zamieszkania lub pobytu w wymiarze do 10 godzin w tygodniu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 23a ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o pracach społecznie użytecznych - oznacza to prace wykonywane przez bezrobotnych bez prawa do zasiłku na skutek skierowania przez starostę, organizowane przez gminę - w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, organizacjach lub instytucjach statutowo zajmujących się pomocą charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej. Organ odwoławczy stwierdził, że dowodem na to, że odwołujący się otrzymał w dniu 28 lutego 2008 r. propozycję wykonywania prac społecznie użytecznych jest notatka urzędowa sporządzona przez starszego pośrednika pracy B.S. Podano w niej, że M. D. otrzymał wezwanie na dzień 25 lutego 2008 r. celem przedstawienia propozycji prac społecznie użytecznych. Zgłosił się w dniu 28 lutego 2008 r. i ze względu na stan zdrowia odmówił przyjęcia skierowania do prac społecznie użytecznych. W dniu 28 lutego 2008 r. wydano skierowanie do lekarza medycyny pracy w celu stwierdzenia zdolności do podjęcia prac społecznie użytecznych. Dowodem na to, że w dniu 28 lutego 2008 r. M.D. otrzymał skierowanie w celu stwierdzenia zdolności do podjęcia prac społecznie użytecznych, jest złożony przez niego podpis na tym skierowaniu. W zaświadczeniu lekarskim wydanym w dniu 29 lutego 2008 r. podano, że M. D., wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych, jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku pracownika porządkowego. W dniu 6 marca 2008 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w W. wpłynęło pismo M. D., w którym zawiadomił, że 6 marca 2008 r. wystąpił do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w W. z wnioskiem o ponowne badania lekarskie. W dniu 10 kwietnia 2008 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w W. informujące, że M. D. nie zgłosił się w wyznaczonych mu dwukrotnie terminach na badania lekarskie, tj. w dniu 25 marca 2008 r. i w dniu 3 kwietnia 2008 r., wobec czego organ ten pozostawia sprawę bez wydania zaświadczenia lekarskiego. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro bezrobotny nie zgłosił się na ponowne badania lekarskie, mimo dwukrotnie wyznaczanego terminu przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w W., to przy ocenie stwierdzenia jego zdolności do podjęcia prac społecznie użytecznych na stanowisku pracownika porządkowego, należało wziąć pod uwagę zaświadczenie lekarskie z dnia 29 lutego 2008 r. Odmowa przyjęcia przez bezrobotnego propozycji wykonywania prac społecznie użytecznych (ze względu na stan zdrowia) była nieuzasadniona, bowiem z zaświadczenia lekarskiego z dnia 29 lutego 2008 r. bezsprzecznie wynika, że skarżący jest zdolny do wykonywania pracy na stanowisku pracownika porządkowego. W skardze na decyzję Wojewody M. D. podniósł zarzut naruszenia art. 10 § 1, art. 35 § 3, art. 81, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie stwierdzenie jej nieważności lub stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący, w piśmie procesowym z dnia 6 września 2008 r., wniósł m. in. o przeprowadzenie dowodu ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przez skarżącego pism D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Oddział w W. z dnia 11 marca 2008 r. i 25 marca 2008 r. na okoliczność, że nie mógł się stawić na ponowne badania w dniu 25 marca 2008 r. i 3 kwietnia 2008 r. z tego względu, że pisma te otrzymał po wyznaczonych terminach badań (pierwsze w dniu 28 marca 2008 r. a drugie w dniu 10 kwietnia 2008 r.), które to dowody Sąd winien zażądać od D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Oddział w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalając wyrokiem z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 408/08 skargę na decyzję Wojewody D. uznał, że organy w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa procesowego i materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy, organy prawidłowo ustaliły, że skarżący otrzymał propozycję wykonywania prac społecznie użytecznych. Z zaświadczenia lekarskiego wydanego przez NZOZ Przychodnia "[...]" Poradnia Medycyny Pracy w W. z dnia 29 lutego 2008 r. wynika, że lekarz medycyny pracy nie stwierdził przeciwwskazań do podjęcia przez skarżącego pracy na stanowisku pracownika porządkowego. Z niekwestionowanych okoliczności sprawy ustalonych prawidłowo przez organ administracji wynika, że po otrzymaniu powyższego orzeczenia w dniu 6 marca 2008 r. skarżący wystąpił do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w W. z wnioskiem o ponowne badania lekarskie, o czym zawiadomił organ I instancji pismem z dnia 06 marca 2008 r. Mimo dwukrotnego wyznaczenia przez DWOMP w W. terminu przeprowadzenia badań, nie zgłosił się na badania lekarskie, o czym organ I instancji został zawiadomiony przez tenże D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w W. pismem z dnia 7 kwietnia 2008 r. W tej sytuacji organ I instancji decyzją z dnia 15 kwietnia 2008 r. orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji wykonywania prac społecznie użytecznych. Sąd stwierdził, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący nie podaje, z jakich przyczyn nie stawił się w wyznaczonym terminie na badania przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w W.. W żaden sposób też nie usprawiedliwia niestawiennictwa na wyznaczone terminy badania. Czyni to dopiero w piśmie procesowym z dnia 6 września 2008 r. stanowiącym wniosek dowodowy złożonym w postępowaniu sądowoadministracyjnym, domagając się przeprowadzenia przez Sąd wskazanych dowodów na okoliczność niestawiennictwa na badania. Wnioski dowodowe skarżącego w tym zakresie zostały przez Sąd oddalone z uwagi na to, że rozpoznając sprawę Sąd administracyjny nie przeprowadza samodzielnie postępowania dowodowego w sprawie, a w myśl art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dowody te zdaniem Sądu, wobec braku jakichkolwiek twierdzeń skarżącego w tym zakresie w postępowaniu administracyjnym, a nawet w skardze, nie mają znaczenia na tym etapie postępowania. Winny być ewentualnie wyjaśnione na etapie postępowania administracyjnego i to w sytuacji, gdyby skarżący zgłosił zarzuty w tym przedmiocie. Zarzutów takich skarżący jednak nie zgłaszał i nie podejmował żadnych działań mających na celu usprawiedliwienie niestawiennictwa na wyznaczone terminy badań lekarskich. W tych okolicznościach sprawy brak było podstaw do uznania za zasadne zgłoszonych wniosków dowodowych i ewentualnie uchylenia wydanej decyzji celem przeprowadzenia powyższych dowodów przez organ administracji. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 408/08, M. D. wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił m. in. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w znaczeniu, jakie nadaje temu pojęciu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm), a to art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu w postaci analizy treści zwrotnych potwierdzeń odbioru pism D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w W. z dnia 11 marca 2008 r. oraz z dnia 25 marca 2008 r. w celu stwierdzenia, że pisma te zawierające skierowane do skarżącego wezwania do stawienia się na ponowne badania, zostały doręczone po upływie wyznaczonych terminów badań. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. kasator podał, że dowód z analizy treści dokumentów w postaci zwrotnych potwierdzeń odbioru pism z dnia 11 marca 2008 r. oraz dnia 25 marca 2008 r. skierowanych do niego przez D.Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w W. został powołany na okoliczność, iż pisma te zostały doręczone stronie każdorazowo po upływie terminu na przeprowadzenie badania, tj. w odniesieniu do terminu wyznaczonego na dzień 25marca 2008 r. dnia 28 marca 2008 r., zaś odnośnie terminu wyznaczonego na dzień 3 kwietnia 2008 r. - dnia 10 kwietnia 2008 r. Objęte wnioskiem dowody były niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Zarówno orzekający Sąd, jak i organy administracji przyjęły, orzekając o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego, że mogą opierać się na zaświadczeniu lekarskim z dnia 29 lutego 2008 r. wydanym przez NZOZ Przychodnia "[...]" Poradnia Medycyny Pracy w W., gdyż postępowanie odwoławcze od tego orzeczenia wszczęte wnioskiem z dnia 6 marca 2008 r. zostało zakończone z uwagi na to, że M.D. nie stawił się na ponowne badanie lekarskie w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. Oddział w W. Kasator zarzucił, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że wnioski dowodowe nr 1 i 2 z pisma procesowego z dnia 6 września 2008 r. nie są niezbędne do wyjaśnienia sprawy, czym naruszy art. 106 § 3 P.p.s.a. Wniosek wnoszącego skargę kasacyjną z dnia 6 września 2008 r. spełniał w zakresie punktów 1) oraz 2) przesłanki przewidziane w hipotezie art. 106 § 3 P.p.s.a., gdyż chodziło o dowód z dokumentów, który nie został przeprowadzony w postępowaniu administracyjnym, jego przeprowadzenie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie doprowadziłoby do przedłużenia postępowania w sprawie. Wbrew temu Sąd I instancji uznał, że wniosek ten, czy też wnioski te nie mają znaczenia na tym etapie postępowania, czyli nie są istotne do rozstrzygnięcia wątpliwości występujących w sprawie. Ta błędna ocena doprowadziła do tego, iż Sąd nawet nie rozważał możliwość przeprowadzenia tego dowodu, ponieważ uznał, że art. 106 § 3 nie otwiera mu drogi to przeprowadzenia tego dowodu. Wobec powyższego doszło do naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a., w wyniku wadliwego uznania, że dowody te nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Sąd uznał je za niezasadne i nie podjął dalszych decyzji w zakresie przeprowadzenia tych dowodów w ramach swojego uznania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 854/09, podzielił zarzuty skarżącego kasacyjnie, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przez Wojewódzkie Sąd Administracyjny przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a. jest trafny. Przeprowadzenie przez sąd administracyjny postępowania uzupełniającego, o którym stanowi art. 106 § 3 P.p.s.a., jest dopuszczalne, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: po pierwsze - jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości, czyli gdy bez wnioskowanego dokumentu istotne dla sprawy okoliczności stanu faktycznego pozostają niewyjaśnione; po drugie - gdy przeprowadzenie dowodu z dokumentu nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego jest zatem dopuszczalne, gdy wnioskowany dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji. W sprawie bezsporne jest, że skarżący odmówił wykonywania prac społecznie użytecznych z uwagi na stan zdrowia. Zatem wyjaśnienie tej okoliczności miało istotne znaczenie przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji. Skarżący wnosił o dopuszczenie dowodu z analizy treści zwrotnych potwierdzeń odbioru pism D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w W. z dnia 11 marca 2008 r. i dnia 25 marca 2008 r. Miało to na celu stwierdzenie, że pisma te, zawierające wezwania do stawienia się na ponowne badania, zostały doręczone po upływie wyznaczonych terminów. Ustalenie tej okoliczności pozwoli na wyeliminowanie istotnych wątpliwości stanu faktycznego sprawy. W przypadku bowiem gdyby twierdzenia skarżącego okazały się słuszne i wezwania te otrzymał po terminie wyznaczonych badań, to oznaczałoby, że postępowanie odwoławcze, wszczęte przez M. D., od zaświadczenia z dnia 29 lutego 2008 r. wydanego przez lekarza medycyny pracy, nie zostało zakończone, a zaskarżone decyzje naruszały prawo, bowiem wydane zostały w oparciu o nieostateczne orzeczenie. Dopiero bowiem po zakończeniu postępowania odwoławczego można ustalić czy w sprawie wystąpiła przesłanka odmowy przyjęcia prac społecznie użytecznych przez osobę bezrobotną bez uzasadnionej przyczyny. Trafnie zatem autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 106 § 3 P.p.s.a., gdyż przeprowadzenie dowodu z treści zwrotnych potwierdzeń odbioru wezwań na badania pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zachodziły zatem przesłanki do zastosowania art. 106 § 3 P.p.s.a. Po przeprowadzeniu dowodu z tych dokumentów Sąd ponownie dokona kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zgodnie z zaleceniem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia 10 marca 2010 r. zwrócił się do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w W. o nadesłanie zwrotnych potwierdzeń odbioru wezwań na badanie M. D. w dniu 11 marca 2008 r. i 25 marca 2008 r. Pismem z dnia 17 marca 2010 r. Dyrektor Oddziału do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w W. poinformowała Sąd, że pisma w sprawie ustalonych terminów badań wysłane zostały listem zwykłym w dniach 11 marca 2009 r. i 25 marca 2009 r. do M. D. na adres: [...]. Ośrodek nie posiada zwrotnych potwierdzeń odbioru wezwań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności zauważyć, że rozstrzygnięta nią sprawa administracyjna jest po raz drugi przedmiotem osądu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, któremu Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wymaga też podkreślenia, że Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, bowiem związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny ( art.190 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie Sąd kasacyjny krytykując w aspekcie prawnym pierwotnie wydane orzeczenie przez Sąd I instancji wskazał, że przeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dowodów uzupełniających z dokumentów zawnioskowanych przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 6 września 2008 r. ma znaczenie, gdyż skarżący nie powołał tej okoliczności w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego doszło do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 106 § 3 P.p.s.a., w wyniku wadliwego uznania, iż dowody, o które wnioskował skarżący w piśmie procesowym z dnia 6 września 2009 r., nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Sąd uznał je za niezasadne i nie podjął dalszych decyzji w zakresie przeprowadzenia tych dowodów w ramach swojego uznania. Zgodnie z art. 133 P.p.s.a w postępowaniu przed sądem administracyjnym kontrola aktów administracyjnych odbywa się na podstawie akt sprawy. Jedyny wyjątek od tej zasady przewiduje art. 106 § 3 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. A zatem, co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Zakres postępowania dowodowego przeprowadzanego w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. jest wyznaczony przez podstawową funkcję sądowej kontroli administracji, tj. ocenę z punktu widzenia legalności zaskarżonego aktu lub czynności (por. K. Sobieralski, Z problematyki postępowania rozpoznawczego przed sądem administracyjnym, "Samorząd Terytorialny" 2002, nr 7-8, s. 51). Dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych dopuszczalne jest zatem jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócono uwagę, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tejże decyzji. NSA w wyroku z 7 lutego 2006 r., sygn. II GSK 359/05, (LEX nr 216130) wskazał, że: "Celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne zatem wówczas, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (por. wyr. NSA z 6 października 2005 r., sygn. II GSK 164/05, (ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 45). Przeprowadzenie i ocena przez Sąd ponownie rozpatrujący sprawę, dowodów w postaci pisma w dniu 10 marca 2010 r. do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w W. o nadesłanie zwrotnych potwierdzeń odbioru wezwań na badanie M. D. w dniu 11 marca 2008 r. i 25 marca 2008 r. oraz odpowiedzi z dnia 17 marca 2009 r. informującej, że Ośrodek nie posiada zwrotnych potwierdzeń odbioru wezwań, prowadzi do ustalenia, że procedura badania odwoławczego od orzeczenia z 29 września 2008 r. NZOZ Przychodnia "[...]" Poradnia Medycyny Pracy w W. w przypadku M. D. nie została zakończona, a zaskarżone decyzje zostały wydane na podstawie nieostatecznego orzeczenia o stanie zdrowia bezrobotnego i z tego powodu należałoby je uchylić. Dopiero bowiem orzeczenie wydane na podstawie badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy ma charakter ostateczny, a jeżeli została wszczęta procedura odwoławcza, to pierwsze orzeczenie lekarza, ma charakter nieostateczny i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej z powodu odmowy przyjęcia prac społecznie użytecznych. Taka decyzja może zostać wydana dopiero po zakończeniu procedury ponownego badania. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uchylono zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 135 tejże ustawy uchylono decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II sentencji znajduje umocowanie w art. 250 powyższej ustawy oraz w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348, z późn. zm.). Z uwagi na charakter sprawy Sąd orzekał w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji (art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozstrzygnięcie w pkt III sentencji oznacza zatem, że zaskarżona decyzja nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku.