IV SA/Wr 564/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 września 2010 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 25 sierpnia 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego I. oddala skargę II. przyznaje od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu) na rzecz adwokata T. O. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu, łączną kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych oraz podatek VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych. Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem Z. R. z dnia 6 lipca 2009 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W przedmiotowym wniosku strona wskazała, że łączna powierzchnia użytkowa lokalu, który zajmuje wynosi ... m 2, a wydatki na mieszkanie za ostatni miesiąc wyniosły 319,36 zł. Do wniosku strona załączyła deklarację o wysokości dochodów za miesiące kwiecień , maj i czerwiec 2009 r. oraz oświadczenie, że jest osobą długotrwale bezrobotną, a ostatni dochód jaki osiągnęła to zasiłek celowy z opieki społecznej w kwocie 350 zł, otrzymany w styczniu 2009 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we W. działający z upoważnienia Prezydenta W. decyzją z dnia 27 lipca 2009 r. Nr ...wydaną z powołaniem się na przepisy art. 7 ust.1 , ust. 1a, ust.5, ust.7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) (zwana dalej ustawą o dodatkach mieszkaniowych) odmówił przyznania Z. R. dodatku mieszkaniowego z tym uzasadnieniem ,że wnioskodawca otrzymuje już świadczenie przyznane decyzją z dnia 23 lipca 2009 r. Nr .... na okres od 1 lipca 2009r. do 31 grudnia 2009r., a nowy dodatek może zostać przyznany po upływie tego okresu. W odwołaniu od tej decyzji Z. R. wniósł o jej zmianę i przyznanie dodatku mieszkaniowego w wysokości 100%., podnosząc ,że nie jest w stanie samodzielnie regulować opłat za czynsz za zajmowany przez niego lokal mieszkalny przy ul. N. we W. , gdyż pozostaje bez pracy i nie ma z czego żyć. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2009 r. Nr ... Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzje organu I instancji . W motywach decyzji ostatecznej organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji i dodatkowo wskazał ,ze wysokość przyznanego stronie dodatku mieszkaniowego na okres sześciu miesięcy od lipca do grudnia 2009r. uwzględniała wydatki mieszkaniowe wykazane w czerwcu 2009r. w kwocie 319, 36zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że można przyznać tylko jeden dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy , co wynika przepisów art. 2 ust.1, art.3 ust.1., art.5 ust.5, art.7 ust.1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Kolegium przywołało także przepis art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, według którego dodatek może być przyznany najwyżej do wysokości 70 % wydatków mieszkaniowych. Natomiast organ administracji publicznej, właściwy w sprawach przyznawania dodatków mieszkaniowych, nie jest zobowiązany , ani uprawniony do uregulowania zaległości w opłatach mieszkaniowych, ani do wypłacania świadczeń ponad przysługujący dodatek mieszkaniowy. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Z. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. , w której podniósł on , że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł o zobowiązanie dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej do uregulowania zobowiązań wynikających i ich statutowego obowiązku , poprzez pokrycie bieżących i zaległych należności za czynsz, media , gaz i światło . Wywodził , że pismem zarządcy lokalu z dnia 30 czerwca 2009 r. organ pomocowy został poinformowany o nie regulowaniu należności czynszowe za jego lokal i istnieje zaległość w opłatach. Skarżący wskazał również na swoją ciężką sytuację życiową, w tym fakt bezrobocia, z którym boryka się od dnia 3 czerwca 1997 r. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto podniosła , że skarga w istocie nie zawiera żadnych zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec sformułowanego w skardze wniosku strony o zobowiązanie dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej do uregulowania bieżących i zaległych należności za czynsz, media , gaz i światło wskazać na wstępie należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego i nie może się ona opierać na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. A zatem przepisy określające zasady sądowej kontroli decyzji administracyjnych nie pozwalają na bezpośrednie kształtowanie przez sąd administracyjny praw i obowiązków stron. Wobec tego uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz.1270 ze zm. ). Oceniając zatem wyłącznie pod tym kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa , skutkujących koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Istota sporu w sprawie będącej przedmiotem osądu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organy orzekające w sprawie odmówiły stronie przyznania dalszego dodatku mieszkaniowego w wysokości odpowiadającej 100% wydatków mieszkaniowych. W badanej sprawie pozostaje poza sporem fakt , że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja organu pomocowego z dnia 23 lipca 2009r. Nr ...przyznająca skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od 1 lipca do 31 grudnia 2009r. Powyższa decyzja wydana została w sprawie administracyjnej, wszczętej wnioskiem Z. R. z dnia 1 czerwca 2009 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, o czym Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. wiadomo z urzędu , wynika to bowiem z akt tegoż Sądu o sygn. akt IV SA/Wr 563/09. Natomiast przedmiotowy wniosek inicjujący postępowanie administracyjne w analizowanej sprawie wpłynął do organu pomocowego w dniu 6 lipca 2009r. Wypada w tym miejscu odwołać się do przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), które legły u podstaw obu decyzji wydanych w sprawie , regulujących zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych . Regulacja ta ma walor kompletności, co oznacza, że orzekanie w przedmiocie dodatku mieszkaniowego nie wymaga stosowania innych ustaw. Przewidziany w przepisach tej ustawy dodatek mieszkaniowy, jest świadczeniem pieniężnym, które ma pomóc najemcy lub właścicielowi mieszkania, gdy nie jest w stanie samodzielnie pokryć wydatków na jego utrzymanie. Określono w niej warunki i kryteria jakie muszą być spełnione. aby wniosek o przyznanie tego świadczenia mógł być uwzględniony, W powyższym zakresie wskazać należy, że przepis art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych stanowi, że dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Brzmienie cytowanego przepisu jest jednoznaczne i nie nasuwa żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Stosownie do art. 2 ust.1, art.3 ust.2, art.5 ust.5, art.7 ust.1 powołanej wyżej ustawy możliwe jest przyznanie tylko jednego dodatku mieszkaniowego, każdorazowo na jeden okres sześciu miesięcy , w wysokości ustalonej zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wobec zgodzić się należy z organami obu instancji , kiedy stwierdzają , że skoro strona otrzymała dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy , począwszy od 1 lipca 2009r. do 31 grudnia 2009r. , w wysokości 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, to nie może być przyznany taki dodatek po raz drugi za te same miesiące. Również z przyczyn , o których mowa była wyżej , nie może być też przyznany dodatek mieszkaniowy za ten sam okres w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością faktycznych wydatków mieszkaniowych a wysokością tego dodatku wynikającą z decyzji organu pomocowego , przyznającą wcześniej taki dodatek mieszkaniowy w wysokości 70% takich wydatków. Wydanie bowiem ponownej decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy za okres , co do którego wcześniejszą decyzją organu pomocowego przyznano taki dodatek , obarczone byłoby kwalifikowaną wadą, uzasadniająca stwierdzenie nieważności takiej decyzji ( art. 156 §1 pkt 3 k.p.a.) Wobec tego przy prawidłowo ustalonym - nie kwestionowanym zresztą przez stronę- stanie faktycznym, organy administracji dokonały właściwej subsumcji przepisów prawa w tym zakresie, stosując przepisy prawa materialnego zgodnie z przedmiotem sprawy. W związku z tym jako nieuprawniony przedstawia się zarzut skargi jakoby organy orzekające w sprawie rażąco naruszyły prawo. Wbrew twierdzeniom skarżącego przepisy powołanej wyżej ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie zawierają przepisu, który przewidywałby możliwości ubiegania się o dodatek mieszkaniowy w wysokości przekraczającej 70% wydatków mieszkaniowych . Konkludując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji nie naruszają prawa, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) .