IV SA/Wr 554/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z/s we W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z odmową udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 6 kwietnia 2017 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. (zwana dalej stroną, skarżącą lub spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...], którą wymierzono spółce karę pieniężną w wysokości 2000,00 złotych za odmowę udzielenia informacji, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 220 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako że sądem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezesa URE jest wyłącznie Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Nie każdy akt administracyjny, do której to kategorii należy zaliczyć również decyzję, będzie podlegał kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. W obowiązującym porządku prawnym istnieją bowiem tego rodzaju decyzje administracyjne, w stosunku do kontroli których będą właściwe inne organy władzy publicznej. Uwaga ta jest istotna zwłaszcza w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest decyzja wydana przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Jak zaś wynika z treści art. 47946 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1822 ze zm.), właściwym w sprawie odwołań od decyzji Prezesa URE jest Sąd Okręgowy w Warszawie – sąd ochrony konkurencji i konsumentów. Nie budziło zatem wątpliwości, że wniesiona skarga, dotycząca decyzji Prezesa URE w sprawie wchodzącej w zakres wykonywanych przez niego kompetencji organu regulacyjnego, nie podlega kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. W związku z powyższym przedmiotową skargę należało odrzucić stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., niezależnie nawet od dostrzeżonych przez sąd braków formalnych skargi, czy też wątpliwości co do zakresu umocowania występującego w sprawie pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego. Trzeba przy tym podkreślić, że na przeszkodzie takiemu rozstrzygnięciu nie stała regulacja art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a., stanowiąca, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Z przywołanego przepisu wynika bowiem, że przekazać sprawę można jedynie sądowi administracyjnemu właściwemu do rozpoznania sprawy. Miałby on więc zastosowanie wówczas, gdyby z treści pisma wszczynającego sprawę wynikało, że mieści się ono w katalogu środków prawnych, do rozpoznania których właściwe są sądy administracyjne. Jeśli jednak w danej sprawie sądy administracyjne w ogóle nie są właściwe, to przepis art. 59 § 1 p.p.s.a. nie ma w takiej sytuacji zastosowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 674/11). Mając na uwadze powyższe okoliczności wniesiona skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.