IV SA/Wr 60/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany formy studiów z niestacjonarnych na stacjonarne jednolite magisterskie oddala skargę. Wnioskiem z dnia 20 czerwca 2012 r. M. Z., dalej skarżący, wystąpił do Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. o przeniesienie ze studiów niestacjonarnych na studia stacjonarne na semestr 5 na kierunek Prawo. W uzasadnieniu podał, że problemy finansowo - zawodowe mogą skutecznie uniemożliwić mu dalsze studiowanie. Podał, że w dotychczasowym toku studiów uzyskał, zgodnie z § 46 Regulaminu Studiu Uniwersytetu W., średnią arytmetyczną 4,2 do wymaganego pierwszego miejsca po przecinku, a zatem, spełnił wymogi formalne. Ponadto wskazał, że z przedmiotu Prawo Cywilne, który leży w najbliższym kręgu jego zainteresowań, uzyskał ocenę 5,0. Wskazał, że mając możliwość nauki na studiach stacjonarnych na pewno rozwinąłby skrzydła zarówno pod względem naukowym, jak i działalności studenckiej: Elsa, koła naukowe. Pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. Prodziekan Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W., na podstawie art. 8 ust. 1 uchwały Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Regulaminu Studiów w Uniwersytecie W., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, nie wyraził zgody na zmianę formy studiów z wieczorowych na stacjonarne studia prawa z powodu niespełnienia kryterium średniej ocen. Na wniosku o zmianę formy studiów odnotowano, że skarżący uzyskał średnią ocen 4,16. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył skarżący. W uzasadnieniu podał, że rozstrzygnięcie o odmowie przeniesienia na studia stacjonarne z powodu niespełnienia wymogów średniej ocen jest dla niego krzywdzące, niesprawiedliwe i niezgodne z powszechnie obowiązującymi arytmetycznymi regułami zaokrągleń i przepisami uchwały. Podniósł, że o wiadomości tej dowiedział się w dniu 28 września 2012 r. po uzyskaniu informacji telefonicznej z dziekanatu studiów stacjonarnych, że stanowisko w tej kwestii jest dostępne w internecie. Wskazał, że w rozdziale VII w § 8 uchwały Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów regulaminu Studiów w Uniwersytecie W. zapisano, że student może zmienić formę studiów na swoim kierunku na studia stacjonarne po uzyskaniu średniej ocen co najmniej 4,2. Wskazane zostało zatem jedno miejsce po przecinku. Zdaniem skarżącego, stosując ogólne zasady zaokrąglania według reguł matematycznych, o których mówi się w regulaminie studiów, średnia powyżej 4,15, a zatem i uzyskana przez niego średnia 4,16, w zaokrągleniu do wskazanego w uchwale pierwszego miejsca po przecinku, daje średnią 4,2 uprawniającą do przeniesienia na studia stacjonarne. Ponadto wskazał, że w § 47 pkt 6 regulaminu studiów (wprowadzonego uchwałą Senatu Uniwersytetu W. z dnia 25 kwietnia 2012 r. nr 30/2012 w sprawie Regulaminu studiów w Uniwersytecie W. - dopisek Sądu), wskazano ogólne zasady zaokrąglania średniej arytmetycznej ocen (odrzucenie cyfry 5,6,7,8 lub 9 powoduje zwiększenie cyfry zachowanej o 1). Zdaniem skarżącego, powyższe wskazuje na intencję uchwałodawcy, który zapisując jedno miejsce po przecinku nie miał na myśli dwóch miejsc po przecinku. Rozstrzygnięciem z dnia [...], nr [...] Rektor Uniwersytetu W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 20 sierpnia 2012 r. w sprawie niewyrażenia zgody na zmianę formy studiów z niestacjonarnych na stacjonarne studia jednolite magisterskie na Wydziale Prawa Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. - kierunek Prawo, z powodu niespełnienia przez skarżącego kryterium średniej ocen. Powyższa decyzja została wydana na podstawie § 35 ust. 1 pkt 3 regulaminu studiów uchwalonego uchwałą Senatu Uniwersytetu W. z dnia 10 maja 2006 r. nr 65/2006 w sprawie Regulaminu studiów w Uniwersytecie W. oraz uchwały Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 26 września 2005 r. zmieniającej uchwałę Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Regulaminu Studiów w Uniwersytecie W. W uzasadnieniu podał, że zgodnie § 35 ust. 1 pkt 3 regulaminu studiów, student w obrębie Uczelni, po zaliczeniu dwóch semestrów, może zmienić formę studiów na zasadach określonych prze radę wydziału. Natomiast, w myśl uchwały z dnia 26 września 2005 r. studenci studiów niestacjonarnych mogą zmieniać formę studiów i przejść na studia stacjonarne po spełnieniu określonych warunków. Wskazał, że takie decyzje podejmowane są między innymi na podstawie średniej ocen uzyskanych przez studenta oraz zgodnie z limitem miejsc uwzględniającym możliwości lokalowe i techniczne wydziału, który zapewnia właściwą i prawidłową organizację procesu dydaktycznego. Wskazał, że skarżący nie spełnił wymogu średniej ocen, bowiem uzyskał średnią ocen 4,16. Wyjaśnił również, że w roku akademickim 2012/2013 liczba zmieniających formę studiów przekroczyła 15 % limitu przyjęć na studia stacjonarne, tym samym na stacjonarnych studiach prawa wyczerpana została liczba miejsc, która zapewnia właściwą i prawidłową organizację procesu dydaktycznego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego tj.: - art. 2 i art. 7 Konstytucji, poprzez ich niezastosowanie; - naruszenie art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie; - § 8 uchwały Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów regulaminu studiów w Uniwersytecie W., poprzez jego błędne zastosowanie; 2) przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t. j. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., poprzez ich niezastosowanie; 3) zasad ogólnych postępowania administracyjnego, poprzez ich niezastosowanie tj.: - zasady praworządności działania organu administracji publicznej (art. 6 i 7 ab initio k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 in media k.p.a), zasady uwzględniania w postępowaniu i załatwianiu spraw słusznego interesu jednostki (art. 7 in fine k.p.a), zasady budzenia zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a), zasady udzielania informacji faktycznej i prawnej stronom (art. 9 k.p.a), zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a), zasady przekonywania (art. 11 k.p.a), zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a) i zasady pisemności (art. 14 k.p.a.). W uzasadnieniu wskazał, że dziekan wydziału nie wyraził zgody na zmianę przez skarżącego formy studiów z wieczorowych na stacjonarne, podając jako powód niespełnienie kryterium średniej ocen. Podniósł, że nie otrzymał żadnej odpowiedzi na piśmie ani też ustnej. Dodał, że w dniu 20 września 2012 r. pojawiła się informacja w internecie na stronie wydziału, na której podano numery indeksów oraz powód niezakwalifikowania się cyt. "nie przyjęto z powodu niespełnienia wymogu średniej". Zdaniem skarżącego, taka forma rozstrzygnięcia łamie zasadnicze postanowienia proceduralne zarówno formy decyzji, jak i jej doręczenia, a także terminów załatwienia sprawy przez organ. Podniósł, że w rozdziale VII § 8 uchwały Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów regulaminu Studiów w Uniwersytecie W. zapisano, że student może zmienić formę studiów na swoim kierunku na studia stacjonarne po uzyskaniu średniej ocen co najmniej 4,2. Zatem, zdaniem skarżącego wskazane zostało tylko jedno miejsce po przecinku. Stosując ogólne zasady zaokrąglania według reguł matematycznych, o których nadmienia się w regulaminie studiów, średnia powyżej 4,15 (średnia 4,16 uzyskana przez skarżącego) w zaokrągleniu do wskazanego w uchwale pierwszego miejsca po przecinku, daje średnią 4,2 uprawniającą do przeniesienia na studia stacjonarne. Wskazał, że podana w uchwale średnia 4,2 nie jest tożsama ze średnią 4,20, ponieważ np. przy ubieganiu się o stypendium Rektora wskazuje się jasno, że minimalna średnia arytmetyczna ocen nie może być niższa niż 4,30 (dwa miejsca po przecinku), o czym w "Szczegółowych zasadach ustalania średniej ocen kwalifikującej do uzyskania stypendium Rektora". Zdaniem skarżącego, powyższy przykład wykazuje intencję uchwałodawcy, który wskazując jedno miejsce po przecinku, nie miał na myśli dwóch miejsc po przecinku. Ponadto wskazał, że w § 47 pkt 6 regulaminu studiów (wprowadzonego uchwałą Senatu Uniwersytetu W. z dnia 25 kwietnia 2012 r. nr 30/2012 w sprawie Regulaminu studiów w Uniwersytecie W. obowiązujący od dnia 1 października 2012 r. - dopisek Sądu), wskazano ogólne zasady zaokrąglania średniej arytmetycznej ocen (odrzucenie cyfry 5,6,7,8 lub 9 powoduje zwiększenie cyfry zachowanej o 1). Podniósł, również, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano nieobowiązujący regulamin studiów z 2006 r., bowiem został on uchylony przez regulamin studiów obowiązujący od dnia 1 października 2012 r. Podniósł, że w zaskarżonej decyzji dodatkowo podano, że wyczerpany został limit 15 % wskazany w § 8 uchwały z dnia 14 kwietnia 2003 r., nie wskazano jednak faktów potwierdzających powyższe, a z informacji pozyskanych z Internetu wynika, że limit ten nie został osiągnięty. Podniósł, że organ odwoławczy naruszył art. 107 § 1 i 3 k.p.a, bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera niezbędnych elementów, tj. wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto całkowicie pominięto pouczenie o środkach odwoławczych. Podniósł, że w toku załatwienia sprawy naruszono przede wszystkim: art. 2 Konstytucji - zasadę demokratycznego państwa prawnego, traktowaną jako źródło prawa do procesu w toku prawnie uregulowanej procedury oraz art. 7 Konstytucji, z którego wynika zasada praworządności, stanowiąca o jednolitości podstaw prawnych działania całej administracji publicznej. Przede wszystkim jednak, naruszony został art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, stanowiący, że od decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, do których należy indywidualna sprawa studenta w przedmiocie rozstrzygnięcia o zmianie formy jego studiów, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Stwierdził, że w zaskarżonej decyzji fakt ten został pominięty. Wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy naruszyło także zasady ogólne postępowania administracyjnego. Nie została wcielona w życie zasada praworządności działania organu administracji publicznej, stanowiąca, że działanie na podstawie prawa oznacza obowiązek stosowania w sprawach indywidualnych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, prawidłowego ustalania obowiązującego stanu prawnego spraw, poprawnej wykładni przepisów przy rozstrzyganiu o uprawnieniach lub obowiązkach. Także zasada prawdy obiektywnej nie została urzeczywistniona w toku postępowania, ponieważ prawda obiektywna, do której zmierza się w postępowaniu, ma służyć prawidłowemu załatwieniu sprawy, a wobec tego musi się odnosić do wszystkich faktów i okoliczności o znaczeniu prawnym. Również zasada uwzględniania w postępowaniu i załatwianiu spraw słusznego interesu jednostki jako generalna klauzula odsyłająca nie znalazła swojego odbicia w toku czynności postępowania. Nie przestrzegano również zasady budzenia zaufania obywateli do organów państwa, zgodnie z którą organ szacuje słuszność interesów jednostkowych, a wątpliwości procesowe rozstrzyga na korzyść uczestników postępowania. Niezastosowano się także, do zasady udzielania informacji faktycznej i prawnej stronom, zgodnie z treścią której strona ma prawo do informacji o okolicznościach faktycznych istotnych dla sprawy oraz informacji o prawie obowiązującym, na podstawie którego nastąpi załatwienie sprawy. Nie znalazła zastosowania także zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, z której wynika obowiązek zawiadomienia strony o wszystkich czynnościach, w których może ona brać udział. Podniósł, że bez własnej winy nie miał możliwości brania udziału w postępowaniu. Wskazał, że zastosowania nie miała także zasada przekonywania, której głównym elementem jest właściwe uzasadnienie decyzji. Podniósł, że decyzja organu I instancji nie posiadała uzasadnienia (poza zdaniem, że powodem jest nieuzyskanie wymaganej średniej), a zaskarżone rozstrzygnięcie było uzasadnione błędnie i niekompletnie. Również zasada szybkości i prostoty postępowania nie miała zastosowania, bowiem od momentu wniesienia wniosku do niepoprawnego doręczenia minęły 3 miesiące. W postępowaniu przed pierwszą instancją zasada pisemności została całkowicie pominięta, nawet poprzez niedoręczenie decyzji, ani na piśmie, ani poprzez jej ustne ogłoszenie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu podniósł, że ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym nie reguluje spraw związanych ze zmianą formy studiów, upoważniając do wprowadzenia tych uregulowań przez uczelnie w zapisach ich regulaminów studiów, których treść winna być dostosowana do rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie warunków jakim muszą odpowiadać postanowienia regulaminu studiów w uczelniach (Dz. U. nr 160, poz. 958). Podał, że Senat Uniwersytetu W. uchwałą z dnia 10 maja 2006 r. nr 65/2006 wprowadził w życie regulamin studiów na Uniwersytecie W., stanowiącym załącznik do uchwały. W rozdziale VII tego regulaminu ustalono zasady zmian w toku studiów. Zgodnie z uregulowaniem zawartym w § 35 ust. 1 pkt 3 tego regulaminu studenci uzyskali możliwość zmiany formy studiów na zasadach określonych przez radę wydziału. Na podstawie § 51 ust. 1 regulaminu utrzymano w mocy uchwały rad wydziałów wydane na podstawie wcześniejszego, uchylonego regulaminu studiów. Podał, że Rada Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii uchwałą z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Regulaminu Studiów w Uniwersytecie W., ze zmianą wprowadzoną uchwałą z dnia 26 września 2005 r., uchwaliła przepisy wykonawcze do regulaminu studiów. W § 8 tej uchwały zapisano warunki umożliwiające studentowi Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii, studiującemu na studiach niestacjonarnych zmianę formy studiów na studia stacjonarne. Jednym z nich było uzyskanie średniej ze wszystkich ocen wpisanych do indeksu co najmniej 4,2. Drugie kryterium było zależne pośrednio od studenta, bowiem wynikało z określonego limitu 15 % przyjęć na studia stacjonarne. Dodatkowo student musiał terminowo złożyć pisemny wniosek o zmianę formy studiów. Każdy student studiujący w formie studiów stacjonarnych spełniający określone w uchwale warunki po terminowym złożeniu wniosku stawał się automatycznie potencjalnym studentem studiów stacjonarnych. Potwierdzeniem zmiany formy studiów było umieszczenie go na liście rankingowej. Podał, że zgodnie z § 48 ust. 3 regulaminu studiów rozstrzygnięcie o zmianie formy studiów nie wymagało formy decyzji. Student miał prawo i obowiązek zasięgnąć informacji w dziekanacie, a w razie wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia do otrzymania rozstrzygnięcia na piśmie. Wskazał, że od rozstrzygnięcia dziekana przysługiwało prawo wniesienia odwołania do rektora. Zatem, skoro zmiana formy studiów nie wymagała zgody organu, a tym samym wydania decyzji, a jedynie sprawdzenia spełnienia przez wnioskodawcę określonych kryteriów, wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak podstawy do zaskarżenia rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących sposobu zaokrąglania średniej ocen, podał, że przy obliczaniu średniej w celach stypendialnych pozostawia się dwa miejsca po przecinku, a odrzuca się pozostałe bez stosowania zaokrągleń. Dodał, że stanowisko skarżącego jest błędne, bowiem z obowiązujących na uczelni przepisów, a w szczególności z Regulaminu studiów na Uniwersytecie W. oraz uchwały Rada Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Regulaminu Studiów w Uniwersytecie W. nie można wnioskować, że do obliczania średniej należy stosować metodę inną niż arytmetyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, ani prawa materialnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zważyć należy, że zgodnie z przepisem art. 3 § 3 p.p.s.a., poza przypadkami określonymi w § 2, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przepisem takim jest art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.) stanowiący, że do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Wprawdzie cytowany przepis nie wymienia expressis verbis zdarzeń, które - jako indywidualne sprawy studentów - winny być załatwiane w drodze decyzji administracyjnych, do których należy odpowiednio stosować k.p.a., niemniej jednak niewątpliwie chodzi w nim o takie sytuacje, kiedy rozstrzygnięcie organu uczelni dotyczy sfery praw i obowiązków studenta i wywiera bezpośredni skutek na zewnątrz. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany został pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, do których należy indywidualna sprawa studenta w przedmiocie rozstrzygnięcia o zmianie formy jego studiów, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 344/07 oraz z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 49/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 7/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 120/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wniosek Rektora Uczelni o odrzucenie skargi z uwagi, że zmiana formy studiów nie wymaga wydania decyzji jest niezasadny, a w sprawie nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki określone w art. 58 § 1 p.p.s.a. uniemożliwiające merytoryczne jej rozpoznanie. W niniejszej sprawie decyzją z dnia 13 listopada 2012 r. Rektor Uniwersytetu W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia 20 sierpnia 2012 r. niewyrażające zgody na zmianę przez skarżącego formy studiów z niestacjonarnych na stacjonarne studia jednolite magisterskie na kierunku Prawo z powodu niespełnienia przez skarżącego kryterium średniej ocen. Na wstępie należy podnieść, że w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP zapewnia się szkołom wyższym autonomię na zasadach określonych w ustawie. Ustawy określające zasady działania publicznych szkół wyższych muszą - w myśl art. 70 ust. 5 Konstytucji, respektować ich autonomię, tzn. nie mogą znosić istoty tej autonomii poprzez zupełne i wyczerpujące unormowanie wszystkich spraw, które określają pozycję studenta w państwowej szkole wyższej. Zasada autonomii szkół wyższych została również wyrażona w art. 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Oznacza to, że władzom szkół wyższych musi być pozostawiona sfera swobodnego decydowania o sprawach nauki i nauczania, z czym wiązać się też musi sfera swobodnego decydowania o sprawach organizacji wewnętrznej i składu władz, toku nauczania, przyjmowania i promowania studentów, a także określania niektórych ich praw i obowiązków. Zgodnie z art. 160 ust. 1 w związku z art. 161 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, organizację i tok studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów uchwalony przez senat uczelni. W dniu 19 lipca 2011 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w oparciu o przepis art. 162 tej ustawy wydał rozporządzenie w sprawie warunków, jakim muszą odpowiadać postanowienia regulaminu studiów w uczelniach (Dz. U. nr 160, poz. 958), które weszło w życie z dniem 1 października 2011 r. Przenosząc te uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że Senat Uniwersytetu W. uchwałą z dnia 10 maja 2006 r. nr 65/2006 wprowadził w życie Regulamin studiów na Uniwersytecie W., stanowiący załącznik do tej uchwały. W rozdziale I § 1 pkt 5 tego regulaminu zapisano, że od decyzji i innych rozstrzygnięć dziekana dotyczących studentów i objętych postanowieniami regulaminu przysługuje odwołanie do rektora. Natomiast w rozdziale VII regulaminu ustalono zasady zmian w toku studiów. Zgodnie z uregulowaniem zawartym w § 35 ust. 1 pkt 3 po zaliczeniu dwóch semestrów student może w obrębie Uczelni zmienić formę studiów na zasadach określonych przez radę wydziału. Na podstawie § 51 ust. 1 regulaminu dotychczasowe uchwały rad wydziałów podjęte na podstawie § 4 pkt 5, pkt 6 i pkt 8, § 32, § 38, § 41 ust. 1 pkt 3 oraz § 47 uchylonego Regulaminu Studiów w Uniwersytecie Wrocławskim, zachowują moc do czasu podjęcia nowych uchwał na podstawie § 4 pkt 11, pkt 12 i pkt 15, § 29, § 32, § 35 ust. 1 pkt 3 oraz § 42 niniejszego Regulaminu. A zatem, na podstawie wskazanego przepisu utrzymano w mocy uchwały rad wydziałów wydane na podstawie wcześniejszego, uchylonego regulaminu studiów. Rada Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii uchwałą z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Regulaminu Studiów w Uniwersytecie W., ze zmianą wprowadzoną uchwałą z dnia 26 września 2005 r., uchwaliła przepisy wykonawcze do Regulaminu studiów. W rozdziale VII "Zasady zmiany trybu studiów" w § 8 ust. 1 tej uchwały ustalono, że student studiów niestacjonarnych Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. może po zaliczeniu co najmniej jednego roku studiów i uzyskaniu średniej ze wszystkich ocen wpisanych do indeksu co najmniej 4,2 zmienić formę studiów na swoim kierunku na studia stacjonarne. Liczba zmieniających formę studiów nie może przekroczyć 15 % limitu przyjęć na studia stacjonarne na ten kierunek. Podstawą przeniesienia będzie lista rankingowa według uzyskanych średnich ze wszystkich ocen wpisanych do indeksu. Osiągnięcie miejsca uprawniającego do przeniesienia oznacza uzyskanie co najmniej najniższej średniej pozwalającej na przeniesienie wszystkich osób, które uzyskały tę średnią bez konieczności przekroczenia limitu. Zgodnie z ust. 2 tego zapisu, wniosek o zmianę trybu student powinien złożyć nie później niż na miesiąc przed rozpoczęciem roku akademickiego. Należy zauważyć, że decyzja o przeniesieniu z jednego rodzaju studiów na inne ma charakter uznaniowy, zatem nawet po uzyskaniu przez studenta odpowiedniej średniej, nie rodzi to automatycznie obowiązku po stronie organów uczelni przeniesienia go na żądany rodzaj studiów. Stwierdzić również należy, że uchwała z dnia 10 maja 2006 r. nr 65/2006 wprowadzająca w życie Regulamin studiów na Uniwersytecie W. utraciła moc obowiązującą w związku z wejściem w życie z dniem 1 października 2012 r. nowego regulaminu studiów uchwalonym uchwałą Senatu Uniwersytetu W. z dnia 25 kwietnia 2012 r. nr 30/2012 w sprawie Regulaminu studiów w Uniwersytecie W. (§ 52 w związku z § 53 nowego regulaminu). Zgodnie jednak z § 50 regulaminu studiów uchwalonym uchwałą z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawach studenckich, które nie zostały ostatecznie zakończone do dnia wejścia w życie niniejszego Regulaminu stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem, skoro na dzień 1 października 2012 r. sprawa z wniosku skarżącego z dnia 20 czerwca 2012 r. nie została ostatecznie zakończona zasadnie organy Uczelni rozpatrzyły niniejszą sprawę na podstawie przepisów regulaminu uczelni wprowadzonego uchwałą z dnia 10 maja 2006 r. nr 65/2006. Tym samym, zarzut skarżącego powołania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nieobowiązujących przepisów regulaminu studiów wprowadzonego uchwałą z dnia 10 maja 2006 r., jest niezasadny. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 20 czerwca 2012 r. wniósł o przeniesienie go na studia stacjonarne na semestr 5 na kierunek Prawo. Bezsporne jest, że skarżący, będący studentem studiów niestacjonarnych, w toku studiów uzyskał średnią ocen wpisanych do indeksu wynoszącą 4,16, a zatem nie uzyskał średniej ocen 4,2, której osiągnięcie jest warunkiem przeniesienia na studia stacjonarne na tej samej uczelni. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił stanowiska skarżącego, dotyczącego błędnego zaokrąglenia wyliczonej średniej ocen uzyskanej w czasie studiów. Nie można bowiem zgodzić się ze skarżącym, że zgodnie z § 46 regulaminu średnia ocen podlega zaokrągleniu do jednego miejsca po przecinku. Zauważyć należy, że wyłącznie § 46 ust. 5 tego regulaminu stanowi o wyrównaniu wyniku studiów, tj. w dyplomie ukończenia studiów wpisuje się ostateczny wynik studiów, wyrównany zgodnie z podaną zasadą. Natomiast wprost zapisano, że we wszystkich innych zaświadczeniach podaje się rzeczywisty wynik studiów obliczony zgodnie z postanowieniami ust. 3 i 4. Wskazać należy, że zarówno Regulamin studiów na Uniwersytecie W. oraz uchwała Rada Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Regulaminu Studiów w Uniwersytecie W. nie zawierają zapisów, na podstawie których należy wnioskować, że do obliczania średniej ocen należy stosować metodę arytmetyczną, a wynik przyjmuje się z dokładnością do jednego miejsca po przecinku. Na marginesie należy również wskazać, że powoływane przez skarżącego zasady zaokrąglania średniej ocen zawarte w § 47 pkt 6 regulaminu studiów uchwalonym uchwałą Senatu Uniwersytetu W. z dnia 25 kwietnia 2012 r. nr 30/2012 zostały przez skarżącego niewłaściwie zinterpretowane, a przepis błędnie przytoczony. Jak bowiem wynika z § 47 pkt 6 tego regulaminu studiów: " Średnią arytmetyczną ocen A oraz wynik studiów, o którym mowa w ust. 4 i 5, oblicza się z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku stosując ogólne zasady zaokrąglania. (Odrzucenie cyfry 5, 6, 7, 8, lub 9 powoduje zwiększenie cyfry zachowanej o 1)." Zdaniem Sądu, bez znaczenia jest podnoszony przez skarżącego zarzut dotyczący niewykazania przez Rektora Uczelni faktów potwierdzających, że limit 15 % o którym mowa w § 8 uchwały został wyczerpany, skoro jak zostało stwierdzone powyżej skarżący nie uzyskał wymaganej średniej ocen i to właśnie z tego powodu odmówiono wyrażenia zgody na zmianę form studiów z niestacjonarnych na stacjonarne studia jednolite magisterskie. Także pozostałe zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione. W szczególności nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji oraz art. 207 § 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, a także art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Jak już bowiem wcześniej wskazano, odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić tylko minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania zagwarantowanych ustawowo uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. I SA 106/02 oraz z dnia 12 czerwca 2001 r. sygn. I SA 2521/00, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA). Wskazać zatem należy, że brak właściwego uzasadnienia decyzji organu I instancji, nie miał wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem wszystkie braki, w tym wyjaśnienie powodów podjętego rozstrzygnięcia, zostały uzupełnione w zaskarżonej decyzji. Naruszenie przepisów procedury administracyjnej, zwłaszcza w zakresie obowiązku informacyjnego wobec strony, wynikającego z zasady ogólnej ustanowionej w art. 9 k.p.a., w tym obowiązku prawidłowego pouczenia o środkach zaskarżenia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem skarżący z tego względu nie poniósł szkody, gdyż mimo braku pouczenia w decyzji kończącej postępowanie w I instancji oraz w zaskarżonej decyzji złożone przez niego środki zaskarżenia zostały rozpoznane, a skarżący nie został pozbawiony obrony swoich praw. Reasumując, decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego, w związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo powszechnie obowiązujące. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia. Zdaniem Sądu, motywy zaskarżonej decyzji odzwierciedlają i wyjaśniają tok rozumowania prowadzący do zastosowania przytoczonych przepisów prawa materialnego do faktycznej sytuacji skarżącego. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy oraz wydały na tej podstawie prawidłowe rozstrzygnięcia. Mając na uwadze przedstawione dotychczas okoliczności faktyczne i rozważania prawne, Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a., co orzeczono w sentencji orzeczenia.