IV SA/Wr 566/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o wyłączenie od orzekania sędziego NSA Henryka Ożoga w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej oraz pozbawienia prawa do zasiłku postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego. W rozpatrywanej sprawie pismem z dnia 12 lutego 2011 r. skarżący S. K. wniósł o wyłączenie od rozpoznania jego sprawy sędziego NSA Henryka Ożoga wskazując, że w jego przekonaniu wyżej wymieniony sędzia przekracza przyznane mu przez przepisy prawa uprawnienia, godząc tym samym w uprawnienia strony wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W dniu 25 lutego 2011 r. sędzia NSA Henryk Ożóg złożył oświadczenie, z którego wynika, że w stosunku do jego osoby nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.), które dawałyby podstawy do wyłączenia od rozpoznania przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Zgodnie z art. 18 § 2 p.p.s.a. powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli. Sędzia natomiast, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (art. 18 § 3 p.p.s.a.). Wskazać należy również, że w myśl przepisu art. 19 p.p.s.a. niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 p.p.s.a). Stosowanie natomiast do art. 21 p.p.s.a. sędzia powinien zawiadomić sąd o zachodzącej podstawie swojego wyłączenia i wstrzymać się od udziału w sprawie. O wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy (art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a.). Mając na względzie powyższe regulacje prawne wskazać należy, że charakter instytucji wyłączenia sędziego jest oczywisty i sprowadza się do eliminowania wszelkich przyczyn, które mogłyby skutkować pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt IOZ 696/08). W tym zakresie istota wyłączenia sędziego w oparciu o przesłanki bezwzględne wymienione enumeratywnie w art. 18 p.p.s.a., jak też w oparciu o przesłanki względne z art. 19 p.p.s.a., jest taka sama. Ma ona zapewnić jak najpełniejszą realizację zagwarantowanego, między innymi na gruncie Konstytucji RP, prawa do sądu, poprzez stworzenie warunków umożliwiających każdemu rozpatrzenia jego sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być zatem jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne przekonanie. Konieczne jest bowiem wskazanie konkretnych okoliczności, czy to wymienionych enumeratywnie w art. 18 ustawy, czy też innych, z których wynika, że istnieją wątpliwości co do bezstronności tego sędziego zgodnie z treścią art. 19 p.p.s.a (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 100/09). Mając zatem na względzie okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy i opisane powyżej regulacje normatywne Sąd uznał, że wniosek S. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawca bowiem, nie podał żadnych okoliczności faktycznych uzasadniających wyłączenie sędziego NSA Henryka Ożoga od rozpoznawania niniejszej sprawy, wskazując jedynie, iż w jego ocenie wyżej wymieniony sędzia przekracza swoje uprawnienia. Jak wynika z oświadczenia sędziego NSA Henryka Ożoga, ze skarżącym nie łączy go żaden stosunek osobisty, który mógłby wywołać wątpliwość co do jego bezstronności. Zdaniem tutejszego Sądu zatem, powzięta przez wnioskodawcę wątpliwość co do bezstronności sędziego NSA Henryka Ożoga, wynika wyłącznie z jego subiektywnego przeświadczenia i nie stanowi wystarczającej przesłanki do zastosowania art. 19 p.p.s.a. Wobec zatem braku oczywistych faktycznych i prawnych przesłanek wyłączenia sędziego, należało na podstawie art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.