IV SA/Wr 56/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w L. S.A. o wstrzymanie wykonania decyzji nr 8 zawartej w nakazie inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. z dnia 28 grudnia 2017 r., nr [...] w sprawie ze skargi Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w L. S.A. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia 5 grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zawartej w nakazie z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie przeprowadzenia pomiarów oświetlenia elektrycznego w eksploatowanych węzłach cieplnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji nr 8 zawartej w nakazie inspektora pracy z dnia 28 grudnia 2017 r. Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w L. S.A. (dalej: strona, skarżąca) wniosło skargę na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Okręgowego Inspektora Pracy. W skardze złożono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nr 8 zawartej w nakazie inspektora pracy, którego uchylenia odmówiono decyzją 24 października 2018 r. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącej wskazał, że w przypadku wykonania decyzji nr 8 zawartej w nakazie inspektora pracy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody u strony skarżącej. Szacunkowy koszt wykonania pomiarów oświetlenia w 1400 węzłach eksploatowanych przez stronę skarżącą to około 150 tys. zł. Jak wskazano, jest to kwota znacząca w budżecie firmy, a jej wydatkowanie może spowodować nieodwracalną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 192964). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie następstwa, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 795269). Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Poza tym trzeba dodać, że wykazanie istnienia szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia stronie tymczasowej ochrony sądowej, leży po stronie wnioskodawcy. Domagając się zatem wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynność strona winna należycie wykazać, że jej obiektywna sytuacja daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 oraz z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła dostatecznie, aby wykonanie decyzji zawartej w nakazie inspektora pracy skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzenie, że wykonanie tej decyzji wyrządzi wymierną szkodę finansową bez oszacowania nakładów koniecznych do jej wykonania na tle sytuacji finansowej Spółki nie uzasadnia konieczności wstrzymania wykonania decyzji. Bezdyskusyjne są wprawdzie konsekwencje wykonania decyzji zawartej w nakazie lub też jej niewykonanie związane z koniecznością poniesienia określonych wydatków jednak strona skarżąca nie wykazała, by obowiązek ten doprowadził do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodował trudne do odwrócenia skutki, np. poprzez przedstawienie kosztów wykonania nakazu oraz wpływu jego wykonania na sytuację finansową Spółki. Skarżąca podając kwotę 150 tys. zł, nie wyjaśniła skąd się ona wzięła i jakie konkretne elementy się na nią składają. Trudno jest zatem w oparciu o samą treść wniosku stwierdzić, czy obowiązek nałożony na skarżącą będzie mógł wywołać znaczną szkodę z tytułu realizacji decyzji zawartej w nakazie inspektora pracy. Skoro więc brak było po stronie skarżącej dostatecznych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji to należało uznać, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.