IV SA/Wr 596/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta Jelenia Góra na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 17 października 2008 r. nr NK.II.0911-19/564/08 w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta Jelenia Góra w sprawie powierzenia obowiązków dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego w Jeleniej Górze postanawia: zwrócić stronie skarżącej uiszczone koszty postępowania w łącznej kwocie 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych w tym wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 150 ( sto pięćdziesiąt) złotych oraz opłatę kancelaryjną w kwocie 100 (sto) złotych. Prezydent Miasta Jelenia Góra złożył skargę na oznaczone wyżej rozstrzygnięcie nadzorcze w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia Prezydenta Miasta Jelenia Góra w sprawie powierzenia obowiązków dyrektora Centrum Kształcenia Ustawicznego w Jeleniej Górze. W toku postępowania strona skarżąca – bez uprzedniego, stosownego wezwania - uiściła opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2009 r. w kwocie 150 zł. Zgodnie z art.100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) postępowanie sądowe, o którym mowa w artykułach poprzedzających, jest wolne od opłat sądowych. Przepisy, o których mowa w cytowanym artykule regulują kwestie nadzoru nad działalnością uchwałodawczą gminny, w tym również kwestię zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia nadzorczego przez gminę lub związek gminny. Wobec tego stwierdzić należy, że postępowanie wszczęte skargą Prezydenta Miasta Jeleniej Góry na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego zwolnione jest z kosztów sądowych na mocy przepisu szczególnego. A zatem przewidziane ustawą samorządową ustrojową zwolnienie przedmiotowo – podmiotowe, od obowiązku uiszczania kosztów sądowych sprawia, że uiszczone przez stronę skarżącą koszty sądowe jako nienależne należało zwrócić stronie na jej koszt, co wynika z art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) (zwanej dalej p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 225 i art. 232 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.