IV SA/Wr 62/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Ś. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Służbie Więziennej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 11 stycznia 2017 r. R. Ś. (zwany dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania kwestionowanego rozstrzygnięcia, gdyż w świetle jego wadliwości oraz podnoszonych zarzutów wyrządza ono dotkliwą i niepowetowaną oraz nieodwracalną szkodę majątkową i niemajątkową. Wykonanie zaś takiej decyzji nie może pozostawać obojętne m.in. z uwagi na ewentualną odpowiedzialność Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. Trzeba jednak podkreślić, że wstrzymanie wykonania znajduje zastosowanie wyłącznie do tych aktów lub czynności, które nie zostały jeszcze wykonane. Powołany na wstępie przepis nie przewiduje bowiem możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności już wykonanych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II FZ 1039/12 oraz z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OZ 374/15). W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło z dniem określonym w rozstrzygnięciu organu odwoławczego tj. 30 listopada 2016 r. Potwierdzeniem tego faktu jest m.in. świadectwo służby z dnia 30 listopada 2016 r., nr [...]. W takiej sytuacji skutek wynikający z kwestionowanej przez skarżącego decyzji już nastąpił, w związku z czym brak było podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w toku przedmiotowego postępowania sądowego. Odnosząc się zaś marginalnie do powołanych przez wnioskodawcę przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania skarżonego rozstrzygnięcia należało jedynie zauważyć, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada jej zgodności z prawem, a jedynie ocenia, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że dla oceny zasadności żądania przyznania ochrony tymczasowej nie ma znaczenia podnoszona w skardze wadliwość wydanego aktu, bądź też oczywista – zdaniem skarżącego – zasadność powołanych w niej zarzutów. Do wstrzymania wykonania niewystarczające jest również samo wskazanie, że decyzja może spowodować trudne do odwrócenia skutki bądź zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Strona zobowiązana jest bowiem do uzasadnienia swojego żądanie w sposób szczegółowy, w miarę potrzeby popierając go stosownymi dokumentami. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.