IV SA/Wr 595/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak- Kubiak ( spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta G., na podstawie art. 150 d ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. z 2001 r. Dz.U. Nr 69, poz. 415 ze zm.)oraz art. 151 § 2, art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 146 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2, art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. z 2001 r. Dz.U.Nr 6, poz. 56 ze zm.), w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną PUP w G. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego: 1. stwierdził, że wydanie decyzji z dnia 13 grudnia 2001 r nastąpiło z naruszeniem prawa; 2. odstąpił od uchylenia wyżej wymienionej decyzji uwagi na to, że od doręczenia decyzji upłynęło 5 lat (art. 146 § 1 k.p.a.). W uzasadnieniu organ wskazał, że S. K. od dnia 4 grudnia 2001 r. pobierał zasiłek przedemerytalny, który został przyznany decyzją Starosty G. z dnia [...] r., znak: [...], na mocy art. 37j ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Świadczenie to przyznane zostało w oparciu o następujące dokumenty: 1) świadectwo pracy z dnia 6 listopada 1990 r. wystawione przez L. Przedsiębiorstwo Budownictwa Mieszkaniowego wskazujące na okres zatrudnienia od 31 sierpnia 1966 r. do 31 października 1990 r., 2) świadectwo pracy z dnia 30 listopada 2001 r. wystawione przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowe "[...]" Sp. z o.o wskazujące na okres zatrudnienia od 1 listopada 1990 r. do 30 listopada 2001 r. Dokumenty te zostały przedłożone przez stronę w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu 3 grudnia 2001r., tj. w dniu rejestracji jako bezrobotny. Okres "uprawniający do zasiłku" w oparciu o te dokumenty wynosił 35 lat 3 miesiące i 1 dzień. Zasiłek przedemerytalny wypłacany był przez PUP w G. do dnia 31 lipca 2004 r., a od 1 sierpnia 2004 r. przez ZUS w G. W dniu 22 lipca 2008 r. do PUP w G. wpłynęła informacja ZUS, iż S. K. udowodnił 33 lata 6 miesięcy 3 dni okresów składkowych, 1 miesiąc 20 dni okresów nieskładkowych oraz 2 lata 7 miesięcy 23 dni okresów uzupełniających, tj. pracy w gospodarstwie rolnym rodziców po ukończeniu 16 roku życia. W dniu 13 sierpnia 2008 r. ZUS przesłał do urzędu pracy kolejne pismo w sprawie zweryfikowania prawa skarżącego do zasiłku przedemerytalnego. W piśmie wskazano, iż w wyniku prowadzonego postępowania wyjaśniającego z L. Przedsiębiorstwem Budownictwa Przemysłowego w N. S., odnośnie faktycznych okresów zatrudnienia świadczeniobiorcy w tym zakładzie, powzięto informację, że świadectwo pracy z dnia 6 listopada 1990 r. wskazujące okres zatrudnienia od 31 sierpnia 1966 do 31 października 1990 r. zostało zweryfikowane i w dniu 24 kwietnia 2001 r. wystawione zostało prawidłowe świadectwo pracy wskazujące, iż Pan K. był zatrudniony od 7 września 1966 r. do 14 lutego 1968 r. oraz od 17 lipca 1970 r. do 31 października 1990 r. W załączeniu ZUS przesłał kopie świadectw pracy oraz wyjaśnił, że S. K. posiadał oryginały tych świadectw, które dostarczył do ZUS w dniu 13 sierpnia 2008 r. według stanowiska ZUS udokumentowany przez stronę staż pracy był niższy od tego wyliczonego przez urząd pracy, co ma wpływ na ustalone prawo do zasiłku przedemerytalnego. Powyższe stanowiło podstawę wznowienia przez Starostę G., na mocy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 13 grudnia 2001 r. odnośnie przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 4 grudnia 2001 r. (postanowienie z dnia 19 sierpnia 2008, znak: [...]). S. K. wezwany przez organ l instancji, w celu zapoznania się z otrzymanym z ZUS materiałem dowodowym, w dniu 27 sierpnia 2008 r. uprzedzony o odpowiedzialności z art. 233 § 1 k.k,, oświadczył do protokołu, że zweryfikowane przez pracodawcę świadectwo pracy otrzymał w terminie późniejszym, ale nie pamięta daty, Ponadto oświadczył, że faktycznie pracował tak jak wskazują świadectwa pracy zweryfikowane z dnia 24 kwietnia 2001r,, oraz że w okresie od 15 lutego 1968 r. do 14 grudnia 1968 r. od bywał zasadniczą służbę wojskową, a także książeczki wojskowej nie przedłożył w urzędzie pracy w dniu rejestracji, tj. 3 grudnia 2001 r., ponieważ posiadał świadectwo pracy w ciągłości, a po odbyciu służby wojskowej do dnia 16 lipca 1970 r. nigdzie nie pracował. W konsekwencji Starosta G. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, 146 § 1, art. 151 § 2 k.p.a. oraz art. 150 d ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. z 2008 r. Nr 69, póz. 415 z późn. zm.) stwierdził, że decyzja ostateczna z dnia [...] r., nr [...] w sprawie przyznania stronie prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 4 grudnia 2001 r. wydana została z naruszeniem prawa. Jednocześnie odstąpił od uchylenia przedmiotowej decyzji z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a, tj. wobec upływu 5 lat od dnia doręczenia decyzji stronie. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał na naruszenie przy jej wydawaniu, art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ponieważ S. K. w dniu rejestracji jako bezrobotny, legitymował się okresem uprawniającym do zasiłku w wymiarze 33 lata 7 miesięcy 24 dni łącznie ze służbą wojskową, wobec wymaganych przez ustawodawcę 35 lat. Odwołując się od decyzji S. K. wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podał m.in., że w dniu 3 grudnia 2001 r. składając wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego przedłożył jedyną posiadaną dokumentację pracowniczą wskazującą faktycznie przepracowany okres w L. Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego w N. S. Jako datę faktycznego nawiązania stosunku pracy wskazano wówczas w świadectwie pracy datę 31 sierpnia 1966 r. Uważa, że pierwotnie wydane świadectwo pracy jest dokumentem, który prawidłowo określa ramy zatrudnienia. Świadectwo to wydane zostało niezwłocznie po wygaśnięciu stosunku pracy w odróżnieniu od świadectw pracy z dnia 24 kwietnia 2001 r. wydanych po przeszło 10 latach od dnia rozwiązania stosunku pracy. Wskazuje na naruszenie przez pracodawcę, przy wydaniu drugiego - zweryfikowanego świadectwa pracy, art. 97 kodeksu pracy. Uważa, że dokument w postaci świadectwa pracy z dnia 6 listopada 1990 nie powinien być obecnie kwestionowany. Ponieważ gdyby przyjąć, że pomiędzy okresami wskazanymi w świadectwie pracy z dnia 6 listopada 1990 r. były przerwy, to wydanie decyzji przez organ l instancji, było przedwczesne z uwagi na brak zbadania, czy w ewentualnie występujących okresach przerwy w zatrudnieniu w L. Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego faktu wydania w dniu 24 kwietnia 2001 r. nowych świadectw pracy, w których wskazano odmienne okresy zatrudnienia strony w tym przedsiębiorstwie, niż jak wynikało to, ze świadectwa pracy z 1990 r., powstał obowiązek z urzędu wzruszenia decyzji Starosty G. z dnia [...] r. Organ l instancji postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2008 r. wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną na mocy której stronie przyznany został zasiłek przedemerytalny. Wyszły bowiem na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, nieznane temu organowi przed wydaniem przedmiotowej decyzji. Jak wynika z pisma ZUS z dnia 13 sierpnia 2008 r., znak: [...], S. K. był w posiadaniu nowych świadectw pracy i przedłożył je w ZUS dopiero w dniu 13 sierpnia 2008 r. Zainteresowany przesłuchany na powyższe w PUP w G. w dniu 27 sierpnia 2008 r., uprzedzony o prawie odmowy zeznań i odpowiadania na pytania w zakresie określonym w art. 83 kpa oraz o odpowiedzialności z art. 233 § 1 k.k. o poświadczeniu nieprawdy, m.in. zeznał, że faktycznie pracował tak jak wskazują świadectwa z dnia 24 kwietnia 2001 r. Przedłożył także dokument dotyczący odbywania zasadniczej służby wojskowej w okresie od 15 lutego 1968 r. do 14 grudnia 1968 r., co organ l instancji przyjął i wliczył do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Innych dokumentów, które podlegałyby wliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku skarżący nie przedłożył, a wręcz oświadczył, że po odbyciu służby wojskowej do dnia 16 lipca 1970 r. nigdzie nie pracował. Dołączone do zażalenia kserokopie zeznań świadków z dnia 29 listopada 2001 r. spisane w Urzędzie Gminy w Ż., wskazujące na okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od 16 grudnia 1968 r. do 16 lipca 1970 r. pozostają bez wpływu na zasadność rozstrzygnięcia, ponieważ okresy te nie są zaliczane do okresu, od którego zależy prawo do zasiłku przedemerytalnego. O ile bowiem udowodniony okres pracy w gospodarstwie rolnym zaliczany jest przez ZUS jako okres uzupełniający do emerytury, to nie jest on zaliczany do okresu od którego zależy nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego, co wynika z treści art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Ponadto S. K. do odwołania dołączył kserokopię pisma pracodawcy z dnia 17 lutego 1982 r, odnośnie dodatku stażowego, gdzie okres pracy w LPBM wpisany został jako dzień 31 sierpnia 1966 r. Powyższe nie było przedmiotem dalszego postępowania, ponieważ sam skarżący oświadczył do protokołu, że pracował tak, jak wskazują zweryfikowane świadectwa pracy, zatem od 6 września 1966 r. Taką też datę rozpoczęcia pracy w LPBM przyjął ZUS przy obliczeniu okresu składkowego uprawniającego do emerytury. Uwzględniając przeprowadzone dowody stwierdzić należy, że S. K. udokumentował, po wliczeniu okresu służby woskowej, 33 lata 7 miesięcy i 24 dni okresu uprawniającego do zasiłku, co jest okresem niewystarczającym do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. W N. S., nie wykonywał pracy, której okres trwania również podlegałby uwzględnieniu przy wyliczaniu zasiłku przedemerytalnego (np. praca w rodzinnym gospodarstwie rolnym). W odrębnie złożonym zażaleniu z dnia 29 września 2008 r. S. K. podał, min. że wydane świadectwo pracy z dnia 6 listopada 1990 r. wydane przez L. Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego w N. S. jest wiarygodnym dokumentem, a w lata pracy w tym świadectwie został doliczony okres służby wojskowej oraz praca w rodzinnym gospodarstwie rolnym. Nie zgadza się zatem z zapisem decyzji, że po wojsku nigdzie nie pracował, ponieważ pracował w rodzinnym gospodarstwie, co wyjaśniał w urzędzie pracy i co powinno być wpisane. Dołączył min. kserokopie zeznań 2 świadków z dnia 29 listopada 2001 r. wskazujących na okres pracy od 16 grudnia 1968 r. do 16 lipca 1970 r. w gospodarstwie rolnym rodziców. Nie zgadza się z kwestionowaniem przez urząd pracy świadectwa pracy z dnia 6 listopada 1990 r., które zdaniem strony stanowiło podstawę przyznania mu emerytury przez Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dn. 31 marca 2008 r.. Wojewoda D. rozpatrując zarzuty zawarte w odwołaniu i zażaleniu, nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu l instancji, co wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. K. zarzucił decyzji organu II instancji naruszenie prawa, w szczególności art. 7, 8, 16 § 1, 145 § 1 k.p.a. Przede wszystkim zainteresowany podniósł, iż brak było podstaw faktycznych i prawnych do wznowienia postępowania jako, że zdaniem skarżącego, istotną przesłanką nie była kwestia błędnego ustalenia przez organ l instancji stanu faktycznego na podstawie świadectwa pracy z 1990 r. przedstawionego przez skarżącego w 2001 r. z uwagi na upływ czasu 10 lat. Upływ czasu, zdaniem skarżącego, jest taką okolicznością, iż danych zdarzeń nie można odwrócić, zmienić, a pracownik nie może po 10 latach odpowiadać za tak poważny błąd pracodawcy. Skarżący podkreślił, iż świadectwo pracy z 1990 r. zostało skarżącemu wystawione niezwłocznie po ustaniu stosunku pracy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, co utwierdzało skarżącego, iż świadectwo pracy pierwotne jest zgodne ze stanem prawnym. Zarzucił także, że organy administracji nie przeprowadziły dokładnego postępowania, ponieważ rozpoczął pracę w LPBM od dnia 31 sierpnia 1966 r., a nie od 7 września 1966 r., o czym świadczy pismo pracodawcy z dnia 17 lutego 1982 r. Zdaniem strony przeciwnej zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach oraz podkreślając, że zaistniałe okoliczności w sprawie uzasadniały wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego, a wobec upływu 5 lat od dnia doręczenia stronie przedmiotowej decyzji organy prawidłowo odstąpiły od uchylenia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać swojej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 §1 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada zarówno pod względem formalnym jak i też materialno-prawnym Ustalając stan faktyczny w sprawie organ związany jest zasadami ogólnymi przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego), z których wynika obowiązek szczególnie starannego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Przepis art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nakłada na organ administracyjny obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Realizacja zasady ogólnej prawdy obiektywnej musi znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (...)". W sprawie będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego zarówno w odniesieniu do decyzji pierwszo-instancyjnej jak i kolejnej wydanej po rozpatrzeniu odwołania. Obie decyzje zawierają zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne rozstrzygnięć organu orzekającego w sprawie wraz z analizą dokumentacji sprawy. Podstawę wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie stanowił art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten może mieć zastosowanie, gdy wypełnione są łącznie 3 przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie tych nowych okoliczności faktycznych, czy nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Pojęcie dowodu wynika przy tym z art. 75 k.p.a. Natomiast przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej wykładni prawa (B. Adamiak Komentarz do k.p.a., W-wa, 1998 r., s. 718; por.: wyrok NSA z dnia 7 września 1982 r., SA/Kr 588/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 83). Z powyższych ustaleń wynika, że nowe okoliczności o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający przy tym wpływ na status prawny strony, tj. na zakres jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezspornym jest, że sytuacja taka, zaistniała w niniejszej sprawie. Z tego też względu organ miał podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wobec otrzymania z ZUS w G. informacji dotyczącej faktycznego okresu zatrudnienia skarżącego w L. Przedsiębiorstwie Budownictwa Mieszkaniowego i faktu wydania w dniu 24 kwietnia 2001 r. nowych świadectw pracy, w których wskazano odmienne okresy zatrudnienia strony w tym przedsiębiorstwie, niż jak wynikało to ze świadectwa pracy z 1990 r., powstał obowiązek z urzędu wzruszenia decyzji Starosty G. z dnia [...] r. Organ l instancji postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, na mocy której stronie przyznany został zasiłek przedemerytalny. Wyszły bowiem na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, nieznane temu organowi przed wydaniem przedmiotowej decyzji. Jak wynika z pisma ZUS z dnia 13 sierpnia 2008 r., znak: [...], S. K. był w posiadaniu nowych świadectw pracy i przedłożył je w ZUS dopiero w dniu 13 sierpnia 2008 r. Zainteresowany przesłuchany na powyższe w PUP w G. w dniu 27 sierpnia 2008 r., uprzedzony o prawie odmowy zeznań i odpowiadania na pytania w zakresie określonym w art. 83 kpa oraz o odpowiedzialności z art. 233 § 1 k.k. o poświadczeniu nieprawdy, m.in. zeznał, że faktycznie pracował tak jak wskazują świadectwa z dnia 24 kwietnia 2001 r.. Przedłożył także dokument dotyczący odbywania zasadniczej służby wojskowej w okresie od 15 lutego 1968 r. do 14 grudnia 1968 r., co organ l instancji przyjął i wliczył do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Innych dokumentów, które podlegałyby wliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku skarżący nie przedłożył, a wręcz oświadczył, że po odbyciu służby wojskowej do dnia 16 lipca 1970 r. nigdzie nie pracował. Dołączone do zażalenia kserokopie zeznań świadków z dnia 29 listopada 2001 r. spisane w UG w Ż., wskazujące na okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od 16 grudnia 1968 r. do 16 lipca 1970 r. pozostają bez wpływu na zasadność rozstrzygnięcia, ponieważ okresy te nie są zaliczane do okresu, od którego zależy prawo do zasiłku przedemerytalnego. O ile bowiem udowodniony okres pracy w gospodarstwie rolnym zaliczany jest przez ZUS jako okres uzupełniający do emerytury, to nie jest on zaliczany do okresu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego, co wynika z treści art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 14.12.1994 o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Ponadto S. K. do odwołania dołączył kserokopię pisma pracodawcy z dnia 17 lutego 1982 r., odnośnie dodatku stażowego, gdzie okres pracy w LPBM wpisany został jako dzień 31 sierpnia 1966 r. Powyższe nie było przedmiotem dalszego postępowania, ponieważ sam skarżący oświadczył do protokołu, że pracował tak, jak wskazują zweryfikowane świadectwa pracy, zatem od 6 września 1966 r. Taką też datę rozpoczęcia pracy w LPBM przyjął ZUS przy obliczeniu okresu składkowego uprawniającego do emerytury. Uwzględniając przeprowadzone dowody stwierdzić należy, że S. K. udokumentował, po wliczeniu okresu służby woskowej, 33 lata 7 miesięcy i 24 dni okresu uprawniającego do zasiłku, co jest okresem niewystarczającym do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Zgodnie z przepisami prawa procesowego, w razie niemożności uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 146 k.p.a., organ administracji - stosownie do treści art. 151 § 2 k.p.a. - ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji. Organ l instancji we wznowionym postępowaniu na tej właśnie podstawie wydał decyzję z dnia 9 września 2008 r. wskazując w sentencji, że została ona wydana z naruszeniem prawa oraz odstąpił od uchylenia decyzji wobec upływu 5 lat od doręczenia stronie przedmiotowej decyzji, co zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją organu odwoławczego. Konkretny przepis prawa materialnego, który został naruszony, prawidłowo został określony zarówno w podstawie prawnej jak i w uzasadnieniu decyzji. Zwrócić należy uwagę na fakt, iż zgodnie z art. 150d ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. z 2008 r. Dz. U. Nr 69, póz. 415 z dalszymi zmianami) prawo do świadczeń przedemerytalnych przyznanych przez powiatowy urząd pracy na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na zasadach i w trybie określonym w tych przepisach na wniosek osoby uprawnionej (zainteresowanej) lub z urzędu, jeżeli po dniu przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaty tych świadczeń zostaną ujawnione okoliczności: 1) określone w art. 145 § 1 oraz art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powodujące wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji; 2) mające wpływ na prawo do świadczenia przedemerytalnego lub jego wysokość, zaistniałe po dniu ustalenia prawa do tego świadczenia. Przepisy te stosuje się odpowiednio do zasiłków przedemerytalnych (ust. 4). Fakt otrzymania przez organ l instancji wiadomości o innych okresach zatrudnienia skarżącego w LPBM był z pewnością nową okolicznością i nowym dowodem istotnym dla sprawy, bowiem wpływającym na jej wynik, tj. na treść merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności te i dowody nie były znane organowi l instancji przed dniem wydania decyzji z dnia [...] r. w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego. S. K. był w posiadaniu nowych świadectw pracy, ale ich nie podważał w żadnym czasie przed właściwym sądem pracy. Ponieważ wszczęte skargą S. K. postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do postawienia organowi administracji zarzutu naruszenia prawa materialnego i procesowego, przeto – stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji.