IV SA/Wr 575/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu za lata 2006-2008, wniosku strony skarżącej o zwrot kosztów podróży, postanawia: zasadzić od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz skarżącego kwotę 37 zł (słownie: trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania tj. dojazdu do Sądu. Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., poz 270), zwanej dalej "p.p.s.a." w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego (art. 205 § 1 p.p.s.a.). Niezbędność kosztów postępowania podlega jednakże ocenie sądu i jest uzależniona od konkretnych okoliczności sprawy. Sąd powinien każdorazowo rozważyć, czy czynność, która spowodowała koszty była w ujęciu obiektywnym potrzebna do realizacji praw strony oraz czy i do jakiego poziomu poniesione koszty stanowiły także z obiektywnego punktu widzenia wydatek konieczny. Stosownie do treści art. 205 § 3 p.p.s.a. zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 i 2, oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne, tj. dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym. Art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1 dekretu pozwala stronie zamieszkałej w miejscowości oddalonej ponad 10 km od miejsca wykonywania czynności urzędowej, do której został wezwany, żądać zwrotu kosztów dojazdów do sądu. Za koszty podróży uznaje się przy tym koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji (art. 4 ust. 1 dekretu). W niniejszej sprawie skarżący zawnioskował "o zasądzenie kosztów podróży z K. do W., które wynoszą 50 zł", i wskazał, że "do W. na dzisiejszą rozprawę przyjechał samochodem". Dokonując oceny złożonego wniosku Sąd, w kontekście przywołanych przepisów prawa stwierdził, że jedynie wydatki opiewające na kwotę 37 zł stanowiącą równowartość ceny zakupu biletów Polskich Kolei Państwowych S.A. z K. do W. w obie strony, mogą zostać uznane za koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw skarżącego. Stosownie bowiem do treści powołanego powyżej art. 13 dekretu, poprzez koszty podróży należy rozumieć koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem) w klasie najniższej, nie zaś koszty przejazdu własnym środkiem transportu (samochodem), tak jak wnioskuje skarżący. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 205 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.