IV SA/Wr 616/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.) oraz art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania M. S. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] nr [...] odmawiającej prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, uchylił kwestionowaną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. M. S. - emeryt policyjny pismem z dnia 31 grudnia 2008 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w L. z wnioskiem o przyznanie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008. W dniu 30 stycznia 2009 r. Komendant Powiatowy Policji w L. udzielił zainteresowanemu odpowiedzi informując, że w aktualnym stanie prawnym nie ma możliwości jego pozytywnego rozpatrzenia. W dniu 11 lutego 2009 r. wpłynęło do Komendanta Powiatowego Policji w L. wezwanie do wydania decyzji administracyjnej w sprawie odmowy wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego do wniosku z dnia 31 grudnia 2009 r., złożone przez M.S. Strona, w piśmie z dnia 6 marca 2009 r., została poinformowana przez Komendanta Powiatowego Policji o konieczności przedłużenia terminu na wydanie decyzji ze względu na szczególną zawiłość sprawy. Na wniosek zainteresowanego z dnia 9 marca 2009 r. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2009 toczyło się odrębne postępowanie administracyjne, które zostało zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 września 2009 r. - orzeczenie prawomocne sygn. akt IV SA/Wr 266/09. Następnie, Komendant Powiatowy Policji w L. wydał w dniu [...] decyzję nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie dotyczącej wniosku o wypłatę przedmiotowego równoważnika za lata 2006-2008. M.S. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji we W. wydał w dniu [...] decyzję nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję nr [...] r. z dnia [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Komendant Wojewódzki Policji we W. w uzasadnieniu tej decyzji podał, że prawo do przedmiotowego świadczenia wynikało z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 100, poz. 919), które zgodnie z § 8 stosowane było wobec emerytów i rencistów policyjnych, a także członków rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Organ pierwszej instancji uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, iż w aktualnym stanie prawnym nie jest możliwe przyznanie emerytowi policyjnemu prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, bowiem nie istnieje przepis prawa materialnego, który przyznawałby emerytom lub rencistom policyjnym prawo do takiego równoważnika. W zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w L. nie wskazał obowiązujących norm prawnych będących podstawą rozstrzygnięcia, a tylko powołał się na art. 104 k.p.a. Przepis art. 104 k.p.a. nie jest przepisem prawa materialnego, lecz przepisem postępowania dotyczącym sposobu załatwienia sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 107 k.p.a. na organie administracyjnym spoczywa obowiązek wyboru właściwej podstawy prawnej decyzji pod względem jej mocy prawnej i zgodności z całym porządkiem prawnym. Podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów określonego aktu prawnego wraz z powołaniem źródła jego publikacji. Należy również podawać zmiany aktu prawnego, które miały miejsce do daty wydania decyzji, ponieważ wskazuje to na stan prawny obowiązujący w czasie orzekania w sprawie. Decyzja winna zawierać zarówno postawę prawną jak i jej uzasadnienie. Konstrukcja zaskarżonej decyzji administracyjnej nie spełnia wymogów co do treści i formy. Nie obejmuje ona również okresu, którego dotyczy odmowa przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Komendant Wojewódzki Policji we W. biorąc powyższe pod uwagę stwierdził, że organ pierwszej instancji wydał decyzję rozstrzygającą o tym, czy strona nabyła czy nie, prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Organ w decyzji, która jest przedmiotem rozpoznania odmówił stronie prawa do przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Niemniej jednak, zdaniem organu odwoławczego zbadania wymaga, czy w obrocie prawnym pozostaje decyzja ostateczna przyznająca zainteresowanemu równoważnik za remont lokalu. Zatem, biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji musi ponownie rozpoznać sprawę prawa M.S. do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008, dokładnie przy tym wyjaśniając istotne dla sprawy fakty i ustalając ich znaczenie według stosownej normy prawnej oraz wydać właściwą decyzję z zastosowaniem obowiązujących przepisów prawa. W skardze na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M.S. wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu, polegające na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa oraz zastosowaniu prawa uchylonego. Nadto, skarżący szczegółowo opisał stan faktyczny sprawy stwierdzając, że organy orzekające wykazują notoryczną bezczynność, naruszanie zasad procedury administracyjnoprawnej, przewlekanie postępowania i celowe komplikowanie stanu faktycznego i prawnego sprawy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji kasacyjnej ocenia jej legalność w zakresie ograniczającym się do wystąpienia przesłanek z powołanego art. 138 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdził naruszeń uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego albowiem organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż postępowanie przed organem pierwszej instancji posiadało braki tego rodzaju, iż decyzja wymagała eliminacji z obrotu prawnego. Zostały one przekonująco i w pełni wyłożone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Akceptując jej motywy Sąd nie uznał za wskazane powtarzać tego, co powinien wypełnić organ pierwszej instancji w dalszym postępowaniu pozasądowym. Wyliczanie tych czynności byłoby w tym miejscu bezprzedmiotowe. Na marginesie dodać jeszcze można, że przekonaniu Sądu czynności te przekraczały zakres postępowania uzupełniającego określonego art. 136 kpa. W tej sytuacji skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku.