IV SA/Wr 621/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 4 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 11 sierpnia 2025 r. nr SKO 4101/744/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości. W dniu 16 grudnia 2024 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w Kamieńcu Ząbkowickim wpłynął wniosek M. A. (dalej: skarżąca) o przyznanie pomocy na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w związku z poniesionymi szkodami w konsekwencji wystąpienia powodzi we wrześniu 2024 r. We wniosku skarżąca podniosła, że "w wyniku nawalnych deszczy w dniach 14-16 września 2024 r. doszło do szkód w budynku jednorodzinnym mieszkalnym". Decyzją z 7 lutego 2025 r. (OPS/85278/odm/rod/20/2024) Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Kamieńcu Ząbkowickim, działający z upoważnienia Burmistrza Kamieńca Ząbkowickiego (dalej: organ I instancji) odmówił przyznania skarżącej zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego z uwagi na okoliczność, że oszacowany procentowy udział zniszczenia tego budynku został określony na 0%, podczas gdy zasiłek jest przyznawany gdy przekracza on co najmniej 5%. Poza tym organ I instancji wskazał, że uszkodzenia budynku i zalania terenu nie wystąpiły na skutek powodzi, lecz do zalania terenu doszło na skutek zebrania wody opadowej w systemach kanalizacyjnych. Od niniejszej decyzji skarżąca wywiodła odwołanie podnosząc, że do szkód w budynku doszło w wyniku powodzi w 2024 r., na dowód czego skarżąca przedłożyła "opinię T. Z. ze stycznia 2025 r.". Decyzja organu I instancji została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO) z 15 kwietnia 2025 r. (4101/432/26/2025), które przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania wskazując, że przy ponownym prowadzeniu postępowania należy dopuścić dowód z opinii biegłego. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji decyzją z 18 czerwca 2025 r. (OPS/85278/rm/odm/2025) odmówił przyznania skarżącej zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że 29 maja 2025 r. przeprowadzono kolejne oględziny w miejscu zamieszkania skarżącej (os. B. [...], [...]-[...] K.). Komisja po dokonanej ponownej ocenie w poszerzonym składzie oraz po przedłożeniu przez skarżącą do akt sprawy opinii ze sprawozdania z badań geotektonicznych wewnątrz obiektu w K. os. B. [...], dz. nr [...]-[...] arch. [...]/[...] wykonanej przez G. T. Z., stwierdziła, że w budynku występują uszkodzenia – pęknięcia budynku, które nie są bezpośrednim wynikiem powodzi, ale mogą być spowodowane osiadaniem podłoża gruntowego. Komisja podkreśliła, że ze sprawozdania z badań geotechnicznych nie wynika jednoznacznie, że zniszczenia spowodowane są powodzią. Dalej, organ I instancji – po przywołaniu treści fragmentu przedłożonej przez skarżącą opinii odnoszącej się do charakterystyki gruntów i stosunków wodnych opisanych (str. 3 opinii) – wskazał, że pęknięcia ścian, czy podłóg w ocenie Komisji nie są bezpośrednim wynikiem powodzi jaka miała miejsce we wrześniu 2024 r. Stanowisko to potwierdza przedłożona przez skarżącą dokumentacja. Końcowo organ I instancji podkreślił, że we wniosku o zasiłek powodziowy skarżąca wskazała, iż szkody poniesione w wyniku powodzi to: zalania ścian na parterze (załączona do wniosku dokumentacja fotograficzna, obrazuje namoczenie ścian kominka, jak i znajdującą się w nim wodę oraz zalania ścian na poddaszu od strony ogrodu). Od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie zarzucając jej naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na niepełnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i przyjęciu, iż do uszkodzenia budynku nie doszło na skutek powodzi. Zaskarżoną decyzją z 11 sierpnia 2025 r. (4101/744/2025) SKO – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: k.p.a. i art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 2 i 3, art. 18 ust. 1 pkt 4 i art. 110 ust. 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1283 ze. zm.), dalej: u.p.s. oraz na "Zasady udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 - Pomoc społeczna, rozdział 85278 - Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r." (dalej: Zasady) – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. SKO podniosło, że skarżąca jest właścicielem budynku mieszkalnego położonego w K. przy "ul. [...]" w którym prowadzi gospodarstwo domowe i na remont którego pismem z 13 grudnia 2024 r. złożyła w Ośrodku Pomocy Społecznej w Kamieńcu Ząbkowickim wniosek o przyznanie pomocy społecznej. W opisie strat w tym podaniu skarżąca wskazała, że w wyniku nawałnicy deszczy w dniach 14-16 września 2024 r. doszło do szkód w budynku jednorodzinnym mieszkalnym. SKO podkreśliło, że skarżąca nie wskazała wówczas na czym polegały szkody. SKO podniosło, że w sprawie, zgodnie z oceną uszkodzeń budynku spowodowanych powodzią we wrześniu 2024 r. sporządzoną przez poszerzony Zespół Komisji do spraw ustalania szkód i szacowania strat w infrastrukturze komunalnej i w budynkach oraz lokalach mieszkalnych w osobach mgr. D. K. (posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń) oraz w osobie mgr. Inż. M. S. (posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowanej) z 29 maja 2025 r. procentowy stopień uszkodzenia budynku jako skutek powodzi został określony na poziomie 0%. Komisja po ponownych oględzinach budynku w poszerzonym składzie, a także na podstawie opinii ze sprawozdania z badań geotektonicznych wewnątrz obiektu wykonanej przez G. T. Z., stwierdziła co prawda, że w budynku występują uszkodzenia – pęknięcia, które jednak nie są wynikiem powodzi, a spowodowane są osiadaniem podłoża gruntowego. SKO podzieliło to stanowisko podkreślając, że ze sprawozdania z badań geotechnicznych nie wynika, że zniszczenia spowodowane są skutkami powodzi. SKO dostrzegło, że w charakterystyce gruntów i stosunków wodnych opisanych na str. 3 sprawozdania zawarto wniosek, iż "trudno jest określić, czy warstwa gruntu stanowi grunt rodzimy, czy nasypowy. W opisie makroskopowym nie zaobserwowano oznak wskazujących na nasypowe pochodzenie pospółek. Jednak przed budową obiektu na całym terenie wokół działki mogły być prowadzone prace makroniwelacyjne, z wyłożeniem materiału nasypowego włącznie. Z doświadczeń własnych stwierdza się, że podłoże pod posadzką powinno posiadać równomierne jednakowe zagęszczenie na całej powierzchni. W projekcie budowlanym przed budową obiektu nie podano stopnia lub wskaźnika zagęszczenia podłoża, na którym posadowiono obiekt. Trudno jest zatem ocenić, czy podane wartości zagęszczenia podłoża pod posadzką odzwierciedlają tło pierwotne, czy też podłoże w trakcie eksploatacji obiektu zostało wtórnie osłabione". Mając powyższe na uwadze, SKO uznało, że organ I instancji – po ponownie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym – trafnie przyjął, że powstałe pęknięcia budynku nie są wynikiem powodzi. Skarżąca zaś w odwołaniu poza polemiką z zebranym materiałem dowodowym, nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności, czy dowodów w sprawie. Końcowo SKO podniosło, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z dokumentów postępowania przekazanych wraz z odwołaniem wynika, że oceny uszkodzeń budynku skarżącej dokonała Komisja do spraw szacowania strat, w poszerzonym składzie, w którym uczestniczyły osoby posiadające uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń o specjalności konstrukcyjno – budowanej, przyjmując, że uszkodzenia budynku nie mają związku z powodzią. W konsekwencji powyższego, SKO nie znalazło podstaw do zakwestionowania tych wniosków, tym bardziej, że wnioski przedstawione przez Komisję znalazły odzwierciedlenie w sprawozdaniu z badań geotechnicznych wewnątrz obiektu wykonanych przez G. T. Z. Od niniejszej decyzji skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając jej (w szczególności) naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co objawiało się oparciem decyzji na niepełnych i błędnych danych; niepodjęciem wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oparciem decyzji wyłącznie na ustnych opiniach Komisji bez rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego; chybionym i niezgodnym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wskazaniem, że uszkodzenie domu w wyniku powodzi wynosi 0%; - błąd w ustaleniach faktycznych będących skutkiem naruszenia art. 7 k.p.a. polegający na przyjęciu, że uszkodzenie budynku w wyniku powodzi wynosi 0%, pęknięcie nieruchomości nie są skutkiem powodzi w 2024 r.; osiadanie podłoża gruntowego, które jest bezpośrednią przyczyną szkód w budynku nie jest spowodowane nieruchomością; ze sprawozdania z badań geotechnicznych nie wynika jednoznacznie, że zniszczenia spowodowane są powodzią. Tymczasem w rzeczywistości – jak twierdzi skarżąca – szkody w jej budynku powstały w wyniku powodzi. Dlatego też skarżąca zawnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność czy doszło do naruszenia podłoża budynku w jej nieruchomości na skutek powodzi i jakie są koszty usunięcia skutków naruszenia podłoża budynku w nieruchomości na skutek powodzi i czy koszty te przekraczają 5% wartości nieruchomości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze. zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Istotny z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy jest również art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na tej podstawie obowiązkiem Sądu jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu - zgodności z prawem w zakresie naruszenia prawa procesowego i materialnego, bez względu na zgłaszane zarzuty i wnioski. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem sprawy jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO) z 11 sierpnia 2025 r. (4101/744/2025) utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 18 czerwca 2025 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej zasiłku celowego z przeznaczeniem na remont lokalu mieszkalnego położonego w K. przy "ul. [...] z uwagi na okoliczność, iż procentowy udział zniszczenia budynku został oszacowany na 0%, a tym samym możliwość przyznania wnioskowanej pomocy jest wykluczona. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy stanowiły przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1283), dalej u.p.s. Stosownie do art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Ponadto w myśl art. 40 ust. 2 i ust. 3 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej, a zasiłek ten może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Natomiast stosownie do art. 2 ustawy z 16 września 2011 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi (Dz.U. z 2024 r. poz. 654 ze. zm.) użyte w ustawie określenie "poszkodowany" oznacza osobę fizyczną (...), która na skutek powodzi doznała szkód majątkowych lub utraciła, chociażby czasowo, możliwość korzystania z posiadanej nieruchomości lub lokalu. Poniesienie straty jest jednym z głównych kryteriów przyznania pomocy. Niemniej jednak świadczenia z pomocy społecznej nie mają charakteru odszkodowawczego i nie mogą być traktowane jako rekompensata za straty spowodowane klęskami lub zdarzeniami losowymi, dlatego też zarzuty skarżącej, która w skardze podnosi, iż prace związane z usunięciem skutków powodzi zostały wycenione przez firmę na kwotę 291.432,60 zł (str. 1 skargi), nie miały wpływu na kierunek orzeczenia Sądu. Skarżąca nie może bowiem oczekiwać od organu – wypłaty w ramach zasiłku "odszkodowania" pokrywającego koszt napraw uszkodzeń budynku, które w jej ocenie powstały w wyniku powodzi. W rozpatrywanej sprawie organy kierowały się również Zasadami udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 - Pomoc społeczna, rozdział 85278 - Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., dalej Zasady. W Zasadach, wśród form pomocy przyznawanej w związku z powodzią wskazano obok pomocy doraźnej, pomoc remontowo budowlaną przyznawaną na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 2 i 3 u.p.s. na którą składają się: a) zasiłek na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku powodzi, b) zasiłek na remont albo odbudowę budynku gospodarczego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku powodzi - obydwa przyznawane przez kierownika ośrodka pomocy społecznej (pkt I.1.2). Pomoc remontowo-budowlana, przeznaczona jest dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących w rozumieniu u.p.s., które w wyniku powodzi poniosły szkodę i przyznawana jest niezależnie od kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.s. (pkt I.2 i I.4). Zgodnie z częścią III pkt 1 Zasad kwota zasiłku na odbudowę budynku mieszkalnego wynosi do 200 tys. zł, przyznawanego w związku ze szkodami w jednym budynku/lokalu mieszkalnym. Kwoty pomocy finansowej, przyznawane w zależności od oszacowanego procentu zniszczeń/uszkodzeń (1% zniszczenia = 2 tys. zł) określa załącznik nr 1 do Zasad. Ocenę uszkodzeń/zniszczeń przeprowadza się w oparciu o załączniki nr 8 i 8a do Zasad, które zawierają "wstępną kwalifikację uszkodzeń/zniszczeń elementów budynku (rodzaj i zakres uszkodzeń) oraz "instrukcje/wytyczne szacowania procentowego szkód w elementach budynku uszkodzonych w wyniku powodzi" oraz wzór obliczenia procentowego stopnia zniszczeń budynku przy uwzględnieniu procentowego udziału zniszczeń w poszczególnych elementach budynku, składających się na jego całość: a) Fundamenty oraz fundamenty ze ścianami piwnic -15% (współczynnik do wzoru: 0,15) b) Ściany nośne - 25% (współczynnik do wzoru: 0,25), c) Stropy - 20% (współczynnik do wzoru: 0,20) d), Dach - 15% (współczynnik do wzoru: 0,15), e) Inne elementy - 25% (współczynnik do wzoru: 0,25). Procentowy stopień zniszczenia/uszkodzenia całego lokalu oblicza się - na podstawie ustalonego stanu faktycznego - wg wzoru: a x (procentowy zakres uszkodzeń/zniszczeń) + b x (procentowy zakres uszkodzeń/zniszczeń) + c x (procentowy zakres uszkodzeń/zniszczeń) + d x (procentowy zakres uszkodzeń/zniszczeń) + e x (procentowy zakres uszkodzeń/zniszczeń). Kwoty zasiłków składających się na pomoc remontowo – budowlaną przyznawane są w przypadku oszacowania procentowego stopnia zniszczenia/uszkodzenia na poziomie co najmniej 5% budynku lub lokalu. Z akt sprawy wynika natomiast, że przyczynę odmowy przyznania skarżącej zasiłku na remont i odbudowę budynku mieszkalnego stanowiło ustalenie, iż procentowy udział zniszczenia budynku wynosi 0%, gdyż jego uszkodzenia nie wystąpiły na skutek powodzi, która miała miejsce w 2024 r., co wykluczało możliwość przyznania skarżącej wnioskowanej pomocy. Ustalenie to wynika nie tylko z oceny uszkodzeń budynku sporządzonej przez Komisję do spraw szacowania strat w dniu 28 stycznia 2025 r., lecz również z oceny, która miała miejsce w dniu 29 maja 2025 r. Obie oceny zostały sporządzone – wbrew twierdzeniom skarżącej – na piśmie, w oparciu załączniki nr 8 i 8a do Zasad. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że ocena z 29 maja 2025 r. została przeprowadzona przez Komisję w poszerzonym składzie w wyniku ponownych oględzin budynku oraz (co istotne) po weryfikacji przedłożonej przez skarżącą do akt sprawy opinii ze sprawozdania z badań geotechnicznych wewnątrz obiektu wykonanej przez G. T. Z. Z treści tej oceny wynika natomiast wyraźnie, że "w budynku występują uszkodzenia spowodowane osiadaniem podłoża gruntowego (...) Powstałe uszkodzenia nie są wynikiem powodzi z 2024 r.", na potwierdzenie czego Komisja odniosła się do treści ww. opinii ze sprawozdania, a nawet przywołała jej stosowny fragment uzasadniający przyjęte przez nią stanowisko. Z treści sprawozdania badań geotechnicznych wewnątrz obiektu wykonanej przez G. T. Z. – które zostało wykonane na zamówienie skarżącej i które co istotne zostało uwzględnione przez Komisję przy ocenie – wyraźnie wynika że "podłoże pod posadzką powinno posiadać równomierne, jednakowe zagęszczenia na całej powierzchni i powinno wynosić Is>0,97. W projekcie budowlanym przed budową obiektu nie podano stopnia lub wskaźnika zagęszczenia podłoża na którym posadowiono obiekt. Trudno jest zatem ocenić, czy podane wartości zagęszczenia podłoża pod posadzką odzwierciedlają tło pierwotne, czy też podłoże w trakcie eksploatacji obiektu zastało wtórnie osłabione. Jako, że osiadanie posadzki i popękanie ścian nastąpiło wg. p. Inwestor (skarżącej) w październiku 2024 r. po ulewnych deszczach, jedną z przyczyn ewentualnego wtórnego osłabienia podłoża może być dopływ wody opadowej w przestrzeń międzyławową i tym samym uplastycznianie się tego podłoża (...)". Treść tego sprawozdania – wbrew twierdzeniom skarżącej – nie dowodzi zatem, że pęknięcia powstałe w budynku są bezpośrednio spowodowane powodzią z 2024 r. Opinia ta wprawdzie dopuszcza możliwość, że ulewne deszcze mogły stanowić – ewentualną – wtórną przyczynę osłabienia podłoża, aczkolwiek nie wyklucza też (co istotne w sprawie) sytuacji, że "podane wartości zagęszczenia podłoża pod posadzką" odzwierciedlają tło pierwotne, gdyż w projekcie budowlanym przed budową obiektu nie podano stopnia lub wskaźnika zagęszczenia podłoża na którym posadowiono obiekt. W tej sytuacji nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż w sprawie doszło do błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że "pęknięcia nieruchomości nie są spowodowane powodzią 2024 r.", czy też "ze sprawozdania z badań geotechnicznych nie wynika jednoznacznie, że zniszczenia są spowodowane skutkami powodzi". Ustalenia te wynikają bowiem wprost z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym materiału przedstawionego przez skarżącą w postaci ww. opinii, która została sporządzona na jej zamówienie. Z kolei, opisana powyżej ocena Komisji z 29 maja 2025 r. stanowiła uzasadnioną podstawę do przyjęcia przez organy obu instancji, że ustalony zakres uszkodzeń, niższy niż 5%, wykluczał możliwość przyznania skarżącej wnioskowanej pomocy. Z akt sprawy wynika, że organy (jak słusznie podniosły) nie miały podstaw by ją kwestionować, tym bardziej, iż uwzględnia ona treść przedstawionej przez skarżącą opinii. Poza tym, wbrew twierdzeniom skargi, postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku skarżącej zostało przeprowadzone prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi nie tylko z art. 7 k.p.a., ale również z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organy – zgodnie z wytycznymi SKO zawartymi w decyzji z 15 kwietnia 2025 r. – dopuściły dowód z przedłożonej przez skarżącą opinii z badań geotechnicznych wewnątrz obiektu wykonanej przez G. T. Z. Uzasadniając podjęte decyzje organy podkreśliły, że treść tej opinii została wzięta pod uwagę przez Komisję, która 29 maja 2025 r. w poszerzonym składzie dokonała ponownych oględzin budynku skarżącej. Ponadto organy szczegółowo odniosły się do oceny Komisji i treści dopuszczonej jako dowód w sprawie opinii i ostatecznie doszły do przekonania, że opina ta nie dowodzi twierdzeń skarżącej. W ocenie organów nie można bowiem przyjąć, że uszkodzenia – pęknięcia w budynku powstały bezpośrednio na skutek powadzi, która miała miejsce w 2024 r., tak jak próbuje tego dowieść skarżąca. Ta odmienna od skarżącej, lecz nie dowolna konkluzja organów nie może natomiast stanowić o naruszeniu przez organy art. 7 k.p.a., czy też uzasadniać konieczności przeprowadzenia kolejnego (nowego) dowodu w sprawie w celu udowodnienie jej twierdzeń. Skarżąca nie może bowiem formułować twierdzeń co do okoliczności faktycznych mających na celu potwierdzenie, że do wskazanych przez nią uszkodzeń w budynku doszło na skutek powodzi, a nie w wyniku osiadania podłoża pod tym obiektem oczekując, że to organ ma w takim wypadku obowiązek poszukiwania, czy też przeprowadzania dalszych dowodów, by te twierdzenia wykazać. Tym bardziej, że jak wynika z przedstawionej opinii osiadanie podłoża pod budynkiem może mieć przecież charakter pierwotny tj. istniejący od chwili jego powstania lub wtórny tj. związany z eksploatacją budynku. Obowiązek gromadzenia i poszukiwania dowodów, spoczywający na organach administracji, nie może być uznany za nieograniczony. Nie sposób żądać, aby organy prowadziły postępowanie dowodowe i poszukiwały dowodów w nieskończoność. Znamienne jest również to, że choć we wniosku z 13 grudnia 2024 r. o przyznanie zasiłku skarżąca wykazała, że na skutek ulewnych deszczy doszło do szkód w budynku, to jednak wówczas nie wykazała na czym polegały te szkody. Natomiast we wniosku z 17 października 2024 r. (czyli dwa miesiące wcześniej) o zasiłek powodziowy skarżąca wskazała, że w budynku doszło do "zalania ścian na parterze i na poddaszu budynku od strony ogrodu". Również wówczas skarżąca nie wspomniała o pęknięciach ścian – które jak wynika z załączonej do wniosku dokumentacji fotograficznej – były już wtedy widoczne w jej budynku. Powyższe dowodzi zatem, iż pęknięcia te mogły powstać – tak jak to zauważono w opinii – w wyniku osiadania podłoża pod budynkiem z przyczyn pierwotnych, a nie na skutek powodzi. Obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady oficjalności wyrażonej w art. 7 k.p.a. w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać istnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie skarżącej, w sytuacji gdy już przeprowadzone dowody nie potwierdzają jej twierdzeń, a skarżąca jednocześnie nie przedstawia nowych okoliczności w sprawie, a jedynie domaga się dalszego postępowania dowodowego (przeprowadzenia opinii biegłego). Nałożenie na organy obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia skarżącej od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. Z treści przepisów nakładających wspomniane wyżej obowiązki nie daje się wyprowadzić konkluzji, iż organy administracji obowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń skarżącej w sytuacji, gdy skarżąca nie przedstawia nowych dowodów w sprawie, a ogranicza się jedynie do polemiki ze stanowiskiem organów. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach (wyroki NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 910/14; z 11 kwietnia 2017 r., II OSK 2045/15, CBOSA). Jednocześnie nie było możliwe dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd wnioskowanego przez skarżącą w skardze dowodu z opinii biegłego na podnoszoną przez nią okoliczność czy doszło do naruszenia podłoża budynku w jej nieruchomości na skutek powodzi i jakie są koszty usunięcia skutków naruszenia podłoża budynku w nieruchomości na skutek powodzi i czy koszty te przekraczają 5% wartości nieruchomości (art. 106 § 3 p.p.s.a). Reasumując, zdaniem Sądu postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami, wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji potwierdza, że organy dokonały powtórnej oceny materiału dowodowego, dopuściły jako dowód przedłożoną przez skarżącą opinię z badań geotechnicznych wewnątrz obiektu wykonanej przez G. T. Z. oraz zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. szczegółowo przedstawiły okoliczności i fakty przemawiające za zasadnością odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego zasiłku. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.