IV SA/Wr 595/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie: Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) Asesor WSA - Alojzy Wyszkowski Protokolant: Robert Hubacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2006 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną, przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. Wojewoda D., decyzją z dnia [...]r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. K. od decyzji Starosty Powiatu D. z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną od dnia [...] r., przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. w kwocie [...]zł, tj.120% podstawowej wysokości zasiłku określonego w ustawie, podlegającej waloryzacji na zasadach określonych w ustawie, odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...]r. oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]r., na podstawie art. 37k ust. 1 oraz 37l ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 514 z późn. zm.), w związku z art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. nr 120, poz. 1252) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001) art. 2 ust 1 pkt 2, art. 72 ust 3, art. 73 ust 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001), art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. nr 6, poz. 65) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ pierwszej instancji wcześniejszą decyzją z [...]r., nr [...]orzekł o odmowie przyznania odwołującej się prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...]r., uznaniu za osobę bezrobotną od dnia [...]r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...]r., w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż E. K. nie spełnia warunków określonych w art. 37 k ust. 1 ustawy o bezrobociu. Od tej decyzji E. K. wniosła odwołanie do Wojewody D.. Organ odwoławczy, decyzją z dnia [...]r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż nie dość wnikliwie przeprowadzono postępowanie wyjaśniające dotyczące sposobu rozwiązania stosunku pracy oraz nie sporządzono zestawienia okresów składkowych i nieskładkowych, składających się na łączny okres uprawniający do emerytury, a przed podjęciem zaskarżonej decyzji ustalił jedynie ile wynosi jej zatrudnienie w latach ogółem tj. [...] lat, [...] miesiące i [...] dni oraz poinformował, że odwołująca się w dniu rejestracji nie złożyła wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Uzasadniając decyzję z dnia [...]r. organ pierwszej instancji wskazał, że po szczegółowej analizie zebranego materiału dowodowego, ustalono, że świadectwo pracy E. K. z dnia [...] r. nie odzwierciedla stanu faktycznego. Obejmuje ono okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. i jako tryb rozwiązania stosunku pracy wskazuje przyczyny dotyczące zakładu (likwidacja stanowiska pracy). Zaś z przedłożonych przez pracodawcę - firmę [...] A. K. - umów o pracę z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r. wynika, że były dwa odrębne stosunki pracy. Umowa z dnia [...]r. została zawarta na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy, a następnie rozwiązana za wypowiedzeniem pracodawcy w dniu [...]r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W dniu [...]r. E. K. zawarła z tym samym pracodawcą kolejną umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy na czas określony, która wygasła samoistnie z upływem okresu, na jaki została zawarta. Zdaniem organu I instancji wadliwość przedłożonego świadectwa pracy polega na tym, iż obejmuje ono dwa odrębne stosunki pracy, których tryb rozwiązania jest odmienny. Potwierdza to Państwowa Inspekcja Pracy w piśmie z dnia [...]r. Organ I instancji uznał, że w związku z faktem, iż E. K. nie spełnia przesłanek określonych w art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, tj.: nie osiągnęła wieku [...] lat (data ur. [...]r.), rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy ani w związku z niewypłacalnością pracodawcy, należało orzec o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że okresy zarejestrowania E. K., jako osoby bezrobotnej i pobierania zasiłku od dnia [...]r. do dnia [...]r. oraz od dnia [...] r., nie mają znaczenia dla ustalenia uprawnień do zasiłku przedemerytalnego, ponieważ miały miejsce po [...]r. W związku z faktem, iż na dzień złożenia wniosku, tj. [...]r., zgodnie z obowiązującą ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie ma zasiłków przedemerytalnych, a w przypadku E. K. nie mają także zastosowania przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, organ orzekł o odmowie przyznania powyższego świadczenia od dnia następnego po dniu złożenia wniosku tj. od dnia [...] r. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik E. K. wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie odwołującej się zasiłku przedemerytalnego ze skutkiem prawnym na dzień [...] r., ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z odpowiednimi, bardziej skonkretyzowanymi zaleceniami, co do sposobu załatwienia sprawy, w szczególności kwestii prawnych (oceny faktów w tej konkretnej sprawie pod kątem obowiązującego prawa). Pełnomocnik skarżącej, zarzuca naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz wskazuje, że jest to druga decyzja negatywna dla strony, a jej uzasadnienie świadczy o niezrozumieniu przez organ I instancji prawnych skutków nowelizacji powyższej ustawy. Twierdzi ponadto, że organ administracji publicznej nie może kwestionować dokumentu o nazwie "świadectwo pracy", a tym bardziej nie ma uprawnień do zmuszania byłego pracownika i byłego pracodawcy do podejmowania czynności, których sobie życzy Urząd. Wyjaśnia, że po wygaśnięciu umowy wystąpiła konieczność dalszego, kilkudniowego kontynuowania niezakończonych prac i E. K. te prace wykonywała pod nadzorem pracodawcy, kimkolwiek on by nie był. Zdaniem pełnomocnika, z uzasadnienia decyzji wynika, że "jej autor nie bardzo rozróżnia subtelności takie jak zasiłek przedemerytalny i świadczenie przedemerytalne co wynika z końcowych wywodów tegoż uzasadnienia". Ponadto pełnomocnik wskazał, iż ogranicza się do powyższych uwag, ponieważ szczegółową argumentację prawną przedstawił w odwołaniu od decyzji z dnia [...]r. Rozpatrując odwołanie, Wojewoda D. uznał, że jest ono bezzasadne. Ustosunkowując się do wniosku odwołującej się w przedmiocie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Natomiast zgodnie z przepisem art. 37k ustawy świadczenie przedemerytalnie przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4. Regulacje te uzależniają przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego od łącznego spełnienia przesłanek dotyczących warunków niezbędnych do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, wieku, długości okresu uprawniającego do emerytury oraz, w pkt 2-5, sposobu rozwiązania stosunku pracy. W świetle powyższego organ uznał, że E. K. nie spełnia podstawowego warunku otrzymania świadczenia, a mianowicie nie spełnia przesłanek niezbędnych do uzyskania świadczenia przedemerytalnego, gdyż jako osoba urodzona w [...] r., nie osiągnęła wieku [...] lat i mimo udokumentowania co najmniej [...] lat okresu uprawniającego do emerytury. Odwołująca się nie spełnia także warunków przewidzianych w ust. 1 pkt 2-5 ustawy, z uwagi na sposób rozwiązania stosunku pracy. Ostatni stosunek pracy skarżącej nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ani w szczególności w związku z niewypłacalnością pracodawcy. Taki wniosek jest efektem analizy całokształtu materiału dowodowego sprawy, w tym świadectwa pracy, w którym podano, że skarżąca była zatrudniona w firmie [...]A. K. od dnia [...]r. do dnia [...]r. i jako tryb rozwiązania stosunku pracy wskazano przyczyny dotyczące zakładu (likwidacja stanowiska pracy) oraz dowodów w postaci wyjaśnień pracownika, pracodawcy, umów o pracę i ustaleń inspektora pracy. Zdaniem organu odwoławczego, z firmą [...]A. K., E. K. nawiązała dwa stosunki pracy - pierwszy nawiązano w oparciu o umowę z dnia [...]r., na czas nieokreślony i ten stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania "z pracownikiem stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu (likwidacja stanowiska pracy)". Drugi stosunek pracy E. K. nawiązała z firmą [...]A. K. w dniu [...] r. na czas określony do dnia [...]r. Pomimo twierdzeń pracodawcy, że umowa ta powstała na wyraźnie żądanie pracownika Powiatowego Urzędu Pracy, to nie została ona anulowana przez stronę umowy, a jej zgodność ze stanem faktycznym potwierdzają zarówno ustalenia Państwowej Inspekcji Pracy, jak również wyjaśnienia pełnomocnika strony, który stwierdził, że: "po wygaśnięciu umowy wystąpiła konieczność dalszego, kilkudniowego kontynuowania niezakończonych prac i E. K. te prace wykonywała pod nadzorem pracodawcy". Organ prowadzący postępowanie ma prawo do oceny zebranych dowodów, a ocena przedłożonego przez odwołującą się świadectwa pracy, dokonana przez organ pierwszej instancji, jest prawidłowa. Świadectwo to nie w pełni odzwierciedla stan faktyczny sprawy, na co zwróciła uwagę również Państwowa Inspekcja Pracy w piśmie z dnia [...] r. Organ odwoławczy zgadza się ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, że świadectwo pracy zgodnie z treścią art. 244 k.p.a, nie jest dokumentem urzędowym. "Dowód przeciwko stwierdzeniom czy brakowi stwierdzeń w świadectwie pracy jako dokumencie, może być przeprowadzony w każdym czasie, także po upływie terminu z art. 97 § 2 1 k.p." (Wyrok SN z 17.V.1996 r. IPRN 40/96, "Prokuratura i Prawo" z 1996 nr 10, s. 58). Natomiast, co do wniosku skarżącej o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego, złożonego przez odwołującą się w dniu [...]r. organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z ustawą z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty, prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r. przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniali warunki do jego nabycia. Warunki te zostały określone w art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który stanowił, że zasiek przedemerytalny przysługują osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. E. K., do dnia [...] r. powyższych warunków nie spełniła, gdyż spełniając warunki do posiadania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od [...] r. do [...] r. posiadała okres uprawniający do zasiłku krótszy, aniżeli wymagany. Natomiast następnej rejestracji dokonała w dniu [...]r., czyli po dniu [...]r. Z tego powodu wniosek skarżącej o przyznanie zasiłku przedemerytalnego nie może zostać pozytywnie rozpatrzony. W skardze na powyższą decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego pełnomocnik skarżącej zakwestionował zawarte w niej rozstrzygnięcie. Podnosi, że ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji są w oczywisty sposób niezgodne z dokumentami dotyczącymi stażu pracy i okresów zaliczanych do uprawnień emerytalnych oraz naruszają zasady najprostszych działań matematycznych w zakresie dodawania i odejmowania. Utrzymuje, że zwolnienie skarżącej z pracy miało swoją przyczynę w likwidacji stanowiska pracy, co zostało potwierdzone zarówno w świadectwie pracy jak i w wyjaśnieniach zainteresowanych stron. Ponadto w skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, potwierdzając argumentację faktyczną i prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późń. zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. W niniejszej sprawie organ dokonał właściwej oceny stanu faktycznego pod kątem przepisów prawa materialnego konstruujących prawo strony do świadczenia i zasiłku przedemerytalnego. Nie ulega wątpliwości, że art. 37k ust. 1 ustawy określa materialnoprawne warunki, których spełnienie uzależnia przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. W tych przepisach zawarty jest także warunek, aby osoba ubiegająca się o jedno z tych świadczeń spełniała określone w ustawie wymagania do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz miała określone okresy zatrudnienia lub okresy uprawniające do emerytury. W świetle postanowień art. 37l ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby. Przepis ten tworzy zatem zamkniętą całość, a jego istotę stanowią słowa -posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia-. Używając tych określeń w czasie przeszłym dokonanym i odsyłając do wniosku złożonego przez osobę, która ubiega się o prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, ustawodawca podkreślił, że decydujące znaczenie ma -posiadanie- lub -spełnienie- ustawowych warunków w dniu rejestracji lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych (bez względu na czas złożenia wniosku). Jeśli warunki te zostały spełnione, od woli zainteresowanego podmiotu zależy złożenie wniosku o zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne. Wniosek taki osoba uprawniona może złożyć zarówno w dniu rejestracji, w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych, jak i po upływie okresu jego pobierania, gdyż już w dniu rejestracji (czy w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych) warunki do uzyskania jednego z tych świadczeń -spełnił-. W dniu złożenia wniosku jednak powinien spełniać określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego. Na temat warunków, jakie musiały być spełnione przy ubieganiu się o prawo do świadczenia przedemerytalnego lub zasiłku emerytalnego pod rządami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 1994 r. wypowiadał się wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny. W szczególności w uchwale 7 sędziów z 11 marca 2002 r. (sygn. OPS 14/01, ONSA z 2002 r. nr 4, poz. 133) udzielił szczegółowych wytycznych w tym przedmiocie na przedstawioną mu przez skład orzekający NSA wątpliwość prawną i wyjaśnił, że: "Osobie bezrobotnej, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego określone w art. 37j ust. 1 lub w art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r.), przysługuje na jej wniosek prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37l ust. 1 tej ustawy, mimo wygaśnięcia prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania, jeżeli w dniu złożenia wniosku spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego(...)". Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd organów administracji obu instacji, że skarżąca nie spełnia warunków określonych w postanowieniach art. 37k ust. 1 pkt 1-5, ponieważ nie osiągnęła wieku 58 lat i mimo udokumentowania co najmniej 20 lat okresu uprawniającego do emerytury prawo to nie może zostać jej przyznane, zaś ostatni stosunek pracy skarżącej nie został rozwiązany z przyczyn zakładu pracy, ani w szczególności w związku z niewypłacalnością pracodawcy. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, skarżąca nawiązała z firmą [...]A. K. dwa stosunki pracy. Pierwszy nawiązano w oparciu o umowę z dnia [...] r. na czas nieokreślony i ten stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania "z pracownikiem stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (likwidacja stanowiska pracy)". Drugi stosunek pracy E. K. nawiązała w dniu [...]r. zawierając z tym samym pracodawcą kolejną umowę o pracę na czas określony od dnia [...]r. do dnia [...]r. Umowa ta wygasła samoistnie z upływem okresu na jaki została zawarta. Z treści wyjaśnień pełnomocnika skarżącej wynika, że umowa ta została zawarta, ponieważ po wygaśnięciu umowy z dnia [...]r. wystąpiła konieczność dalszego kilkudniowego kontynuowania niezakończonych prac i skarżąca prace te wykonywała pod nadzorem pracodawcy. Pracodawca wskazywał, że zawarł kolejną umowę z E. K."na wyraźne żądanie pracownika Powiatowego Urzędu Pracy". W ocenie Sądu, pracodawca - firma [...] A. K., powierzając wykonanie konkretnych prac, postąpiła właściwie zawierając ze skarżącą umowę o pracę na czas określony, tj. na czas wykonania określonej pracy. Natomiast świadectwo pracy z dnia [...]r. nie w pełni odzwierciedla stan faktyczny sprawy, ponieważ pracodawca nie uwzględnił w nim informacji, które wynikały z nawiązania stosunku pracy na okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów wynika, że świadectwo pracy jest wyłącznie dowodem na to, że pracodawca podpisał oświadczenie stanowiące treść tego świadectwa. W tym stanie rzeczy organy administracji prawidłowo uznały, że wygaśnięcie umowy o pracę zawartej na czas określony nie spełnia warunku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Skarżąca wnosi także o przyznanie jej prawa do zasiłku przedemerytalnego. Nowelizacja ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 17 grudnia 2001 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56), zlikwidowała zasiłki przedemerytalne od dnia 1 stycznia 2002 r. Jednak zgodnie z ustawą z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. nr 6, poz. 65), prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniali warunki do jego nabycia. Warunki te określał przepis art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w myśl którego zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Nie ulega wątpliwości, że art. 37j ust. 1 i art. 37k ust. 1 ustawy określają materialnoprawne warunki, których spełnienie uzależnia przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. W obu tych przepisach zawarty jest także warunek, aby osoba ubiegająca się o jedno z tych świadczeń spełniała określone w ustawie wymagania do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz miała określone okresy zatrudnienia lub okresy uprawniające do emerytury. Z powyższych regulacji wynika, że prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełnia warunki określone w art. 37j ustawy o zatrudnieniu do dnia 12 stycznia 2002 r. Skarżąca do dnia 12 stycznia 2002 r. warunków tych nie spełniła, albowiem spełniając warunki do posiadania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku w okresie od [...] r. do dnia [...]r. posiadała krótszy okres uprawniający do zasiłku aniżeli wymagany. Zatem okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego wynosił: [...] lata, [...] miesiące i [...] dni. Natomiast okresy zarejestrowania się skarżącej jako osoby bezrobotnej i pobierania zasiłku od dnia [...]r. do [...]r. oraz od [...]r. nie mają znaczenia dla ustalenia uprawnień do zasiłku przedemerytalnego, ponieważ miały miejsce po 12 stycznia 2002 r. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że pojęcie okresu uprawniającego do zasiłku nie jest tożsame z pojęciem okresu uprawniającego do emerytury. Mając powyższe na uwadze należy uznać, ze zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).