IV SA/Wr 625/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi S.S. na decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 29 sierpnia 2023 r., nr DZSW/ZP/009098/2023 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 15 IX 2023 r. S. S. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Prezydenta Wrocławia (dalej "prezydent") z 29 VIII 2023 r. (DZSW/ZP/009098/2023) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę prezydent wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu skargi na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej: "ppsa", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z kolei przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 ppsa, przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia danego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wspomniana zasada daje natomiast stronie prawo do domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracyjne. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". W sprawie skarżący wystąpił ze skargą na decyzję prezydenta z 29 VIII 2023 r., odmawiającą mu zasiłku pielęgnacyjnego, od której przysługiwało mu prawo złożenia w terminie 14 dni odwołania do SKO we Wrocławiu, o czym został pouczony. Z akt sprawy wprawdzie wynika, że skarżący z tego uprawnienia skorzystał, bowiem w aktach administracyjnych znajduje się decyzja SKO we Wrocławiu z 3 X 2023 r. (SKO 4532.303.2023) wydana w następstwie rozpoznania odwołania od wspomnianej decyzji prezydenta, niemniej jednak na gruncie niniejszej sprawy, skarżący już w dniu 15 IX 2023 r. wniósł skargę na decyzję organu pierwszej instancji. Niedopełnienie przez skarżącego warunku, określonego w powyższych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, w myśl którego, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Użyte w tym przepisie sformułowanie "innych" wskazuje na inne przyczyny, niż te wymienione w pkt 1-5 art. 58 § 1 ppsa. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje zwłaszcza, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 27 IV 2022 r., I OSK 635/22 - CBOSA). Okoliczności te, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, obligowały do odrzucenia skargi.